Nederland-Duitsland

Om de Voetbalgoden gunstig te stemmen heb ik gisteren bij de wedstrijd Nederland-Duitsland een fles Duitse wijn gedronken. In eerste instantie overwoog ik om wijn van vaderlandse bodem te schenken. Daarvoor zou ik dan een fles Brabants wit van De Linie gebruiken. Hommage aan Van Bommel. En omdat ik meende dat een extra linie geen overbodige luxe zou zijn (…).

Toch koos ik voor wit van onze Oosterburen. Omdat ik de naam toepasselijker vond. Meer vond aansluiten bij de mantra ‘88’, ‘88’, 88’ die ik, sinds het verlies tegen de ‘Denen thuis altijd lastig’, aan het mompelen was.

Aldus trakteerde ik mijzelf op een Flashback. Verving vierentwintig jaar na dato voor mijn geestesoog Wouters voor Sneijder en Van Basten voor Van Persie. Het zou een genot worden om naar hen te gaan kijken, terwijl ik zelf ook een Duitser soldaat maakte. En eentje van uitzonderlijke klasse bovendien, want gemaakt van de Scheurebe. Dat klinkt toch ook een stuk Germaanser dan Gomez?

Het is dan ook een druif die volstrekt van vreemde smetten vrij is. Duitser is dan Duits. Bijna een eeuw geleden bedacht door de Duitse professor Scheu die in 1915 een verbeterde versie van de silvaner wilde maken. Eentje met meer expressie, beter bestand tegen kou en minder ziektegevoelig.

Maar het bleek een moeilijk type. Lastig in het dagelijks gebruik. Met sterallures, want presteerde alleen goed op percelen die voorbestemd waren voor luxe riesling. Een beetje Lothar Matthäus. Kortom, de Scheurebe kende niet overal fans. Buiten Duitsland zeker niet. Ook binnen de landsgrenzen kreeg hij echter niet bij iedereen de handen op elkaar. Maar bij mij wel: ik heb ‘m al eens eerder onder de aandacht gebracht. (Na er eerst een dozijn van besteld te hebben overigens.)

Nu zou de druif overigens in de vergetelheid zijn beland als een klein aantal Scheurebisten ‘m niet tot meeste geslaagde moderne druivenkruising van de afgelopen eeuw had bestempeld.

Zo ook de mensen van Winzerhof Stahl, een wijnmakerij die klinkt alsof het hier een Duits verdedigingslinie betreft. Zij maakten er een geurige, dynamische witte mee. Vol rijpe peer, lychees, ananas, tijm en peperigheid. Breed uitwaaierend, compact, vol energie, vreugde en van een meedogenloze strakheid. Een beetje als de Mannschaft, wat u zegt.

Naarmate de wedstrijd vorderde, begon ik – Entschuldigung- steeds meer van beide te genieten. Pal voordat Van Persie das Anschlusstor maakte, besloot ik een volgende bestelling te doen bij een importeur die zich gespecialiseerd heeft in Duitse Spitzenklasse. Reken het ‘m niet aan. Ondertussen ga ik op zoek naar de juiste Portugees voor aanstaande zondag. Een hele vieze.

Flashback 2011. Winzerhof Stahl. Franken. € 12,95

    • Harold Hamersma