Let's cook

In de afgelopen jaren heeft de serie het ruimschoots gewonnen van de speelfilm, en dat is niet raar. Een serie geeft de kijker van nu precies waar hij of zij behoefte aan heeft. Het is meer dan een speelfilm en is beter dan een soap.

Ikzelf kijk meestal achter elkaar zonder te stoppen, zodat ik de volgende dag doodmoe ben omdat ik om drie uur ben gaan slapen, en ook nog eens geen minuut Sopranos, Dexter of Breaking Bad meer over heb.

Maar wat doet zo’n serie met je? We bouwen een langdurige band op met de personages, die heel anders tot stand komt en veel dieper gaat dan in een speelfilm mogelijk is: we zitten op hun huid, leven met ze mee en na veertig minuten worden we eruit geflikkerd, waarna er altijd meer is. Meer afleveringen, en als je zuinig bent, meer seizoenen. Ik ken mensen die spreken over heus verdriet als ‘het voorbij’ is, ze maanden moeten wachten op een import-release en uit pure nood maar op zoek gaan naar een volgende topserie die het gemis een beetje kan verzachten.

Wie de Sopranos heeft gezien kan het vaak niet laten in het voorbijrijden naar de inhoud van bestelbussen te kijken en mensen in ordinaire kleren te verdenken van een band met de maffia, en zo is het hetzelfde bij Dexter; soms kom je een persoon tegen die zo weinig emotie vertoont dat je bijna gaat fluisteren: „Hij lijkt wel…”

„Let’s cook”, zei mijn uitgever laatst enthousiast. Het was geen uitnodiging om bij hem thuis te gaan koken, maar een uitspraak van Walter White, de hoofdpersoon in de Amerikaanse televisieserie Breaking Bad, over een scheikundeleraar met longkanker die crystal meth-kok wordt en die je in de tientallen afleveringen van een zacht ei in een intelligente crimineel ziet veranderen. Als u deze laatste serie heeft gezien is het misschien bij u opgekomen: zou ik niet precies hetzelfde doen? En is het wel verkeerd wat Dexter doet? Oké, hij is een moordenaar, maar hij pakt toch juist moordenaars? En Tony Soprano, is dat niet eigenlijk een emotioneel gebroken man die aan paniekaanvallen lijdt en alles doet om zijn gezin te beschermen?

In al deze series zijn de hoofdpersonen charmante psychopaten. Foute figuren waar je van gaat houden. In de afleveringen die we kijken leren we ze op alle mogelijke manieren kennen, goed en fout, ontroerend en moordlustig, agressief en teder, en in die zin is een serie misschien wel een gevaar: we zitten er zo dicht op dat het begint te lijken op het echte leven, het leven dat we misschien wel stiekem zouden willen l(ij)eiden.

Schrijver David Pefko (28) vervangt zolang het Nederlands elftal op het EK speelt Marcel van Roosmalen op deze plek.