Feestbeest

Er zijn mensen die van zichzelf zeggen dat ze een feestbeest zijn. Ik ken deze mensen niet. De meeste mensen die ik ken, kijken niet uit naar feestjes.

Of zou het randstedelijk snobisme zijn, dat iedereen altijd beweert niet van feestjes te houden? Alleen jonge ouders hoor ik nog wel eens verzuchten: „Ik zou wel weer eens naar een feestje willen.” Dat verzuchten ze, omdat ze het niet meer mogen.

Het feestje is een moeilijke situatie, sociaal gezien. Er is natuurlijk de opgelegde druk dat het leuk moet zijn. Anders zou het geen feest zijn. Om dit te ondervangen ken ik mensen die elk jaar ‘Oud en niets’ vieren. Je kunt dan naar ze toekomen, om géén feest te vieren, niets speciaals te doen, alleen maar wat bij elkaar te zitten. Het is daar meestal heel gezellig – maar daarmee leg ik er eigenlijk alweer te veel feestdruk op.

Moeilijk op een feestje vind ik ook altijd: met wie moet je praten en hoe lang?

Laatst was ik op een feestje in gesprek met een vrouw. Het was het soort gesprek waarin de schaduwkanten van het leven niet onbesproken bleven. Dat is niet erg, voor zulk soort gesprekken ‘moet ook ruimte zijn’.

Op zeker moment kwam er een nieuw persoon binnen. Mijn gesprekspartner leefde zichtbaar op en zei: „O leuk! Daar is Dave!” Toen keek ze me verschrikt aan en zei: „Niet dat dit niet leuk is, hoor”. Daarna wilde ons serieuze gesprek niet meer vlotten. Ontkennen dat iets niet leuk is, heeft tot gevolg dat iets niet meer leuk is. Dave had, puur door zijn positieve aanwezigheid, de sfeer doodgeslagen.

Gelukkig werd er nog gedanst. Want niets zo erg als een feestje waarop iedereen tegen elkaar zegt: „Ik heb zin om te dansen!” Maar niemand begint met bewegen. Behalve door die ene vrouw die in haar eentje een oerdans uitvoert en af en toe ‘Woe!’ roept.

Wat wel leuk is op feestjes, is het volgende. Op het moment dat er een heel uitgekakt dertigers-kringgesprek plaatsvindt (over hypotheken), en iedereen zich heel erg beschaafd aan het gedragen is: ineens keihard ‘PARTYYYYY!!!’ roepen. En dan weer doorgaan met het gesprek. Ik heb het wel eens meegemaakt en het schudde de boel wel op.

    • Paulien Cornelisse