Brieven

Bezuinigingsplan is funest voor medische specialisatie

Ook artsen in opleiding tot specialist (AIOS) mogen de overheidsbezuinigingen voelen, maar tachtigduizend euro voor een dokter met een modaal inkomen is een schrijnend hoog bedrag (NRC Handelsblad, 12 juni). Deze exorbitante bezuiniging wordt gerechtvaardigd met de stelling dat specialisten na voltooiing van hun opleiding veel meer verdienen dan de gemiddelde academische afgestudeerde.

Een universitaire studie duurt evenwel op haar kortst vier jaar. Hierna stort de jurist of bedrijfskundige zich vol in het arbeidsproces. De basisarts heeft daarentegen een geneeskundestudie van minimaal zes jaar – en dus twee jaar extra studieschuld) achter de rug, volgt daarna een tot zes jaar durende opleiding met een 46-urige werkweek, werkt onregelmatig, verdient een modaal inkomen en krijgt straks een extra kostenpost van tachtigduizend euro.

Ik werk na veertien jaar studie als specialist in een universitair centrum, bied complexe zorg, beslis dagelijks over leven en dood, voor een salaris ruim onder de Balkenendenorm. Mijn salaris is prima, maar is amper een rechtvaardiging om de laatste zes van de twaalf jaar opleiding tachtigduizend euro duurder te maken.

Pak excessieve inkomens aan, maar laat AIOS buiten schot. Ik begeleid dagelijks artsen in opleiding tot specialist en maak me ernstige zorgen over de hoeveelheid en kwaliteit van artsen die zich specialiseren. Dit heeft onherroepelijk nadelige consequenties voor de kwaliteit en betaalbaarheid van de zorg.

Medisch specialist, UMCG

Waarom betaalt de arts niet en de psycholoog wel mee?

Het wordt hoog tijd dat een aankomend specialist zelf meebetaalt aan zijn opleiding. Onze dochter wilde graag, na haar studie psychologie, de postdoctorale opleiding tot gezondheidszorgpsycholoog volgen. Dit is alleen mogelijk als je, na sollicitatie, een opleidingsplek kunt krijgen.

De opleiding van ruim vijftienduizend euro, die twee jaar duurt, moest zij zelf betalen. Ze moest vier dagen werken en was één dag in opleiding. Sommige werkgevers vergoeden alles of een gedeelte. Haar ziekenhuis vergoedde niets.

Het salaris van de gezondheidspsycholoog is laag voor een academicus. De psychiater die in hetzelfde team als onze dochter werkt, verdient netto drie keer zo veel. Van dat loon kun je wel een lening afbetalen.

Den Haag

Arts in opleiding wordt de dupe van ‘intransparantie’

Een werkgroep van drie ministeries verkondigde dat artsen in opleiding tot specialist (AIOS) best 13.500 euro per jaar van hun zesjarige opleiding zelf kunnen betalen. Dit heet „een private investering”. Ook noemt de werkgroep bestedingen van de universitaire centra „intransparant”.

Van deze intransparantie zal, als het aan de werkgroep ligt, de AIOS de dupe worden. Een AIOS heeft een contract van 48 uur per week, maar wordt betaald voor 38 uur. Het startsalaris van een AIOS is doorgaans gelijk aan dat van andere startende academici. De onbetaalde tien uur is bedoeld voor opleiding. Deze vindt plaats tijdens het werk – in de lunchpauze – of na het werk, in de avond. In de overige uren ziet de AIOS vooral veel patiënten. Studeren, referaten maken en publiceren doet de AIOS in eigen tijd in de avond of het weekend.

Die „private investering” levert de AIOS al door vijftien tot twintig uur per week te besteden aan zijn eigen opleiding, zonder staatsbijdrage.

Vijfdejaars AIOS klinische geriatrie

De eenwording van Europa is kennelijk juist optimaal

Ian Buruma schreef dat de grenzen van de technocratische utopie zijn bereikt (Opinie, 7 juni). Een sociale catastrofe lijkt in aantocht. De democratie wordt bedreigd.

In zijn inleiding beschrijft hij de Franse politicus Jean Monnet als een idealist en aan het slot als een technocraat. Wat is het? De invoering van de euro was een idee van de Fransen Jacques Delors en François Mitterrand, de Duitser Helmut Kohl en de Italiaan Giulio Andreotti – geen technocraten. Zij vroegen ministers van Financiën om te komen met een uitgewerkt voorstel. Buruma bezigt zijn mantra over de bureaucraten in Brussel zonder te zeggen dat de macht van Brussel is afgeleid van de politieke macht in de hoofdsteden.

Het aantal soevereine eenheden in Europa is vanaf de Middeleeuwen teruggelopen van circa duizend tot zo’n vijftig nu. Al die voormalige soevereine staatjes zijn hun cultuur en identiteit niet kwijtgeraakt en zijn er niet slechter van geworden. De ontwikkeling van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden tot een gedecentraliseerde eenheidsstaat is een voorbeeld. Soortgelijke processen van schaalvergroting zien we in Zuid-Amerika en het Verre Oosten. Kennelijk is er sprake van een optimaliseringsproces.

Misschien helpt het als men Europa, net als de Verenigde Staten, ziet als een wilsgemeenschap in plaats van een cultuurgemeenschap. Cultuurverschillen doen er minder toe dan vaak wordt gesteld.

Europa is geen technocratische utopie, maar een politiek verbond dat zich ontwikkelt in de richting van een wilsgemeenschap met gemeenschappelijke instituties. Het alternatief, uittreden, zal leiden tot teruggang. Daar dreigt een catastrofe!

Voorschoten

    • Lenie de Zwart
    • Patrick Vroomen
    • C. de Hart
    • Meike Prins