Zelfs de biergooiende Brit kan Ian Brown niet meer volgen

The Stone Roses. Gehoord: 12/6 Heineken Music Hall, Amsterdam. ***

Door de onverwachte afloop kwam het hele optreden van The Stone Roses, gisteravond in de Heineken Music Hall in Amsterdam, in een ander licht te staan.

Wat lange tijd leek op de overtuigde hereniging van drie fantastische muzikanten en een nog altijd niet erg toonvaste zanger, spatte uit elkaar toen de band na het optreden geen toegift – het verwachte, acht minuten durende I Am The Resurrection – speelde. Zanger Ian Brown kwam in zijn eentje het podium op en meldde: „De drummer is naar huis, de drummer is een cunt.”

Zo lijkt The Stone Roses bij het derde concert van de ambitieuze reünietournee, terug op het punt in 1995 toen drummer Reni met ruzie uit de band stapte. Rond die tijd hadden The Stone Roses een legendarische status in de Britse muziek, dankzij liedjes als Fool’s Gold, This Is The One en Waterfall.

De losse hiphopritmes, melodieuze baspartijen van bassist Mani en de vloeiend in elkaar grijpende riffs van gitarist John Squire creëerden een relaxte psychedelica waar zanger Ian Brown zijn meeslepende refreinen overheen vlijde.

Gisteravond was de zaal voor minstens de helft gevuld met ontroerde Britten die al tijdens het eerste nummer met bier gooiden en op elkaars schouders klommen. Hun samenzang met Ian Brown gaf het concert de sensatie van een voetbalwedstrijd. Dat Brown nogal vals zingt was nooit een belemmering om van zijn stem te genieten. Gisteravond echter zat hij er soms zo ver naast dat zelfs de Britse fans niet meer wisten welk nummer ze moesten inzetten.

    • Hester Carvalho