Paddy en Sean

De Ieren moesten tegen Kroatië voetballen. Ik was voor de Ieren. Niet alleen omdat ik Dublin een sympathieke stad vind en omdat ik van hun bieren altijd zo prettig aangeschoten raak, of omdat dat Ierse accent ronduit sexy is. Nee, ik was voor de Ieren omdat de Ieren ons allemaal hoop geven.

We hebben allemaal dromen in ons leven. De een wil een top-40-hit, de ander wil een leuke partner of een zindelijke hond. Maar over de hele wereld dromen talloze mannen van profvoetballer zijn. Om in een kolkend Camp Nou of in een stomende Kuip de winnende treffer te maken.

Als je jong bent, is dat nog een haalbare droom. En elke zaterdag, wanneer je met de E’tjes van IJsselmeervogels of RSV Rucphen over het veld rent, voel je je een beetje een Robben of een Van Persie. Maar na een aantal jaar kom je erachter dat je niet goed genoeg bent. Dat je nooit profvoetballer zult worden en dat je een kaartje voor een rondleiding door Camp Nou moet kopen, wil je dat stadion van binnen kunnen zien.

Een droom in duigen. Je stort je op andere zaken, bijvoorbeeld accountancy of hovenieren. Maar die ene droom komt altijd een beetje terug. Elke keer wanneer er een eindtoernooi is en de internationals met hun iPod op hun hoofd uit een touringcar stappen, voel je het weer. Wanneer je onze jongens op een trainingsveld een rondo’tje ziet doen, terwijl Bert Maalderink vertelt hoe het staat met de weke-delen-reuma van de moeder van de schoonzus van Jetro Willems. Op die momenten krijgt elke ex-voetballer weer dromen van een leven als international. En volgens mij kun je als man de levendigste visioenen van een leven als voetballer krijgen wanneer je naar het Ierse elftal kijkt.

De Ieren beuken naar voren. Aanvallen! Niet verzwakken! We zijn misschien zwakker, maar ze hoeven ons heus niet te onderschatten! Als we dan ten onder gaan, dan in elk geval strijdbaar, bloody hell! Allemaal in een kluitje naar voren!

Het is van dat echte ‘hotseknots-begonia’-voetbal, maar dat is juist zo charmant. Omdat het alle mannen van Nederland doet denken aan hun eigen voetbalteam. En ze zo nog een beetje hoop geeft op een voetbalcarrière. Was je maar een Ier geweest, dan had je het nog heel ver kunnen schoppen. Oh, heette je maar Paddy of Sean. Wat had je leven er dan anders uitgezien. Misschien had Bert Maalderink dan nu ook wat nutteloze feitjes over jou kunnen vertellen.

Nynke schreef het boek ‘Vrouw en fiets’ en is columnist van nrc.next

    • Nynke de Jong