‘Mondharmonica, dat móést ik leren’

Bart van de Weide (37) van rockgroep Racoon wordt nog steeds emotioneel van de harmonica van Once Upon a Time in the West.

Once Upon a Time in the West (1968) is de beste film ooit. Ik was een jaar of tien toen ik hem voor het eerst zag en ik werd meteen gepakt door het beeld van die grote kerel die op de schouders van een klein ventje staat. De kerel heeft een touw om zijn nek, en als het jongetje zijn gewicht niet meer houdt wordt de man dus opgehangen. Vooral met de muziek van Ennio Morricone erbij, met van die snerpende, klagerige, jankende tonen, ging dat door merg en been. Het soms licht trillende beeld maakt de film extra mooi, omdat je daardoor niet precies ziet wat er allemaal aan de hand is.

Er is één uitspraak die voor mij uit die film springt. Wanneer Jill McBain (Claudia Cardinale) vermoedt dat bandiet Cheyenne haar wil verkrachten zegt ze: „No woman ever died from that. When you’re finished, all I’ll need will be a tub of boiling water, and I’ll be exactly what I was before with just another filthy memory.” Van huis heb ik meegekregen dat je iemand beschermt als die minder sterk is dan jij. Ik heb drie zussen,en als iemand hen met een vinger aanraakt, dan zullen ze weten wat pijn is.

„Ik weet eigenlijk niet waarom deze film op mijn tiende zoveel indruk maakte. Misschien omdat de held, die Harmonica wordt genoemd, op mijn opa leek. Zijn gezicht had dezelfde bouw: een mooie vent met een karakteristiek smoelwerk, een doorleefde kop. Door die held wilde ik ook een mondharmonica. Die kenmerkende, klagerige tonen van dat instrument in de filmmuziek, dat móést ik leren spelen. Toen kreeg ik er een, van mijn opa.

„Zelfs als ik hem niet aan het kijken ben, maakt Once Upon a Time in the West indruk op me. Bijvoorbeeld als ik er per ongeluk een liedje van hoor, zoals Jill’s America. Ja, dan kan ik janken, dat vind ik zo mooi. Het herinnert me aan die film, en aan mijn opaatje die veel te vroeg overleden is. Mijn moeder zegt dat ik als twee druppels water op hem lijk, want ik heb dezelfde lijnen in mijn gezicht.

„Als ik die muziek hoor dan moet ik denken aan zijn kleine huisje in Krabbendijke, en hoe we daar op het land werkten en kippen slachtten. Als klein jongetje vind je dat heel stoer, met opa mee en dan een zaag en een bijl bij je om boompjes te kappen en zagen. Dat vergeet je nooit meer, je hele leven niet.”

    • Kris Derks