Foeilelijke poëzie

Op de Zuidas in Amsterdam kun je nog enkele dagen naar BODY WORLDS & The Story of the Heart, een spektakelshow met geconserveerde mensenlijken. Ik zeg: doe het niet. De show, die al jaren toert, is moe. De balletdanser, de basketballer, de baby’tjes – ze ogen flets, als oude, opgezette fazanten. Op de vitrines zit stof. Wat me nog het meest choqueerde, waren de bijschriften.

Die teksten hadden als thema ‘het hart’. Ze waren weeïg, als slogans voor Becel Pro Activ, die kwakzalfboter, maar dan nog krakkemikkiger eigenlijk, en met dit verschil dat de regels zo waren afgebroken dat het nét poëzie leek:

Bloed-doeb, bloed-doeb...

Het ritme van ons hart

Begeleidt ons ons hele leven lang

Zonder de geringste pauze.

In de 16+ zaal bedreef een opgezet stelletje de liefde, weinig gracieus, als in een flauwe grap met etalagepoppen. En het bijschrift killde elke lust: „De geslachtsdaad vormt / een wezenlijk onderdeel van ons mens zijn / en staat borg voor behoud van de soort.”

Alsof dat niet triest genoeg was, waren lukraak door de zalen literaire citaten verspreid. Zoals: Je lichaam is de harp van je ziel. Of: Waarheen je ook gaat, ga met je hele hart.

Dat zie je vaker: poëzie als strooigoed, de kunstenaar als escortservice voor wie snel even de schijn van diepgang of verstilling blieft.

Al het mooie wordt gestolen.

Ik bedoel dat een Amsterdamse kledingzaak op de deur een citaat heeft van Thomas Hardy, om te rechtvaardigen dat de broeken er drie keer te duur zijn. Ik bedoel ook dat er oosterse wijsheden staan op pakjes Conimex. Ik bedoel eigenlijk vooral dat wie op het station koffie haalt bij de Broodzaak, een bekertje krijgt met daarop dit foeilelijke, zogenaamde gedichtje:

Met de zachte geur

Van verse koffie

Dwalen mijn gedachten af

Dit is mijn moment…

Uw moment, onze zaak

Als ik zoiets choquerends zie, zo’n vloek tegen het leven, grijp ik naar mijn hart en check ik snel of ik niet zelf ben opgezet.