De jongste rijken van het land

Sebastiaan Hooft (36) werd rijk met een webwinkel. Maar niet gelukkig. Hij verkocht zijn aandelen en zet zich nu in voor goede doelen.

‘Tijdens mijn hbo-studie commerciële economie vond ik werken eigenlijk aantrekkelijker dan studeren. Dat zat er al van jongs af aan in. Tijdens de middelbare school werkte ik al 30 uur per week bij de plaatselijke Albert Heijn. Ik was ook helemaal gek van housemuziek, dus maakte ik mixbandjes, die ik dan voor 10 gulden op het schoolplein verkocht.

„Ik vond de Beverwijkse bazaar altijd prachtig – dat is ondernemerschap pur sang. Ik was 19 en wilde dat eigenlijk ook wel. Mensen gingen in die periode van tekst op papier naar tekst in de computer. Mijn toenmalige vriendin en moeder konden heel snel typen, dus we hadden een bedrijfje waar je pakken papier kon inleveren en die kreeg je dan netjes op diskette terug. Toen we de computer gingen kopen om dat te doen, kwamen we bij een bedrijf dat grote voorraden oude computers had staan. Ik heb toen een dealtje met de eigenaar gesloten: wij gingen die computers elk weekend in Beverwijk verkopen en mochten de helft van de opbrengst houden. Zo zijn mijn eerste onderneminkjes ontstaan. Ik ben toen ook gestopt met mijn studie.

„Na een jaar op de bazaar heb ik toch besloten werkervaring op te gaan doen. Ik heb voor meerdere technologiebedrijven gewerkt, als salesmedewerker. Toen ik 24 was, mocht ik bij een raad van bestuur meepraten over beslissingen die tienduizenden mensen raakten, en over miljoenen aan investeringen.

„Ik had een maatje binnen het bedrijf, een man van 40 met veel saleservaring. Hij werd door het bedrijf zo onder druk gezet dat hij van de stress een hartaanval heeft gekregen. Dat trok ik me zo aan – ik heb een week lang gehuild. En toen heb ik mijn baan opgezegd. Ik dacht, ik ga mezelf niet doodwerken voor een ander. Dan kan ik het beter voor mezelf doen.

„Ik ben toen met een compagnon een webwinkel begonnen. Het werd een succes. We hebben ongeveer elke vakprijs die er is gewonnen.

„Ik raakte verslaafd aan werken. Dat sluipt erin – je komt niet van de ene op de andere dag om één uur ’s nachts thuis uit je werk. Maar na een tijd werkte ik eigenlijk 24 uur per dag, door tijdzones heen. Ik was meer machine dan mens. Alles was ondergeschikt aan het zakelijk belang – ook relaties met mensen.

„Als ‘hobby’ had ik een bedrijf dat investeringen deed om andere bedrijven te helpen groeien. Ik ging ook bijna nooit op vakantie. En als ik ging, dan boekte ik een weekend Parijs, midden op de Champs Élysées en dan dacht ik dat ik echt tot rust kwam. Maar overal was ik bezig met ondernemen. In het vliegtuig bedacht ik hoe de KLM de cabin crew kon verbeteren, als ik op een terrasje zat, was ik bezig met rekenen: hoeveel omzet draaien ze hier, wat zou je kunnen doen om het nog beter te maken?

„Op een dag viel ik letterlijk om – ik had mezelf uitgeput. Ik moest stoppen, heb mijn aandelen verkocht. Dat was ontzettend moeilijk. De emotionele waarde van een bedrijf dat je zelf groot hebt gebracht, is identiek aan een kind dat je hebt opgevoed. Het is me tegengevallen om dat afscheid te verwerken.

„De eerste maanden leefde ik als een zombie, meer dood dan levend. Ik keek de hele dag dvd’s, met de gordijnen dicht. Sopranos, Lost, Criminal Minds – ik heb een godsvermogen aan dvd’s uitgegeven. Ik moest ook afkicken van mijn mobiele telefoon. Die had ik non-stop in mijn hand gehad, zelfs ’s nachts in bed. Ik heb dus letterlijk mijn simkaart in de shredder gedaan.

„Een van de eerste dagen na mijn crash liep ik om een uur of vier naar buiten. Ik kwam de buurman tegen, die net thuiskwam. Ik zei: joh, heb je een vrije middag ofzo? ‘Nee’, zei hij, ‘ik kom elke middag om 4 uur thuis’. Ik was totaal vervreemd van het feit dat er mensen zijn die gewoon van 9 tot 5 werken.

„Mijn relatie is ook geëindigd in die periode. En ik kwam erachter dat mijn hele sociale leven eigenlijk bestond uit zakenrelaties. Dat was een enorme schok. Erachter komen dat je eigenlijk geen vrienden hebt.

„Nu ik weer een beetje mens ben geworden, wil ik startende ondernemers helpen met de lessen die ik geleerd heb. Succesvol ondernemen gaat niet alleen om een briljant idee. De facetten eromheen zijn minstens zo belangrijk: planning, management en resources. En daarbij kunnen veel starters hulp gebruiken van een ervaren iemand, zodat ze niet in mijn valkuilen stappen.

„Ik werk nu ook veel voor goede doelen. Vooral bij kleine, lokale goede doelen kan ik een verschil maken. Ik kan mijn luxe positie nu gebruiken om de wereld een beetje beter te maken.

„Inmiddels heb ik wel weer een mobiele telefoon, maar die staat altijd op stil. Ik kan nog steeds niet tegen dat geluid, dan gaat er echt een adrenalinestoot door mijn lichaam.

„Het is nu ook zaak om maat te houden. Een goed doel vroeg me laatst om drie maanden interim-manager te worden. Mijn ego was gestreeld en ik heb ja gezegd. Ik heb er toen een week buikpijn van gehad en uiteindelijk heb ik toch gezegd, nee, ik moet dit gewoon niet doen.

„Vroeger zei ik wel dat mijn gezin en kinderen voor mijn werk kwamen, maar in de praktijk stond werk bovenaan. Nu zorg ik dat mijn agenda georganiseerd is rond mijn privéleven. Mijn zoontje naar school brengen en weer ophalen bijvoorbeeld, dat zijn vaste tijden en dan kun je nu echt niet met me praten.

„Geld verandert jou zelf niet zozeer, maar wel je omgeving. Op het moment dat mensen denken dat je veel geld hebt, ben je gewoon populairder, mensen denken dat je slimmer bent. Vanaf de dag dat ik een Porsche had, gingen mensen bijvoorbeeld anders reageren: op het schoolplein zei iedereen ineens gedag.

„Ik praat met mijn zoontje van negen veel over de inspanningen die nodig zijn om iets te verkrijgen. Waarom mensen naar hun werk gaan, waarom je naar school gaat. Ik wil hem de waarde van geld leren. Hij houdt van sporten, dus misschien wordt hij wel surfleraar. Maar dan hoop ik natuurlijk stiekem wel dat hij ook de beste surfschool van het strand krijgt.”

    • Maite Vermeulen