‘Il Trovatore’ bol van subtiele spanning

Scott Hendricks (Il Conte di Luna) en Marina Poplavskaya (Leonora). Foto Bernd Uhlig

Il Trovatore van Verdi. Regie: Dmitri Tcherniakov. Directie: Marc Minkowski. Gezien: 10/6 De Munt Brussel. Herh. t/m 6/7. Inl: demunt.be

Zet vijf oude bekenden in een afgesloten ruimte. Laat hen zichzelf spelen als in een rollenspel, waarbij begraven frustraties bovenkomen en mysteries worden onthuld. Wees dan niet verbaasd als de reünie eindigt in een bloedbad.

Het regieconcept dat Dmitri Tcherniakov voor Verdi’s romantische opera Il Trovatore ontwierp, is in meerdere opzichten opmerkelijk. De regisseur, die onlangs in Amsterdam nog overdonderde met een massale Legende van de stad Kitesj van Rimsky-Korsakov, kiest bij De Munt in Brussel juist voor een extreme minimalisering: slechts vijf zangers, één decor, het koor off stage.

Nog opvallender is zijn splitsing van de originele plot in meerdere tijdlagen. Dat werkt nog ook, althans voor wie enige kunstgrepen en incongruenties voor lief neemt. Dan wordt Il Trovatore opeens een terugblikkend kamerspel, letterlijk in een statige huiskamer, waar zigeunerin Azucena haar gasten middels het herbeleven van oude scènes op de proef stelt. Naarmate de nacht vordert en de wijn rijkelijker vloeit, speelt de strijd van twee mannen om één vrouw weer vlammend op: verleden en heden vallen samen.

De beklemmende intimiteit van de enscenering sluit aan bij de subtiele aanpak van dirigent Marc Minkowski, wiens eerste Verdi-opera meteen een wonder is van genuanceerde spanning. Hij houdt het uitstekende orkest transparant, het tempo stuwend en de orkestrale erupties compact.

Des te meer valt Misha Didyk uit de toon, die de tenorrol van Manrico veel te larmoyant aandikt. Sopraan Marina Poplavskaya acteert als de begeerde Leonora subtieler, al moet ze voor haar zware partij te hard werken om echt te ontroeren. Dat Tcherniakov haar in de moeilijkste scène met de rug naar Minkowski laat zingen, helpt niet.

Aantrekkelijk onvoorspelbaar is bariton Scott Hendricks als boze graaf, die na eindeloos te zijn getreiterd het gezelschap gijzelt met een pistool. Bas Giovanni Furlanetto heeft een heerlijke dictie maar wordt helaas voortijdig neergeknald.

Katalysator is de vocaal en theatraal prachtige Sylvie Brunet-Grupposo als zigeunerin. Ze transformeert van arrogante spindoctor tot machteloos hoopje, verschrikt toekijkend hoe haar wraakspelletje fataal uit de hand loopt.

    • Floris Don