Ex-neutrale kijker

De neutrale toeschouwer is een mythe. Je wil het wel zijn, en bij Ierland-Kroatië kom je een heel eind, maar diep in ons zit een monster dat partij wil kiezen. En dat volkomen onvoorspelbaar is.

Vroeger kende je jezelf: een mens is vóór Frankrijk, al was het maar om de schitterende Jean Tigana (ach, Tigana). En tégen de Engelsen, die opgevoerde koelkasten (Gascoigne, Rooney) en tuttig beschilderde theepotten (Beckham).

Dan dit EK. Daar zwabbert een Engelse voorzet het Franse strafschopgebied in. Er loopt een zwarte jongen tegenaan. Als hij zijn goal viert zie ik dat hij een litteken op zijn voorhoofd heeft, à la Harry Potter. En gek haar. Het ziet er werkelijk niet uit. Toch sta ik te juichen. En tien minuten later heb ik er de pest in als een Frans ventje een veel knappere goal maakt.

Een mens kan dus ineens voor Engeland zijn. Big deal. Maar beangstigend is het wel, een dag voor Nederland-Duitsland. Het monster in mij zal straks toch niet opveren bij een steekpass van Mesut Özil?

Arjen Fortuin