Brieven

Doe niet zo hysterisch over Dibi’s geaardheid

Weg was mijn bewondering voor Midden-Oostendeskundige Monique Samuel toen ik haar oproep las aan Tofik Dibi om uit de kast te komen (Opinie, 8 juni). Haar opiniestuk getuigt van een immens gebrek aan respect voor privacy en zelf-ontplooiing.

Het mooiste aan Nederland is dat we de vrijheid hebben om te doen wat we willen, mits binnen de grenzen van de wet. Het doet er niet toe of Tofik Dibi van vrouwen, mannen of knuffelbeesten houdt. Tofik Dibi is geen martelaar, hij is niet de spreekbuis van allochtone Nederlanders, hij is geen representant van de hetero-, homo- of bicommunity in Nederland. Hij is een Tweede Kamerlid voor GroenLinks. Punt.

Leuk voor Monique Samuel dat zij lesbisch is, maar het boeit me echt helemaal niks. Zolang er nog zo hysterisch wordt gedaan over geaardheid, blijven mensen het zien als een probleem. Ik doe er nooit hysterisch over, omdat het voor mij de normaalste zaak van de wereld is. Voor Samuel blijkbaar niet. Dát is een probleem.

Is Rutte wel hetero?

Monique Samuel maande Tofik Dibi vorige week op deze pagina’s om uit de kast te komen. Zij vindt dat je transparant moet zijn als je politiek leiderschap wilt hebben. Wat een onzin zeg. Dan wil ik ook de seksuele voorkeuren van andere politiek leiders weten. Dan moet je ook in interviews aan Rutte vragen of hij eigenlijk wel hetero is. En eigenlijk, wil ik dan ook meteen al zijn seksuele voorkeuren weten. Grote borsten? Kleine borsten? Dikke billen? Gratenpakhuis? Speeltjes?

Tofik Dibi verricht in Amsterdam-West, waar hij woont, baanbrekend werk als rolmodel voor Marokkaanse jongens. Dit werk doet Samuel even fijntjes teniet. Want iedereen in Amsterdam-West weet dat je geen leven meer hebt als je als Marokkaan openlijk voor je homoseksualiteit uit komt. Je kan niet meer normaal over straat, je zal worden uitgescholden, bedreigd, je familie ook. In het kader van de schijntransparantie vindt mevrouw Samuel het gerechtvaardigd om dit Tofik Dibi en zijn familie aan te doen. En wat nou als hij het gewoon zelf nog niet precies weet? Ik vind het een gemene actie. Bemoei je lekker met je eigen zaken.

Coole leerlingen

Wij willen les van coole leraren, riepen drie gymnasiasten onlangs op deze pagina’s (Opinie, 30 mei).

Vanaf de geboorte is een kind in Nederland het middelpunt en ijkpunt. Het kind moet het naar zijn zin hebben. Alles moet leuk zijn. De Nederlandse jeugd is de gelukkigste van Europa, de VS en Canada.

Opvoeden betekent vormen naar de normen en waarden van de maatschappij waarin iemand leeft. Op enig moment vormt de omgeving zich niet meer naar het kind, maar moet het zich gaan voegen naar de maatschappij. Daar begeleiden we veel te weinig in. In het onderwijs wringt dat. Het sluit hoegenaamd ‘niet meer aan bij de belevingswereld van het kind’. En dat klopt. Die is veel groter en anders dan wat dat kind zijn hele leven heeft gezien vanuit dat comfortabele middelpunt.

Veel hoogopgeleiden hebben in die strijd helemaal geen zin. Kennis overbrengen? Heel graag, leuk! Klassenmanagement? Nee, laat maar. Petje af voor degenen die dat wel aandurven.

Waarom concluderen we – na alle inspanning aan de docentenkant – niet eens dat het aan de leerling ligt? Omdat we die niet kunnen sturen. Dat is net de crux.

Niet zo geinig

Wat schattig dat een peuter een tennisspeler met Frans-Congolese roots op tv ziet en hem een aap noemt (ik@nrc.nl, 7 juni).

Maar wacht eens, is dat wel zo geinig? In welke eeuw leven we?

Je kunt de peuter het niet kwalijk nemen, maar waarom moeten de vader en nrc.next deze uitspraak per se exploiteren ter eer en glorie van deze intercultureel onhandige ‘schattigheid’? Zit de lezer anno nu hier echt op te wachten?

    • Jaap Jansen
    • Nadine Lopez
    • Jolanda de Vreede
    • Farah-Silvana Kanaan