Wiggo, Britse renner met een tomeloze ambitie

Bradley Wiggins (32) won gisteren voor de tweede keer de Critérium du Dauphiné, drie weken voor de start van de Tour. „Dit is de beste vorm die ik ooit heb gehad.”

Geen ambitieuzere wielrenner dan Bradley Wiggins, die gisteren voor de tweede keer op rij eindwinnaar werd van de Franse rittenkoers Critérium du Dauphiné. Wie traint er zo veel en hard dat hij dit seizoen vanaf Parijs-Nice (begin maart) elke wedstrijd wint die hij wil winnen? Wie durft over concurrent Alberto Contador te zeggen dat hij terecht is geschorst voor dopegebruik? Wiggo deed het vorig jaar al, toen de schorsing nog niet eens definitief was. En wie durft zo openlijk te praten over zijn grote doel, het winnen van de Tour de France? „Dit is waarschijnlijk de beste vorm die ik ooit heb gehad om te proberen de Tour te winnen”, zei Wiggins gisteren vol vertrouwen.

Na Parijs-Nice en de Ronde van Romandië won Wiggins in de Dauphiné zijn derde prestigieuze etappekoers van dit seizoen. Hij verpletterde zijn concurrenten in een tijdrit over 53,5 kilometer en deed in de Alpen niet onder voor de Australische Tour-winnaar Cadel Evans (op 1.26 minuut derde in de eindstand) of de Belg Jurgen Van den Broeck (op 2.12 vijfde). De jeugdige Rabo-revelatie Wilco Kelderman (21) kwam zaterdag op de Joux Plane nog iets tekort, maar verraste met een achtste plaats en de jongerentrui, op 3.26 van Wiggins.

Toprenner Andy Schleck, die na een val in de tijdrit in de voorlaatste rit moest opgeven, stelde zwaar teleur in de etappekoers. Daartegenover stonden juist opvallend sterke prestaties van ploeggenoten van Bradley Wiggins bij Sky: Michael Rogers werd tweede, Chris Froome vierde.

Wiggins hield niet op met champagne drinken nadat hij in mei 2010 in Amsterdam de proloog van de Ronde van Italië had gewonnen. De zoon van oud-prof Gary Wiggins (die voor zijn dood in 2008 kampte met een alcoholverslaving) sloeg op het erepodium aan het Stadionplein helemaal door na maanden van geheelonthouding. Op een extreme manier had hij zich dat jaar voorbereid op de ‘dubbel’ Giro-Tour. Voor zijn nieuwe ploeg Sky wilde Wiggins minimaal hetzelfde presteren als een jaar eerder, toen hij de wielerwereld verraste door in dienst van de Garmin-ploeg van Jonathan Vaughters zomaar als vierde te eindigen in Parijs, de beste Britse eindklassering sinds Robert Millar in 1984. Maar zijn eerzucht sloeg door. De fles ging in Amsterdam tot op de bodem leeg, in de Tour volgde de deceptie: 24ste.

Drie keer won Bradley Wiggins olympisch goud, zes keer werd hij wereldkampioen op de baan. En in 2009 reed de beste achtervolger ter wereld plotseling met de wegtoppers mee in het hooggebergte van de Tour. Zeven kilo gewicht had hij verloren, eindeloos gewerkt aan zijn veranderde positie op de fiets. „Ik weet zeker dat veel van die andere jongens denken dat ik on drugs ben”, zei hij na weer een fantastische prestatie in de Pyreneeën. „Dat spijt me enorm want het slaat nergens op. Ik heb hier keihard voor gewerkt. Ik ben geen Bernhard Kohl, die keihard staat te liegen.” En voor een publiek van drie verslaggevers gooide hij er een perfecte imitatie uit van het stemmetje van de Oostenrijker die in de Tour van 2008 op doping werd betrapt.

Gisteren, na zijn tweede eindzege in de Dauphiné, verwees Wiggins naar zijn dramatische Tour van 2010, toen hij het succes van het jaar ervoor geen enkel vervolg kon geven. „Aan het einde van dat jaar bedacht ik mij dat ik zo niet kon doorgaan”, zei hij op de website cyclingnews.com. Hij had de motor om ooit de Tour te winnen. Maar de extreme Wiggins had betere begeleiding nodig. Zo ontstond Team-Wiggins – met fietscoach Rod Ellingworth, de Australische trainer Shane Sutton, sportwetenschapper Kim Kerrison – afkomstig uit het zwemmen – en een voormalige arts van voetbalclub Bolton Wanderers: Richard Freeman.

Wiggins maakte vorig jaar al een grote stap, maar kon de eindzege in de Dauphiné geen vervolg geven omdat hij in de Tour uitviel na een valpartij. Aan het einde van het seizoen betaalde zijn nieuwe aanpak zich nog behoorlijk goed uit met een derde plaats in de Vuelta en een tweede plaats bij de WK tijdrijden. In de wegwedstrijd was hij in Kopenhagen van grote waarde voor zijn ploeggenoot Mark Cavendish, die de wereldtitel pakte. Wiggins nam in de winter geen vrijaf, zoals andere wielrenners, maar trainde door. Zijn nieuwe aanpak is deels gebaseerd op inzichten uit de zwemwereld.

Een extreme manier van leven, altijd maar fietsen? Wiggins brengt het op. En daarnaast doet hij er alles aan factoren buiten de wedstrijd in zijn greep te krijgen. Hij voelt zich bijvoorbeeld steeds meer op zijn gemak op persconferenties. Wiggo lijkt in alle opzichten klaar voor de Tour-start, over drie weken in Luik.