Ook de snackbar snakt naar goals

Het EK draait om voetbal, maar het betekent ook handel. De snackbarhouder in de Utrechtse Sterrenwijk was niet blij dat Oranje zaterdag verloor. Niemand kwam na afloop bij hem feesten.

Snackbar Abstede is oranje versierd. „Je moet lekker meedoen aan zulke acties, gewoon gezellig doen”, zegt de eigenaar. Foto’s Thomas Bokeloh

Sterrenwijk lijkt na de nederlaag tegen Denemarken in twee kampen verdeeld: de optimisten en de defaitisten. Gisteren werd er uitvoerig nagepraat over de wanprestatie van het Nederlands elftal. Op de hoek bij cafetaria Abstede houdt een oudere man op zijn fiets halt om een bekende te begroeten. En om te fulmineren over de opstelling van Oranje. Maar de vriend laat zich niet vermurwen. „Het kan nog, ik geloof erin”, zegt hij lachend.

Over één ding zijn de bewoners het eens. „Het was niet al te best”, zegt Marco Nesselaar, die verderop in de straat woont. Ook Güzel Dagdeviren, eigenaar van de snackbar, had geen goede avond. Hij hoopt dat het EK hem extra klandizie oplevert, maar dan moet Nederland langer dan drie wedstrijden meedoen.

Dagdeviren heeft extra voorraad ingeslagen in de hoop meer porties frites met mayonaise (2 euro), kroketten (1,45 euro), frikadellen (1,25 euro) en assortimenten van vijftig gemengde snacks (21 euro) te verkopen. „De komende weken moeten wij knallen. Het EK is echt een kans op extra klanten voor ons.”

Overal in de cafetaria hangen oranje vlaggetjes (47 cent per 10 meter, Action). Achter de bar liggen EK-toeters (gratis) die Dagdeviren aan de buurtkinderen uitdeelt. Aan de muur hangt een grote poster met Wesley Sneijder (jaarsalaris 12 miljoen euro, Internazionale) erop. Het is een oude buurjongen van Dagdeviren. „We voetbalden altijd samen in Ondiep, een wijk verderop. Echt fantastisch dat Wesley nu op zo’n groot toernooi staat. Tijdens wedstrijden let ik altijd extra op als hij de bal heeft. Dat maakt me heel trots.”

De poster heeft Dagdeviren zelf opgehangen, de vlaggetjes zijn betaald uit de pot die buurtbewoners hebben gemaakt – de buurt hangt er vol mee. Dagdeviren, met een knipoog: „Die paar euro verdien ik wel terug met extra verkoop tijdens het toernooi.” De vorige eigenaren – tot voor kort zat er een Chinees afhaalrestaurant in het pand – deden nooit mee aan dit soort acties. Daar begrijpt de Turkse snackbarhouder helemaal niets van. „Je moet deze buurt een beetje snappen. Lekker meedoen aan zulke acties, gewoon gezellig doen. Dat zie je direct terug in je verkoop. De Sterrenwijkers moeten je de omzet gunnen. Dat is belangrijk.”

De snackbar is de enige horecagelegenheid in Sterrenwijk. Voor een kroeg, restaurant of winkel moeten de mensen tegenwoordig de buurt uit. En daar houden ze niet van. Vroeger zat hier van alles, vertelt Marco Nesselaar. Zijn schoonouders hadden een buurtwinkel op de Abstederdijk. „De groenteboer, de slagerij, de kapper, de bakker, alles is weg”, zegt hij.

Zelf verkoopt Nesselaar groente en fruit op de markt in Hilversum. Daar gaan de zaken zo goed, dat hij zich wel een tripje naar een EK-wedstrijd kan permitteren. Hij heeft erover gedacht, maar vindt Nederland-Duitsland toch niet een toegangskaartje (officieel vanaf 295 euro, op internet al voor 17,23 euro), een vliegticket (998 euro, Corendon) en een hotelovernachting (1.205 euro in de stad of 130 euro daarbuiten) waard. „Ik vind Oekraïne ook een beetje een raar land, en erg ver. Als ze de volgende ronde halen en in Polen spelen, gaan mijn zwager en ik misschien toch. We waren er vier jaar geleden in Zwitserland ook bij.”

De meeste Sterrenwijkers kijken de wedstrijden thuis, bij vrienden of bij familie. In de snackbar was de opkomst zaterdag niet geweldig: dertien jongeren keken de wedstrijd bij Dagdeviren in de zaak. Hij had gehoopt dat mensen na de wedstrijd bij hem kwamen feesten, maar er was niets te vieren.

Bier (deze week twee kratten voor 19 euro in de dichtstbijzijnde supermarkt Jumbo) verkoopt hij niet, vanwege zijn islamitische achtergrond. Dat moeten mensen zelf meenemen.

De komende wedstrijden van Oranje denkt hij mensen alsnog te lokken met het grote scherm in zijn zaak. Op de vraag of dat een grote investering is geweest, moet Dagdeviren lachen: „Nee, nee. Dat witte scherm is een laken, geleend van de buurman. En de beamer heb ik van een vriend geleend. We gaan aan dit EK natuurlijk geen geld uitgeven. We moeten het juist verdienen.”