opinie

    • Frits Abrahams

Kanseu…

Niet de nederlaag was het ergste, maar de manier waarop erover gepraat werd. Het begon al bij mij thuis waar mijn vrouw, tijdens de wedstrijd nota bene giechelend chattend met een vriendin, tegen mij opmerkingen maakte als: „Het is maar een spel.”

„Wie geluk heeft wint.”

„Wat kunnen die jongens eraan doen, ze doen hun best.”

Ik raakte in de stemming om de bijl – die gelukkig niet voorhanden was – in het meubilair te zetten, eventueel inclusief vrouw en telefoon. Ik bedoel: er is veel voor te zeggen om topsport in geen enkel opzicht serieus te nemen, maar áls je op die bank voor de tv gaat zitten en áls je doet of het je interesseert, heb dan ook even compassie met degene die daar oprecht zit te lijden.

Ik kom uit een echt voetbalgeslacht, mijn vader nam me als kind al elke zondag mee naar het voetbalveld. Van jongs af aan heb ik door het Nederlands elftal grote vernederingen moeten ondergaan. Nederlagen tegen Luxemburg, België en Noord-Ierland, vroegtijdige uitschakeling in talloze toernooien, verloren WK-finales, noem het maar op, de rij is lang voor je bij dat ene lichtpuntje in 1988 komt. Ik heb kortom, net als Multatuli, veel geleden. Mag ik dan even kwaad worden als we ook nog door een stel Deense kazen worden gedeklasseerd?

Ik zag een stijve haas door het beeld huppelen. Hij was rechtsback, heette Van der Wiel en gaf steeds de bal aan zijn keeper of een tegenstander. Ik zag een centrale verdediger, men noemde hem Vlaar, die de bal telkens snel als een hete aardappel naar een andere verdediger schoof. Ik zag twee middenvelders (De Jong, Van Bommel) niet. Ik zag een beroemde rechtsbuiten als een opwindbaar poppetje met schokkerige bewegingen steeds dezelfde handeling verrichten: naar binnen en dan drie meter over schieten. Ik zag een minstens zo beroemde spits als een amateur over zijn eigen benen vallen.

Intussen hielden onze commentatoren de moed erin. „We gaan winnen, geen probleem”, lachte Van Halst in de rust. Hij doet altijd of hij ervoor gestudeerd heeft, maar hij begrijpt er niet méér van dan de gemiddelde leek.

Na afloop vluchtte bijna iedereen, de bondscoach voorop, in de bekende mythevorming rond de ‘gemiste kanseu’. Als die kanseu maar benut waren… Maar er waren veel minder kanseu geweest dan beweerd werd. Ik meen dat het Louis van Gaal was die ooit constateerde dat ‘kanseu’ vaak met ‘mogelijkheden’ verward worden. Een schot vanaf de rand van het strafschopgebied dat net over gaat, is geen kans, maar een mogelijkheid. Plotseling alleen voor de keeper staan, zoals Van Persie tot zijn schrik overkwam, dát is een kans. Van zulke kanseu heeft Nederland er amper drie gehad.

Gisteravond zette Jack van Gelder, het stralende Oranje-zonnetje van de NOS, alle kanseu nog eens op een rij, terwijl hij uitriep: „Eigenlijk voetbalden we uitstekend.” We hadden de pech gehad dat we veel pech hadden, daar kwam het op neer. Jack moet nog jaren verder met de internationals, van hem is geen wanklank te verwachten.

Hoe zal het eindigen? Iedereen verwacht woensdag de uitschakeling tegen Duitsland. Ik wil er graag het volgende scenario naast zetten. Een tot de tanden gemotiveerd Nederland verslaat Duitsland. Robben neemt persoonlijk wraak door in de slotminuut een penalty te benutten. Nederland weent en lacht. Van Marwijk wordt met een spoedprocedure in de adelstand verheven.

Maar dan.

Portugal – Nederland 3-1.

    • Frits Abrahams