Mam, ben je zenuwachtig voor het festival?

Achter de schermen bij het Holland Festival – 124 voorstellingen in 28 dagen – loopt de druk hoog op. Zeker als Syrische en Libanese kunstenaars hun land niet uit mogen. De avondvierdaagse helpt niet ontspannen.

Annet Lekkerkerker Foto Maurice Boyer

Donderdag 31 mei

Sinds gisteren komt de kern van Holland Festival-medewerkers elke dag bijeen voor de festivalstaf: we nemen dagen door en bespreken successen en problemen rond de 124 voorstellingen en concerten, 498 geplande ritten, 38 vrachtauto’s, 2.986 hotelovernachtingen, 1.584 mensen van zo’n 20 nationaliteiten voor en achter de schermen . De stemming is vrolijk, opgewonden. Marketingman Norbert meldt dat we in 24 uur ruim 750 kaarten hebben verkocht.

Ik onderteken zo’n twintig tijdelijke arbeidsovereenkomsten van oproepkrachten. Naast de vijftien vaste medewerkers zijn er deze maand zo’n 150 mensen extra in dienst: producenten, technici, promotiemedewerkers. Bespreek het persbericht over de rechtstreekse uitzending van het uitverkochte slotconcert op groot scherm in het Oosterpark. Nu duimen voor mooi weer. Naar de kapper en een laatste avond thuis; breng de kinderen naar bed en lees lang voor.

Vrijdag

Word ’s ochtends vroeg gebeld door Radio 4. Leuk, kort gesprek over het festival! Nora en Simon zijn vrij, we brengen hen naar de opvang. Ze treuzelen, ik schiet uit m’n slof. Dochter Nora vraagt bijdehand: „Ben je soms zenuwachtig voor het Holland Festival?” Ik voel me betrapt en neem me heilig voor hen de komende tijd niet met mijn stress lastig te vallen.

Sander en ik gaan koffiedrinken – we bespreken het oppasschema: maandag is er nog een probleempje, maar we zijn ‘rond’, met veel dank aan opa’s, oma’s en twee geweldige oppassen.

Op kantoor heerst een koortsachtige stemming. Veel laatstemoment-verzoeken om (meer) kaartjes. Soms lukt het, soms niet. ’s Middags ga ik met programmeur Jochem naar de repetitie van Requiem van Micha Hamel kijken. Moet de eerste vijf minuten veel moeite doen om rustig te luisteren, maar word dan gegrepen.

Terug naar kantoor: stadsdeel Amsterdam-Noord blijkt geen toestemming te geven voor het ontwerp van het gigantische banier op de voormalige Shell-toren. Ik erger me groen en geel: van culturele instellingen wordt ondernemerschap verwacht en ondernemingen wordt ‘culturele verantwoordelijkheid’ gevraagd; komt dat samen, mogen er nauwelijks logo’s op! Ook Rabobank Amsterdam is teleurgesteld.

Maar ik moet naar huis om me te verkleden. In Carré wordt het snel druk; ik schud handen en zoen totdat prinses Margriet arriveert. Artistiek directeur Pierre Audi houdt een inleiding en we gaan de zaal in. Ontlading bij het slotapplaus. De zaal staat op zijn kop: we zijn begonnen !

Zaterdag

Word veel te vroeg wakker. Hoofd vol en maag leeg. Maak ontbijt en klets met de kinderen. Ben rond 12 uur weer op kantoor, waar het festival samen met Muziekcentrum Nederland (inter)nationale programmeurs ontvangt voor een bijeenkomst over samenwerking. Van een middagdutje komt het niet meer. Ga rond vijven even naar huis, en vertrek weer naar de Stadsschouwburg voor de première van Zwischenfälle door het Burgtheater. Het menselijk tekort in absurdistische scènes, en toch ‘uit het leven gegrepen’. Val af en toe van mijn stoel van het lachen en ben ook geroerd. Wat een acteurs!

Zondag

Sliep nog heerlijk toen zoon Simon me vroeg wekte. Nora is uit logeren, we ontbijten met z’n drieën. Heb even contact met producent Sigi: Antony (van & the Johnsons) komt pas aan het eind van de dag. Check mail en Twitter: fijne reacties op de opening. Hoor dat de Verdi Sing-a-long workshop in Carré een succes is. Kinderen krijgen last van lamlendigheid en slaan elkaar ’t hoofd in – en als we klaarstaan om buiten te gaan voetballen regent het zo hard dat we weer terugkeren. Sander gaat naar Zwischenfälle, als hij thuiskomt vertrek ik naar Lilith in Theater Bellevue. Kom veel bekenden tegen, zaal zit vol enthousiast publiek. Ga tevreden over openingsweekend te laat naar bed.

Maandag

Vrolijke boel op kantoor, iedereen blij met publieks- en persreacties. Problemen bij The Speaker’s Progress, de voorstelling van Sulayman al-Bassam. Een acteur is Syrië nog niet uitgekomen; visum in orde, lijkt geval van willekeur. Het maakt het stuk akelig actueel.

’s Middags naar opening van de installatie City of Abstracts van William Forsythe op het Centraal Station: op groot scherm wordt elke langsloper vervormd tot danser. Eet voor de voorstelling met het festivalbestuur, we bespreken de (verre) toekomst en spoeden ons daarna naar de Westergasfabriek waar we Requiem 3 van de jonge Franse regisseur Vincent Macaigne bezoeken. Radicale voorstelling over (en ook vol) geweld. Compromisloos, heftig, zwart, maar soms ook grappig; ik was het liefst direct na afloop naar huis gefietst om stilletjes bij te komen. Maar we praten na, ook prettig.

Dinsdag

Producent Sigi is niet bij de festivalstaf, ze blijft de hele dag bij de repetities van Antony in het concertgebouw. Antony heeft het naar zijn zin en is deze keer heel gemakkelijk.

We hebben vandaag Carlos Padrissa van la Fura dels Baus op bezoek, programmeur Annemieke laat hem de Amsterdamse grachten zien die volgend jaar 400 jaar bestaan.

Tegen vier uur snel naar een vergadering van de raad van toezicht van het Nederlands Theaterfestival. Bespreken de selectie, en wie o wie moet eind augustus de staat van het theater uitspreken ?

Om half acht staat het Concertgebouw al vol met Antony-fans. Prins Willem-Alexander en prinses Máxima arriveren. Het concert is prachtig, Antony blijkt een geestig ‘performer’, zijn stem is hemels. Het publiek is enthousiast. We drinken en praten na met het koninklijk bezoek en hun gasten.

Woensdag

Kregelige ochtend. Het slaapgebrek begint zich een beetje te wreken. Goed nieuws bij de festivalstaf: de Syrische actrice uit Speaker’s Progress is gearriveerd. Maar een Libanese videotechnicus mag zijn land niet uit. Problemen in Stadsdeel Noord (alweer!) op de locatie waar Detroit Dealers speelt; ambtenaar belast met brandveiligheid doet erg bureaucratisch. We zitten er bovenop, schakelen contacten in, en vertrouwen op goede afloop.

Ik besteed wat tijd aan klachtenbrieven. Spoed mij naar huis, we eten snel, want ik loop met Nora de vierdaagse, hoef tenslotte ‘pas’ om 20.30 uur ergens te zijn. Voel me een übermoeder, maar stressverlagend is het niet om onder tijdsdruk met 3.000 kinderen door het Flevopark te lopen. Nora is blij.

Zie Micha’s Requiem in overvolle kerk en ga toch nog even naar de Stadsschouwburg voor – vooruit, nog één – drankje met collega’s. Erg leuk, maar behoorlijk onverstandig.

Donderdag 7 juni

Het is inmiddels routine: ’s ochtends de reacties in de kranten lezen, op kantoor napraten over vorige avond, de problemen in de staf. Vandaag het eerste gratis lunchconcert in Double Tree hotel, de opening van de tentoonstelling met werk van Marina Abramovic. Aansluitend eet ik met een groep betrokken festivalbezoekers en dan door de stromende regen naar Theater Bellevue voor The Speaker’s Progress. Op de fiets naar huis oordopjes in en muziek aan, even rust. Nog 21 festivaldagen te gaan.