Voetbal, nee dank je

Ik zou dagen, zo niet weken kunnen schrijven over voetbal. Vurig vertellen over de diepe band die ik heb met deze sport, beschrijven waar ik me zal bevinden tijdens dit EK en wat ik voel als er een doelpunt gemaakt wordt.

Om daar maar meteen vanaf te zijn en u de hiernavolgende dagen over hele andere dingen te kunnen vertellen die niets met voetbal te maken hebben, doe ik dat nu.

Ik haat voetbal. Ik vind voetbal zachtgezegd een van de debielste vormen van beweging. Alles wat maar met voetbal te maken heeft maakt me misselijk. Tijdens een EK ben ik dan ook niet te genieten. Waar ik ook door de straten fiets, overal zie ik oranje vlaggetjes gespannen tussen bomen en cafés waar dikke mannen in oranje T-shirts en dronken vrouwen met oranje hoedjes op hun hoofden dierlijk grommen en zenuwachtig met hun voeten tikken.

Of de doodse stilte in de straten tijdens de wedstrijd en het massale, onverwachte gebrul uit huiskamers als er een doelpunt gemaakt wordt; mensen die zich verslikken in hun oranje tompoezen, uit hun stoelen springen en met opengesperde monden en wilde gebaren laten weten hoe fantastisch het wel niet is, hoe geweldig.

Begrijp me niet verkeerd, ik koester geen haat tegen mensen die voetbal kijken, alleen tegen voetbal zelf. Ik vind het zoals ik al zei (en niet vaak genoeg kan zeggen) een nogal infantiele vorm van tijdsbesteding, maar de combinatie mensen en voetbal is in mijn ogen ontroerend. ‘Voetbal is emotie’, zeggen ze en van emotie krijgen we natuurlijk nooit genoeg.

Ik zal eerlijk zijn: ik vind het het mooiste als er tijdens voetbal iets verschrikkelijks gebeurt.

Eigenlijk hoop ik de volgende dag in de kranten te lezen over een stadion dat instort, een paar doden die vallen, gras dat geen gras wilde zijn, echt, als ik zulke dingen lees voel ik de emotie waar ze het over hebben; puur geluk, overwinning, rechtvaardigheid.

Net als welk geloof dan ook heeft voetbal vast een functie en als ik die probeer te achterhalen denk ik onmiddellijk aan die opengesperde monden, de rooddoorlopen ogen, het gehuil van volwassen mannen en meestal – want laten we eerlijk zijn – het verdriet als we verliezen.

Is er werkelijk iets mis met die mensen? Wordt er ergens in hun hersenen opeens geen verbinding meer gelegd, of is het juist zo dát die verbinding tijdens het voetbal wordt gelegd? Ik denk dat laatste; voetbal is emotie, het verandert ons in de kinderen die we zo graag nog zouden willen zijn.

Schrijver David Pefko (29) vervangt de komende weken Marcel van Roosmalen op deze plek. Marcel schrijft zolang het Nederlands elftal meedoet aan het EK dagelijks over de Oranjegekte in de EK-krant aan de achterzijde van nrc.next.

    • David Pefko