Mijn dromen zijn van titanium

Hiphopchoreograaf Vincent Vianen heeft zo’n beetje alles gewonnen wat er als hiphopper te winnen is. „Dansen heeft me opengemaakt.”

Vincent Vianen (27), hiphopchoreograaf, danser, acteur en mediadesigner heeft net het tv-programma The Ultimate Dance Battle gewonnen. Met zijn heftige hiphop versloeg hij de andere vier choreografen en zijn danscrew Team Vincent werd beste dansteam van Nederland. Vianen danste in videoclips naast Usher, choreografeerde voor So You Think You Can Dance en won ongeveer alles wat er als hiphopper te winnen is. Nu organiseert hij een Team Vincent Theatertour en maakt hij een online platform voor dansers www.dancersonline.eu. „Jeetje, door dit gesprek merk ik dat ik soms vergeet wat ik gedaan heb. Maar daar doe je het toch voor? Mooie herinneringen maken!”

Je bent autodidact?

„Ja, ik heb de hele wereld als leerschool. De interesse voor dans kwam vanuit mezelf. Ik vond dat makkelijker, zonder invloed van vrienden, zonder opmerkingen als ‘dansen is voor watjes’. Met dans luister ik niet naar anderen, maar naar mezelf. Ik was anders. Ik was een tekenaar en mijn broer was van de elektronica. Ik speelde nooit met vrienden. Ik ben nog steeds doorgegaan met creëren van visuals, maar dan op het podium. Dat heb ik meegenomen van mijn grafische opleiding. Soms deed ik een paar moves op een schoolfeest. Jongens keken me dan scheef aan of lachten me uit. Tenzij je heel erg populair was bij de meisjes, dan hadden ze zoiets van: ‘ja, toch wel cool’. Maar echt populair was ik niet.

Mensen geloofden wel in je?

„Ja, een paar mensen. Dat ik goed bezig was, dat ik talent had. Heel fijn vond ik dat. Ik dacht, ik ben er nog niet, ik kan alleen maar beter worden. Dansen heeft me opengemaakt. Ik kan verlegen zijn, maar ook weer niet. Ik heb twee kanten. Dansen heeft me daar een soort controle over gegeven en ervoor gezorgd dat ik er sta, durf te praten. Op het podium ben ik een performer. Wanneer ik weet waar het over gaat dan praat ik. En als ik iets niet weet, dan hou ik gewoon mijn mond. Ik hou van nuchter en flexibel. Ik was wel the odd one in the middle met een grote broer, grote zus en twee kleine zusjes. Mijn moeder zorgde ervoor dat we met beide voeten op de grond stonden. Het was nooit zo dat ze je op een voetstuk zette, ‘oh, hij is geweldig!’ Dat zorgt er wel voor dat je je moet bewijzen, dat je nooit het gevoel hebt dat je beter bent dan een ander. Nu is ze heel trots. Met mijn vader groeide ik niet op, ik spreek hem wel. Hij vindt het supercool wat ik doe.”

Je hebt heel erg veel gedaan.

„Ja, het mooiste moment was dat ik met Usher op het podium stond of met Jermaine Jackson. Dat Usher zei: ’Good Job!’ Ik vloog gewoon. Hij is een rolmodel voor me. Hij ziet kwaliteit. Hij zal niet een veer in je reet steken als hij het niet meent. Toen was ik 25. Toen ik 15 of 16 was, viel het kwartje. Daarvoor hield ik echt niet van dansen. Mijn zusje probeerde haar nieuwste pasjes uit op mij en ik dacht, nee. Ik wilde op de computer spelen, lol hebben. Ik was altijd aan het tekenen. Op de middelbare school ontdekte ik muziek en dansen op tv. Ik dacht: ha, dat is vet. Ik kwam na de les een bekende van school tegen en die nam me mee naar de training van een dansgroep. Ik kon goed meekomen. Ik was ook heel enthousiast, al beschouwde ik mezelf nooit als talentvol maar als een harde werker. Ik train totdat ik het kan. Ik heb een soort koppigheid. Als iets me interesseert, ben ik een spons. Toen ik uit huis ging was ik 17 of 18 en zelfstandig. Ik moest mijn boekhouding doen, een collega leerde me dat. Dat is ook belangrijk. Je research doen. Mensen zien me dansen, maar ik moet dingen ook goed regelen.”

Hoe was Los Angeles?

„Super! Maar het heeft mij Nederland ook laten waarderen. We zijn nuchter en eerlijk. In LA lachen mensen, maar is dat gemeend? Hier hoor je: ‘wie denk je wel niet dat je bent?’ Daar is het cool om arrogant te zijn. Ik moest continu performen. Eerst liet ik mezelf van mijn zachtaardige kant zien, lachte veel. Ze zeiden: ‘waarom lach je altijd?’ Het moest sexy en stoer zijn. Die performancekant moest ik benadrukken. Dat nam heel veel energie. Ik wil er niet in vast blijven zitten. Er zijn wel momenten dat ik agressief moet zijn, dat heeft LA me wel geleerd, anders lopen mensen over je heen. In de Bijlmer waar ik opgroeide was dat ook zo, dus dat was makkelijker. Dat was, buiten school, ook geen lieve omgeving. Je moest een soort oerman zijn. Ik ben graag wat relaxter en chill, niet altijd testosteron. Van huis uit kreeg ik dat ook wel mee, komend uit een Surinaamse familie. Het was een harde wereld. Je gaat op wereldtournee, je hebt auditie gedaan en dan word je het niet. Dat was een klap, elke keer een afwijzing. Totdat Lavelle Smith jr. [choreograaf Michael en Janet Jackson, red.] mij belde voor Jermaine Jackson. Hij vroeg of ik mee wilde repeteren voor de tour. Een jongen werd zomaar voor mij ingeruild. Ik kende hem. Ik dacht, shit, mijn bestaan heeft iets van hem afgenomen, the strongest survive. Je moet het slikken. Doorgaan. Je bent onzeker. Ben ik wel goed genoeg of hebben ze spijt? De verlamming is dichtbij. Je moet jezelf genezen. Tegen jezelf zeggen: je bent hier met een reden anders hadden ze je al ontslagen. Maar je leeft ook in een droom. Dat je dat mag doen! Geniet ervan! Als je daarin leeft is alles appeltje eitje.”

En Nederland?

„In Nederland kon ik alles met mijn familie delen, vooral met mijn moeder. Via Facebook en Skype deed ik dat al. Maar mijn vrienden zijn op een hand te tellen. Het is belangrijk om positieve mensen om je heen te verzamelen. Mensen die zeggen, ‘blijf ervoor gaan, ik ben er wanneer je weer terug bent’. Niet: ‘je hebt nooit tijd voor ons, wanneer gaan we nou hangen’. Ik heb een hele goede vriend. Hij steunt me. Meer bevestiging heb ik niet nodig.”

En de liefde?

„Dat was moeilijk. Ik had een vriendin, maar als danser heb ik alleen maar mooie vrouwen om me heen. Als vriendin denk je: ‘houdt-ie zijn handen wel thuis?’ Dus ik uitleggen dat dat wel goed zit. Maar als je dat continu moet doen wordt dat lastig. Ik concentreerde me op mijn carrière. Dat is voor de ander frustrerend. Als mijn vriendin ook voor haar carrière wil gaan, dan zou ik dat begrijpen. Maar die kom ik niet tegen. Of het klikt professioneel, maar niet in de liefde. Ja dat is de story of my life, daarom ben ik single, haha. Ik ben nu relaxter, niet zo gehaaid. Ik wil ooit wel een gezin en geld verdienen zodat ik voor ze kan zorgen, we op vakantie kunnen. Maar ja, ik heb nog steeds grote plannen.”

Praat je veel over je werk met anderen?

„Ik ben er voorzichtig mee. Alleen als iemand ernaar vraagt. Ik kan me voorstellen dat als je zelf ook een droom hebt en het is te laat, dan denk je: ik had dit ook willen doen. Dat gevoel wil ik anderen niet geven. Op een bepaalde manier zit je op een eiland. Maar dat is een fijn eiland. En soms kun je dat met iemand delen, je dansers bijvoorbeeld. Dream, dare, fly is mijn levensmotto. Ik heb er ook een tatoeage van. In mijn choreografieën zie je dat ook: ik krijg kritiek maar laat me er niet door kisten, kaats het af. Mijn dromen zijn van titanium, dat is iets wat niemand kan breken of van me af kan nemen.

Lees meer over Vincent Vianen op zijn site: www.vincentvianen.nl

    • Monica de Ruiter