Première dame wil blijven schrijven, net als Eleanor Roosevelt

„Kijk eens aan! Een first lady die ook journaliste is, is helemaal geen nieuwigheid. Natuurlijk moeten we wel naar de andere kant van de Atlantische Oceaan om dit unieke geval te vinden, zonder dat er schande wordt over gesproken.”

Het jongste artikel van Valérie Trierweiler in Paris Match is helemaal in de vertrouwde huisstijl van het chique roddelweekblad. Trierweiler werkt al ruim twintig jaar voor het blad, maar sinds 15 mei is ze ook première dame, als partner van president François Hollande. Daarom leest haar recensie van een pas verschenen Franse biografie over de Amerikaanse presidentsvrouw Eleanor Roosevelt ook als een strijdvaardige rechtvaardiging van haar eigen journalistieke activiteiten.

Als metgezel van Hollande is Trierweiler wellicht een van de best geïnformeerde journalistes van Frankrijk, maar met haar werkgever heeft ze afgesproken niet langer over politiek te schrijven. Ze zal zich toeleggen op recensies en culturele verhalen; Trierweiler stond erop haar baan als redactrice te behouden. Veel Franse collega’s vinden dat riskant, onbegrijpelijk en tegen de journalistieke gedragscodes. Sommigen maakten openlijk bezwaar, zoals de Brusselse Libération-correspondent Jean Quatremer. Volgens Quatremer, die na de seksaffaire rond voormalig IMF-topman Dominique Strauss-Kahn een kritisch boek schreef over de verwevenheid tussen politiek en journalistiek in zijn thuisland, ligt belangenverstrengeling op de loer. Cultuur is in Frankrijk ook erg politiek.

Van die kritiek trekt Trierweiler zich weinig tot niets aan. Integendeel, het stuk over Roosevelt zit vol bewondering voor deze zelfstandige vrouw, die in de eerste helft van de vorige eeuw streed voor vrouwen- en burgerrechten, onder meer via columns in kranten en tijdschriften. Toen haar man president was, schreef de first lady iedere dag de column ‘My Day’ over haar belevenissen in het Witte Huis.

Trierweiler citeert de passages waarin Roosevelt haar zelfstandigheid benadrukt, en wijst er haar Franse collega’s op dat kranten als The Washington Post of The New York Times groot respect hadden voor de journaliste Roosevelt, die bovendien erg geliefd was bij de Amerikanen.

Het is „een boek dat de Franse journalisten zou moeten begeesteren”, besluit Trierweiler haar recensie.