Postman Sam durft nog te werken

Brievenpost raakt uit de tijd, ook in Zuid-Afirka. Er wordt bezuinigd, en dat leidt nu tot staking. Maar postman Sam houdt stand. ‘Kunt u de post voor uw hele flat meenemen?’

Als je al maanden geen bekeuring hebt gehad, dan weet je dat de posterijen staken.

„Al vier maanden, meneer, al vier maanden”, zucht de bewaker van mijn flatgebouw. De postbestelling is normaal gesproken het hoogtepunt van zijn dag, een doorbreking van het dodelijk saaie bewakersbestaan. Hoofdschuddend beklaagt de Zimbabweaan zich weer eens over de Zuid-Afrikaanse arbeidsmentaliteit. „Altijd maar staken, die mensen.”

Het is waar. Nergens in de wereld wordt zoveel gestaakt als in Zuid-Afrika. Tussen 2006 en 2011 verloor Zuid-Afrika per 1.000 werknemers 322 werkdagen door arbeidsonderbrekingen. Het is het enige drukmiddel dat vakbonden hebben om de enorme kloof tussen arm en rijk kleiner te maken. Maar daar heb je weinig aan als je post verwacht.

Het postagentschap op de hoek blijkt nog gewoon open. Dat neemt zelfs nog poststukken ter verzending aan. Wie weet waar die belanden. De mensen van het distributiecentrum, zegt de loketjuffrouw op de vraag waar mijn post is, zouden het zeer op prijs stellen als ik wat achterstallige brieven kom ophalen.

Niets te veel gezegd. Het kantoortje van ‘mail controller’ Sam is bedolven onder de post. Hier lijkt een bom ontploft. Overal staan overlopende rode kratjes met brieven en tijdschriften. Ongesorteerd. Sam en zijn trouwe assistent Robert zijn de enige twee die werken, de rest van het personeel durft niet meer.

„Op 2 april zijn ze hier langs geweest, de stakers”, vertelt Sam. „Ze hebben alles overhoop gegooid.” En erger nog, zegt Robert: „Ze hebben de sorteerstrookjes meegenomen, zodat wij niet konden werken.” Ook de banden van de postfietsen zijn lek geprikt. Nu staat er een bewaker voor de deur van het depot: stakers kunnen gewelddadig zijn. Stakingsbrekers worden zo gelyncht. „Maar dat geldt natuurlijk niet voor u”, begint Sam. „We zouden het zeer op prijs stellen als u de post voor de hele flat zou kunnen meenemen.”

In de kranten vind ik vrijwel niets over de poststaking. Welk nut dient een staking als haast niemand ervan op de hoogte is? De leiding van het postbedrijf schijnt opgestapt te zijn, maar onderhandelingen leiden nergens toe. Geen van de partijen durft toe te geven dat ook in Zuid-Afrika postbezorging een relikwie uit een analoog verleden aan het worden is.

Terug bij Sam en Robert. De twee mannen houden stand, onder tienduizenden kilo’s ongesorteerde post. Tevreden diept Robert een kratje op. Een halve meter brieven, allemaal voor mijn flat. De zendingen geven een aardig inkijkje in de financiële huishouding van de buren: eindeloos veel laatste aanmaningen, rekeningen van klantenkaarten en andere schuldwoekeraars. Ook een paar bekeuringen trouwens, maar niet voor mij.

    • Peter Vermaas