Poeslief

Op de route naar de crèche passeren we een souterrain waar vaak een soezende poes achter het raam ligt. Mijn dochters van twee en vier lopen naar het raam om te zien of de poes er ligt vandaag. Wanneer ze hem zien, beginnen ze te tikken op de ruit. Ik roep ze toe alleen te zwaaien, maar voor ik uitgesproken ben vliegt de deur van het huis open. Er stapt een man uit die tegen mijn meisjes brult dat er NIET op het raam geklopt mag worden. Ze duiken ineen, ik meld – verbouwereerd – dat ze het niet meer zullen doen. De deur klapt dicht. Dan zie ik de sticker op de voordeur: „Vergeet vandaag niet te lachen.”

M. Van der Laan- Kummeling