Mohamed G.

Gisteren werd de 31-jarige Amsterdammer Mohamed G. in hoger beroep veroordeeld tot een taakstraf van 100 uur. Zijn misdaad: in maart 2010 bedreigde hij Geert Wilders op Twitter: „Rijkelijke beloning voor diegene die Wilders zijn keel doorsnijdt. Liefst van rechts naar links, maar van links naar rechts is ook ok!”

In een interview verklaarde hij later dat hij de tweet verstuurde om te zien wat voor impact dat zou hebben. Dit dus: een veroordeling.

Ik ken Mohamed G. een heel klein beetje. Hij is ooit mijn buurt- en schoolgenoot geweest. Hij was met afstand de hipste jongen op school. Hij schoor zijn haar nooit op, maar liet het lang. Hij droeg ook nooit een leren jas met bontkraag, maar altijd iets smaakvollers. Hij zag eruit zoals zoveel jongens eruit wilden zien: als een Italiaan.

Later werd hij bekend in de muziekwereld onder de naam MC Lyrical Tie. Hij ging filosofie studeren. Op een mixtape van de Jeugd van Tegenwoordig hoorde ik een van de rappers eens een shout-out (een bedankje) naar Mohamed G. doen. En op Facebook stuitte ik op een serie foto’s van een feest dat on-Nederlands hip was. Wie spot ik tussen al die blanke jongens en meisjes? Mohamed G. Een jaar geleden, ik kom een koffiehuis binnen: welk kort ventje is omringd door vier beeldschone blondines die een kop groter zijn dan hij? Mohamed G.

Ik bedoel maar te zeggen: Mohamed G. leek mij de minst voor de hand liggende figuur om zo’n tweet te versturen. Dan eerder Mourad, of Samir, of een van de andere jongens die al vroeg bitter waren over hun plek in Nederland.

In 2009 lanceerde Mohamed G. de site munt.nu Daarop staat een hilarisch filmpje dat zelfs op het enthousiasme van GeenStijl kon rekenen: „De laatste Marokkaan”. We zien een uitgestorven Amsterdam. Alle Marokkanen zijn vertrokken, op één na, dus: kranten worden niet meer bezorgd, taxi’s rijden niet meer, Najib Amhali’s theatershows zijn gecanceld, uitkeringen worden niet meer opgehaald. Als het niet met zo’n vette knipoog was gemaakt, had het zo een PVV-spotje kunnen zijn. Aan het eind zien we de laatste Marokkaan uit Nederland vertrekken, gespeeld door Mohamed G. zelf.

Op de site staat nu een serie portretten van Marokkaans-Nederlandse kinderen tussen 6 en 12 jaar die vertellen wat ze later willen worden. Lina (6) wil dierenarts worden, Lotfi (11) gamedesigner, Femma (6) kunstenaar.

Mohamed G. verklaart op de site dat hij zich „geen tweederangs burger” voelt en dat hij volop „wil bijdragen aan de Nederlandse samenleving.”

Al die zelfspot en dat goede burgerschap, in een keer tenietgedaan door een stomme tweet. Maar net zo wrang is dat uit gerekend Mohamed G., die elke classificatie ontsteeg en zich in verschillende werelden bewoog, dat uitgerekend hij weer zo’n Mohamed werd met alleen een initiaal als achternaam.

    • Hassan Bahara