Zeven dwergen stelen de show volledig

Snow White and the Huntsman. Regie: Rupert Sanders. Met: Kristen Stewart, Charlize Theron, Chris Hemsworth, Sam Claflin. In: 100 bioscopen.

De jonge heldin leidt haar troepen naar het vijandelijke kasteel alsof zij Jeanne d’Arc is. Haar uitrusting lijkt zo overgenomen van de schilderijen die er van de Maagd van Orléans gemaakt zijn. In harnas en met haar zwaard in de aanslag. Voorafgaand aan de aanval houdt zij een opzwepende speech die doet denken aan Shakespeares beroemde ‘Once more unto the breach’-monoloog uit Henry V waarin Henry zijn manschappen aanspoort. Maar wacht eens even, wat zijn dit voor rare verwijzingen, dit is toch Sneeuwwitje?

Snow White and the Huntsman is een grabbelton van invloeden. Het sprookje van de gebroeders Grimm is er nog wel in te herkennen. Er zijn drie druppels bloed, een giftige appel, zeven dwergen, een boze stiefmoeder en haar spiegel. Maar er is ook een soort hippiebos met elfjes. Een van de dwergen rept daar van paddenstoelen, dat die ‘magic’ zijn spreekt voor zich: als je in het bos loopt, krijg je lsd-achtige visioenen. Er zijn scènes die doen denken aan The Lord of the Rings en vampierreeks Twilight – vast geen toeval, gezien de vertolking van Sneeuwwitje door Kristen Stewart. En er zijn nog veel meer verwijzingen waar ongetwijfeld een leuke scriptie mee te vullen zou zijn. Uiteindelijk gaat Snow White and the Huntsman over de geboorte van een heldin. Sneeuwwitje transformeert zich van lieftallig meisje en passieve vrouw tot verlosser. Een koene vrouwelijke ridder met charisma en natuurlijk overwicht wier bevelen zonder morren worden opgevolgd door stoere mannen die in haar de Messias herkennen.

Eenmaal ontsnapt uit het kasteel waar haar stiefmoeder haar gevangen hield, gaat zij samen met een jager op pad. Een queeste die achtereenvolgend door een Donker en een Betoverd Bos voert, waar zij wordt bijgestaan door de zeven dwergen. Een tocht vol gevaar en ontberingen waarin zij haar roeping vindt: het land bevrijden uit de ijzeren grip van Ravenna, de door schoonheid geobsedeerde koningin die jonge maagden offert om altijd jong te blijven.

Sneeuwwitjes stiefmoeder Ravenna (Charlize Theron) stapt in de climax in een soort hellevuur om duidelijk te maken dat zij de duivel is. De uit haar dood herrezen Sneeuwwitje/Jezus moet het vleesgeworden kwaad verslaan, waarna de wereld weer vrede kent.

Of dit alles nog veel met het oorspronkelijke sprookje van de gebroeders Grimm te maken heeft, doet er volgens de makers weinig toe: dit is een nieuwe blik op oude archetypes, een ‘heruitvinding’. Eentje waarin Sneeuwwitje een typische moderne heldin is geworden. Een vrouw die dichter bij Katniss uit The Hunger Games staat dan de Sneeuwwitje zoals Walt Disney haar in 1937 in zijn eerste avondvullende animatiefilm tekende. Een combinatie van mannelijke én vrouwelijke eigenschappen. Kristen Stewart loopt dan ook de halve film rond in een soort Robin Hood-outfit, met rokje over een groene legging.

Snow White and the Huntsman is een visueel aantrekkelijke film waarin de speciale effecten pas op het einde gaan overheersen en de muziek niet té overdonderend is. De zeven dwergen, gespeeld door Britse karakteracteurs, stelen de show: ze zijn kleurrijk, hebben de leukste dialogen en worden sterk gespeeld, waardoor het bleke spel van Stewart extra opvalt. Haar arsenaal aan uitdrukkingen is beperkt. Hoewel de film interessant is als graadmeter van de huidige trend in nieuwe vrouwenrollen en als neoreligieus traktaat, is hij twintig minuten te lang, vooral de bosscènes gaan veel te lang door.