Parel van een vrouw die aan de grond zit

Louise Wimmer. Regie: Cyril Mennegun. Met: Corinne Masiero, Jérôme Kircher. In: 5 bioscopen. ****

„Dit is mijn tas. Dit is mijn koffer. Dit is mijn kleine bedje. Ik ben bijna vijftig jaar en woon in mijn auto.”

Welkom in de wereld van de nieuwe Franse onderklasse. En wat een actrice is Corinne Masiero, die deze woorden uitspreekt. Alleen al haar blik in de achteruitkijkspiegel van haar auto is genoeg om werelden op te roepen.

De als speelfilmregisseur debuterende documentairemaker Cyril Mennegun heeft weinig psychologie en weinig uitleg nodig om een portret te schetsen van een vrouw die er in het leven helemaal alleen voorstaat. Steeds meer levenslijntjes is ze kwijtgeraakt. Haar spullen in de opslag heeft ze zo goed als allemaal verpand. Het contact met haar dochter is verkild. We ontmoeten haar op een kantelpunt. Als haar oude Volvo het opgeeft is ze niet alleen haar slaapplek, maar ook haar vervoermiddel naar haar schamele baantje als kamermeisje kwijt.

Louise Wimmer doet wel wat denken aan de films van de gebroeders Dardenne: observerend en niet oordelend. Vol nauwkeurige beelden van een personage dat moet zien te overleven met bij elkaar gebietste maaltijden in een wegrestaurant en gestolen benzine, en ondertussen toch proberen waardigheid te bewaren. Louise is trots en niet per se sympathiek. Louise Wimmer is een intens kleinood. Een parel, die vrouw. Die als we haar na tachtig minuten verlaten weer glimt.

    • Dana Linssen