Zingende zusjes

Een Canadees familielid liet via Facebook weten dat wij vooral even naar Lennon en Maisy Stella, twee zingende Canadese meisjes van respectievelijk twaalf en acht jaar oud, moesten kijken. „Very lovely.”

Omdat ik niet van kindsterretjes houd, begon ik met de nodige scepsis te kijken, maar ik moet bekennen dat ik al na een minuut behoorlijk ontdooid was. Dit was zingen met een grote z, vooral van de oudste, Lennon, een brildragend meisje dat zich op de gitaar begeleidt terwijl ze met de vereiste, net ingehouden smartelijkheid enkele popballads zingt. Maisy valt af en toe harmonieus in, ernstig genoeg, maar toch vooral ook voor de gezelligheid.

Wie op YouTube de namen van de jonge dames intikt, vindt alles van zijn gading. Ik kan vooral I Won’t Give Up, een nummer van Jason Mraz, aanbevelen. Het was ook het eerste wat ik van hen hoorde. „You guys need to cover Hallelujah by Jeff Buckley”, juichte een kijker, „your voices are beautiful.”

Wat zouden we gedacht hebben als we de Stella-zusjes niet hadden kunnen zien? We zouden het duo op rond de twintig hebben geschat. Toch heeft het tafereel niet de griezelige vroegrijpheid die je vaak bij kindsterretjes ziet. Daarvoor stralen deze zusjes nog te veel argeloze, ontwapenende huiselijkheid uit. Ze vinden het leuk om te musiceren, ze zouden het ook doen als wij niet keken.

In het nummer When Your Mind’s Made Up, een cover van The Swell Season, staat Maisy onder het meezingen zó te draaien en te frunniken aan haar jurkje dat een kijker vermoedelijk terecht constateerde: „Maisy needs to pee.” Het geeft allemaal niets, we laten ons niet afleiden, want Lennon blijft met veel gevoel zingen.

De meeste aandacht kregen Lennon en Maisy voor het nummer Call Your Girlfriend, dat niet langer dan 1 minuut en 54 seconden duurt. Ze zitten aan een tafel te zingen terwijl ze zichzelf begeleiden met handgeklap en het ritmisch tikken met twee botervlootjes. Het nummer is afgekeken van de Zweedse popgroep Erato, bestaande uit drie zangeressen, die er evenzoveel botervlootjes bij gebruiken. (Ook te zien op YouTube.)

Canadese en Amerikaanse kijkers gingen en masse door de knieën toen ze dit nummer op YouTube zagen. Er keken al twee miljoen mensen naar. De Stella-zusjes hadden het voor het eerst bij een talentenjacht op school gebruikt en mochten het nu live in Good Morning America, een bekend tv-ontbijtprogramma van zender ABC, brengen. Ze deden het foutloos.

Toch kreeg ik bij Call Your Girlfriend voor het eerst bijgedachten aan manipulatie door ouderen. Het ziet er nogal gearrangeerd uit. Uit een artikel in de onlinekrant The Daily Beast met de moeder blijkt dat zij het nummer op YouTube heeft gezet. De ouders, MaryLynne en Brad Stella, zijn zelf zangers die op muziekfestivals optreden. Ma ontkent dat zij de kinderen de muziek heeft opgedrongen. „Het zijn nog steeds kinderen, zij het pijnlijk talentvol en super cool […] Ze hebben hier altijd van gedroomd, al die acht en twaalf jaar.”

Het gezin woonde lange tijd op een grote boerderij aan de rand van Toronto, verstoken van tv, internet en telefoon. Sinds kort wonen ze in Nashville, de Amerikaanse muziekstad. Zijn de bakens verzet? Zien de ouders, zelf artiesten van het tweede garnituur, brood in het talent van hun dochters? Het zou noch de eerste, noch de laatste keer zijn. Zo onbedorven als I Won’t Give Up nu nog klinkt, zo zal het wel nooit meer klinken.

    • Frits Abrahams