Opinie

    • Hassan Bahara

#daklozen

Ik weet niet wat dat is, een ‘klassieke Nederlandse dakloze’. Volgens het AD van dit weekend zou hij steeds meer uit het straatbeeld verdwijnen.

René Olmenland (54), zelf vijftien jaar dakloos, weet gelukkig wel wat een klassieke Nederlandse dakloze is: „De klassieke Nederlandse dakloze is een man met een baard, licht alcoholisch, maar gemoedelijk, altijd in voor een praatje en een geintje. Denk aan Swiebertje.”

Sorry, Swiebertje komt niet eens in de buurt van mijn referentiekader. Maar ik begrijp het, de klassieke Nederlandse dakloze is dus een soort berooide Kerstman.

René is daar het volstrekte tegendeel van. Hij heeft twee smartphones en een twitteraccount (@renedakloze). Ik groet. Hij grijpt meteen naar zijn Blackberry om te twitteren over de bestelling die ik heb gedaan: „2 cappuccini, tof!” We zitten in de walm die van zijn dikke joint afkomt. René, ouwe hippie, prijst het ongebonden leven, uit de ratrace stappen, je middelvinger naar het systeem opsteken, besprenkeld met wat Oosterse wijsheden: „Heb je m’n tweets over Krishna gelezen?”

Morgen start een project van de Protestantse Diaconie Amsterdam. Zij hebben vijf daklozen bereid gevonden om een aantal maanden over hun leven te twitteren.

René: „Mijn maat Alfred doet er ook aan mee. Die zal het wel als opstapje gebruiken om in het normale leven mee te draaien. Ik niet hoor. Niemand hoeft medelijden met mij te hebben. Heb ik een hekel aan.”

Als de zon had geschenen, was ik misschien ontvankelijker geweest voor zijn romantische sfeertekening van het daklozenbestaan. Maar het is deprimerend weer. Ik zie René steeds voor me, rillerig en nat onder een brug.

René is net aan het vertellen welke beroemde followers hij op Twitter heeft – „Georgina Verbaan met d’r lieve snoet” – als een van zijn twee smartphones gaat. Een lang gesprek. Ik lees ondertussen op mijn telefoon nog eens zijn tweets. Hiervoor had hij een ander twitter-account – @dklzrene – waar hij mee stopte omdat hij naar eigen zeggen te veel followers had die hem uit sensatiezucht volgden. Leuk en authentiek, zo’n dakloze in je timeline.

Maar hij laat het zich ook gewillig aanleunen. „In Frankrijk, waar ik veel rondzwierf, noemden ze mij René Le Manipulateur.” Daarom vraagt hij ook voor dit gesprek een „aalmoes”. Kan hij een lekkere maaltijd eten in de Burgerbar. Terwijl hij even daarvoor vertelde vegetariër te zijn.

„Eindelijk het eerste tastbare resultaat uit twitter gehaald”, zegt René als hij heeft opgehangen. Hij is gevraagd om morgen figurant te zijn in ’t Schaep met de 5 Pooten, ja, het tv-programma waar zijn follower Georgina Verbaan in speelt. „Misschien kan ik er mijn haar laten knippen. Werd wel tijd.”

Gisteren schreef de auteur Daan Remmerts de Vries in deze krant dat schrijvers veel meer de digitale wereld moeten omarmen om niet uit het zicht van het publiek te raken. Ik kon het niet helpen een parallel te zien met onze twitterende daklozen. Men zal media savvy zijn of men zal niet zijn.

    • Hassan Bahara