Brieven

ING verhoogt mijn kosten met 40 euro per maand

Als klant van de ING met onder andere een variabel rentende hypotheek ontving ik deze week een brief van directielid Vincent van den Boogert. Daarin kondigt hij een hogere opslag aan op variabel rentende hypotheken van 2,4 naar 2,75 procent per 1 augustus 2012. Dat is 0,35 procent extra, waardoor mijn maandlasten stijgen. In mijn geval betekent het een extra bedrag aan rente van zo’n 40 euro per maand.

Als onderbouwing schreef Vincent dat bij zijn bank de kosten voor dit soort financieringen al langere tijd stijgen en „hierdoor ontkomen we er niet aan om de opslag op variabel rentende hypotheken te verhogen”.

Nu zie ik de kosten ook al langere tijd stijgen. De kosten stijgen voor mijn boodschappen, benzine, gemeentelijke belastingen, energieprijzen en ga zo maar door. Het verschil tussen de ING en mij is echter dat ik nergens kan aankloppen voor een tegemoetkoming in deze kosten.

Zo werkt dat niet bij de ING. Een belangrijk deel van de kosten die de ING maakt, zijn de salarissen van directieleden. Zo ontvangt topdirecteur Hommen zo’n 2.500.000 euro in een jaar, om over de rest van de directeuren maar niet te spreken.

Deze beloningen worden waarschijnlijk in 2012 verder verhoogd. De klanten van de ING moeten daarvoor bloeden. Deze wijze van opereren was al voorspelbaar zodra ING de Postbank overnam. De ING is een asociale, niets en niemand ontziende, keiharde commerciële bank.

VVD-voorstel voor kleinere Kamer is ondemocratisch

VVD’er Wiegel hielp de democratie om zeep door als senator de grondwettelijke mogelijkheid tot een referendum tegen te houden. Nu wil de VVD de democratie verder om zeep helpen door het aantal Tweede Kamerleden met eenderde te verlagen tot honderd. Het wordt gebracht als een verkleining van staatsbemoeienissen, maar is in wezen een aantasting van het recht om tegenspel aan regeringsbesluiten te kunnen geven.

Fractieleden hebben, zeker als ze pas korte tijd in de Kamer zitten, met slechts één assistent weinig mogelijkheden om goed onderbouwd weerwoord tegen kabinetsplannen, opgesteld met steun van duizenden ambtenaren, te kunnen geven.

Een voorbeeld was de besluitvorming rond de Kunduzmissie. Promovendus aan de Universiteit van Tilburg Anamarija Kristic stelde in 2012 vast dat het parlement bij het uitzenden van militairen niet echt meebesliste en dat veel onderhandelingen en deals achter gesloten deuren plaatsvonden. Verder constateerde ze dat Kamerleden langs elkaar heen praatten en nauwelijks op elkaar reageerden. De regering bepaalt achter gesloten deuren, brengt zaken selectief naar buiten om het doel gerealiseerd te krijgen en de meeste Kamerleden zijn daar niet tegen opgewassen.