‘Waarom niet alle liefdesliedjes over liefde gaan’(2)

Een reactie van de Mens&-redactie op de vele ingezonden liefdesliedjes:

Liefde is mooi. Of, beter gezegd, liefde zou mooi moeten zijn. Liefdesliedjes zouden dan ook moeten huppelen, jubelen.

Niets is minder waar, blijkt uit  inzendingen van lezers die reageerden op de oproep van filosoof Jan Drost. Hij vroeg om liefdesliedjes die onze wijze van liefhebben veranderen. En dus géén zoetsappig gekweel.

En wat blijkt? Liefdesliedjes huppelen niet. Ze struikelen. Van bedrog naar jaloezie, van verdriet naar ellende. Maar bovenal heerst de angst om de geliefde te verliezen  - al dan niet aan een ander.

In Remembering van Bee Gees bijvoorbeeld, volgens lezer Paul Honingh „het meest desolate liedje over een echtscheiding dat ik ken.”

Of in I want you van Elvis Costello, ingestuurd door Lieke. ‘Did you call his name out when he held you down’. En in Dance Away van Roxy Music, schrijft Renzo Verwer, dat gaat over „jaloezie en jezelf vermannen.”

Soms ook wordt liefde met sex verward, zoals door Peter Labeur die One Night (with you) van Elvis Presley opvoert. Al voelt hij de bui al hangen. Het origineel is van Smiley Lewis, schrijft hij, en heette One Night (of sin)

Foute liefdesliedjes - Jan Drost werd er op gewezen dat Always on my mind in feite heel vrouwonvriendelijk is - werden ook ingestuurd. She’s a lady van Tom Jones bijvoorbeeld. Jenny Falke schrijft: „Het klinkt als een liefdevolle beschrijving van zijn geliefde. Maar als je hem dan teksten als ‘she always knows her place’ en ‘she’s never in the way’ kan ik me toch niet aan de indruk onttrekken dat meneer Jones (of zijn songschrijver) een vrouw wil die zich vooral op de achtergrond houdt.”

Henk Boon stuurde I love you like I love myself van Herman Brood in als liefdesliedje, maar dat hoort ons inziens toch echt bij de foute liedjes. Gelukkig wijst hij Friday I’m in love van The Cure wel aan als ‘fout’, met daarin zinnen als  ‘Monday you can fall apart (…) Thursday I don’t care about you / It’s friday I’m in love.

De artiesten die worden meerdere keren genoemd zijn Eric Clapton (Wonderful Tonight), Frans Halsema (Voor haar)  Johnny Cash en Chris de Burgh met Lady in red. (En we hadden nog zo gezegd: géén zoetsappig gekweel!)

Rogier Bos schrijft de mooiste motivatie over Claptons Wonderful tonight: „Bij oppervlakkig luisteren naar dit liedje gaat het hier om een vrij eenzijdige relatie waarin ‘hij’ zich ten buiten kan gaan op een feestje (we go to a party), met haar loopt te pronken (this beautiful lady, that is walking around with me) en tenslotte ladderzat (I’ve got an aching head) door haar naar huis en in zijn bed moet worden geholpen (so I give her the car keys and she helps me to bed). Al met al een klassieke hork, een male chauvinist pig.

Maar de sleutel is te vinden in het intermezzo, waarin hij zijn liefde voor haar opbiecht:

I feel wonderful because I see the love light in your eyes.
And the wonder of it al
is that you just don’t realize
how much I love you.

Weliswaar nog niet direct aan haar, daarvoor is hij nog te onzeker (and then I tell her, as I turn out the light, I say, “My darling, you were wonderful tonight”),

Maar via een omweg, die van dit liedje. En zo kunnen wij meegenieten van deze heerlijke muziek.

Vandaar…

En toch. Wim Wassenburg vindt dat alleen in klassieke muziek echte liefde te horen is. En RR Mollenvanger wijst in dat verband op het strijkkwartet Janacek met Intime briefe. „Maar ik vrees dat de oren van mensen met de smaak van Jan Drost daar niet veel mee kunnen.”

Ingezonden reacties:

Govert J. Knopper: Poetry in Motion, gezongen door Johnny Tillotson (1960). Gaat impliciet natuurlijk toch over liefde of verliefdheid, maar dat is denk ik bij alle (liefdes-)liedjes toch wel zo. In dit geval gaat het over hoe zij zich voortbeweegt. Je ziet het voor je.

 

Edzard Tuik: Een door alle groten gezongen liefdeslied heet ‘Something…’ van George Harrison (de minst bekende Beatle). Sinatra zong het op een concert waarbij hij opmerkte dat nergens in de tekst ‘I love you’ voorkwam.De blueszanger Joe Williams zong het met immense genotskreunen.

Er is ook een bejaarden-ode aan een helaas overleden geliefdeen die treft u aan in mijn boek ‘Ontmoetingen met een overleden geliefde…’ onder de titel Chanson voor Koos (zie bijlage manuscript) Het boek zoekt een (her)uitgever en heette in beknopte pod uitgave ‘Ontmoetingen met een engel…’.

Een derde wonderlijk liefdeslied heet ‘I miss the hungry years’. Er is een mooie opname van Peggy Lee. Het werd geschreven door een eng, miezerig mannetje genaamd Neil Sedaka, die billendraaiend als een puber o.a. Calender girl zong. Niet te rijmen…

 

Jenny Falke: Het verhaal over de ‘verkapte vrouwonvriendelijke liedjes’  herken ik wel. Ik heb hetzelfde bij het liedje ‘She’s a lady’  van Tom Jones. In eerste instantie klinkt het als een liefdevolle beschrijving van zijn geliefde. Maar als je hem dan teksten als ‘she always knows her place’  en ‘she’s never in the way’  hoort zingen, kan ik me toch niet aan de indruk onttrekken dat meneer Jones (of zijn songwriter) een vrouw wil die zich vooral op de achtergrond houdt.

 

Als je het hebt over liedjes die niet zoetsappig zijn maar het effect beschrijven dat liefde kan hebben, wil ik ‘Heart and shoulder’ aanmelden van Heather Nova. Dit lied beschrijft voor mij perfect hoe pijnlijk en frustrerend het kan zijn om toe te moeten kijken terwijl je geliefde in de put zit, maar je zelf niks kunt doen. Het liefst zou je voor die ene bijzondere persoon al zijn of haar problemen willen oplossen, maar uiteindelijk zal hij of zij dat zelf moeten doen en kun je niet veel meer doen dan een schouder bieden om op uit te huilen.

 

Paul Honingh: ‘A long time ago’ van Jim Croce: zo kort, kernachtig én zo lyrisch kan een liefdesliedje zijn.

‘Remembering’ van Bee Gees (van ‘Trafalgar’, dus niet ‘Don’t forget to remember’!) Meest desolate en wanhopige liedje dat ik ken over scheiding en verlies.

 

André Plomp: Als eerste, ik heb begrepen dat liefdesliedjes -onder anderen- hun oorsprong hebben in het Sufisme (mystieke moslims) die hun liefde voor God in muziek en poëzie tot uiting brachten en sublimeerden. Via de islamitische veroveringen in Andalusië is deze benadering bij de Middeleeuwse troubadours terecht gekomen. Echter, omdat een dergelijke benadering het katholieke Europa vreemd en daarbij niet elke troubadour zo religieus was, is dit omgezet in het voor veel mensen herkenbare ophemelen van een begeerde danwel de eigen geliefde.

De Chinese schrijver Lin Yutang zei het als volgt: ‘Muziek is de meeste spirituele aller kunsten.’ Zingen bestaat uit het verlengen van de klinkers. In het Hebreeuws bijvoorbeeld (net als het Arabisch naar ik meen) worden klinkers niet geschreven, alleen de medeklinkers. De medeklinkers representeren het aardse, de materie; de klinkers (waarbij de lippen, tong en gehemelte elkaar niet raken - probeer maar eens met a, e, i, o, en u!) representeren de hemel, de geest. Vandaar muziek als hoogste aller kunsten! je kunt ook zeggen dat de teksten van muziek heden ten dage een andere, lagere liefde najagen dan waarvoor muziek oorspronkelijk bedoeld was…

Blijkbaar is de oorsprong van liefdesliedjes echter ouder dan onze jaartelling, en Egyptisch:

http://jewishchristianlit.com/Texts/ANEmrg/cairoVase.html

http://jewishchristianlit.com/Texts/ANEmrg/pBeatty.html

(de introducties zijn bijna hetzelfde; de verschillende teksten staan verder naar beneden)

Niet vergeten mag worden Salomo’s ‘Song of Songs’ (ook genoemd in de link hierboven) omdat deze liefdespoëzie een diepgaande invloed op het denken van Joden en Christenen gehad heeft. Bloemrijke taal uit het oude Nabije Oosten. De tekst is behalve in de zin van man-naar-vrouw ook geïnterpreteerd vanuit God-naar-mens. Of het op muziek staat?

http://en.wikipedia.org/wiki/Song_of_Songs

http://www.bartleby.com/108/22/1.html

Songs of our time and age? Rainbow Eyes wellicht.

http://www.youtube.com/watch?v=fFOQgoP8_Ks&feature=related

 

Peter Labeur: Ritchie Valens met ‘Donna’. En Phil Phillips met ‘Sea of Love’.

Elvis Presley, natuurlijk voordat hij verzwolgen werd door z’n Colonel Parker. Dat is een  gevluchte kleine crimineel uit NL die Elvis NOOIT buiten de grenzen van de VS liet optreden uit angst dat hij de VS niet meer inkwam - geen Green Card. One Night - with you / origineel van  Smiley Lewis ( One Night of Sin ), Elvis heeft de Lewis versie wel gezongen, maar is nooit uitgebracht, vanwege de tekst van Smiley. Dus aangepast en enorm succes

geweest.

 

Henda Phaff: Een liedje dat nog steeds indruk op me maakt, is ‘River’ van Joni Mitchell. Je voelt het verdriet, de spijt en de schaamte van de hoofdpersoon die te laat beseft wat ze met haar gedrag (en onvermogen) aanricht. Met de tekst van dit liedje in je hoofd, laat je het wel na je Lief onheus te behandelen….

Een grappig maar ook wrang liedje is ‘Babooshka’ van Kate Bush. De vrouw die haar man op de proef stelt, en die man die als een blok voor die nieuwe dame valt omdat zij hem zo doet denken aan ‘his wife, but how she was before the tears, and how she was before the years flew by, and how she was when she was beautiful’. (Wat een verdriet eigenlijk, achter zo’n speels liedje.)

Dan is er nog een liedje van Tracy Chapman dat niet zo bijzonder klinkt, maar waarvan de tekst mij als jonge twintiger (vol met oordelen) goed aan het denken heeft gezet. ‘For my lover’ maakte mij toen duidelijk dat je niet kunt oordelen over wat iemand voor een ander over heeft.

And everybody thinks

That I’m the fool

But they don’t get

Any love from you

Toch heb ik het idee dat ik de belangrijkste liedjes nu ben vergeten. Misschien vind ik ze wel terug in de lijst, temidden van allerlei moois dat ik nog niet ken. Veel plezier met samenstellen!

 

Ans Bouter: Wat in ieder geval niet op je liefdesliedjeslijst mag ontbreken zijn twee prachtige duetten: Tina Turner & David Bowie met ‘Tonight’ (lijkt in eerste instantie alleen een feel good song, maar is wel degelijk een echte love-song) én Barbra Streisand & Berry Gibb met ‘Guilty’. Schitterend alle twee!.

 

Roger Rossmeisl: Toen ik het betoog las van Jan Drost in de NRC van 29 mei jl. over het ‘foute mannenlied’ ‘Always on my mind’ moest ik onmiddellijk denken aan een nummer dat nóg fouter is: het nummer ‘Ein Stern’ van DJ Ötzi en Nik P., dat sinds 2007 in vele après ski gelegenheden luidkeels wordt mee gezongen. De tekst, taalkundig overigens uitstekend oefenmateriaal voor de Duitse naamvallen, getuigt van een zeldzaam vertoond foute mannengedrag. Ga maar na, het lied begint als volgt:

Seid jahren schon leb ich mit dir

Und ich danke Gott dafür

Das er mir dich gegeben hat

Als Erinnerung an unser Leben

Möchte ich dir heut´ etwas geben

Ein Geschenk für alle Ewigkeit

Een liefdesverklaring van een man die zijn geliefde dankt voor de vele mooie jaren samen. Als herinnering daaraan wil hij zijn vrouw iets geven, een geschenk van eeuwige waarde. De goede luisteraar zal op dit moment benieuwd zijn waar hij mee over de brug gaat komen. Een auto is niet eeuwig, een huis misschien wel. Of misschien een trouwring? Een schilderij van Vincent van Gogh? In het volgende couplet wordt duidelijk hoe hij zijn vrouw denkt te kunnen belonen voor de vele trouwe jaren:

Einen stern der deinen namen trägt

Hoch am himmelszelt

Den schenk ich dir heut nacht

Einen stern der deinen namen trägt

Alle zeiten überlebt

Und über unsere liebe wacht

Een ster, die schenkt hij haar vannacht. Wat? Een ster! En voor het gemak geeft hij die ster ook nog haar naam. Je ziet hem al naar boven wijzen naar een heldere sterrenhemel: ‘Kijk schatje, kies maar, een van die miljarden sterren boven ons mag jouw naam dragen’. Hoezo ‘jouw naam dragen’? Kun je dat dan ergens officieel laten vastleggen? Misschien bij een sterrenwacht? ‘Hallo, ik kom aangifte doen van een ster met de naam …’. En als het dan zover is, wat moet je er dan in godsnaam mee? Donder toch op met je ster!

 

Henk Jonker: ‘For the good times’ gezongen door Perry Como en ‘I’ll be seeing you’ gezongen door Johnny Mathis.

 

Liesbeth Stoker: vanochtend (donderdag) bij het wakker worden Bob Marley op de wekkerradio met ‘Is this love’. ‘Wat is dit toch in al z’n eenvoud een heerlijk liefdeslied’, dacht ik en sudderde nog even verder. Vervolgens bij het ontbijt de dinsdagkrant met het artikel over Jan Drost.

Het moet zo zijn. Hierbij dus. Waarom deze? Het lijkt zo eenvoudig, de liefde. Maar de realiteit: je verlangen naar veiligheid, bescherming, intimiteit. Het denken dat je een ander dat allemaal kunt bieden. En toch maar blijven twijfelen: is dit het nu en houdt hij/zij (nog) van mij? Terwijl, uiteindelijk gaat het toch vooral ook om ‘simpelweg’ een besluit nemen en voor iemand te kiezen: ‘Wo-o-o-ah. Oh yes, I know. (…) I’m willing and able.’

 

Peter Rekveldt: Tom waits, ik dacht: Johnsburg, Illinois Album, ‘Beautiful Maladies’

 

Renzo Verwer: Het maken van een lijstje echte liefdesliedjes en die afzetten tegen romantische liedjes vind ik ook alweer een daad van geloven in romantische liefde hoor. Maar goed. Mijn bijdrage. Wie wil leren over liefde zal moeten weten over het verschijnsel afwijzing en verdriet. En Roxy Music zong daar mooi over in dance away. Zie voor de tekst :

http://www.lyricsfreak.com/r/roxy+music/dance+away_20118910.html

Over liefdesverdriet. jaloezie en jezelf vermannen. Roxy music bezong ook al het wezen van de liefde: ‘Love is a drug and I need to score’. Succes met de lijst! The Who kan er ook in, ‘Subsitute’, over dat we inwisselbaar zijn.

 

Joost Bloos: http://youtu.be/SbpdZ_PUTd0

Het nummer heet ‘Let it be me’

 

Henk Boon: 1. Johnny Cash met ‘In my life’

2. Acda & De Munnik met ‘Elisabeth’

Beiden super liefdesliedjes voor mijn gevoel!

Of Herman Brood met ‘I love you like I love myself!’  Dat is toch ultieme (zelf)liefde!? Of als je de mevrouw in de trein toch gelijk wil geven: ‘Friday I’m in love’ van The Cure of ‘Fools in love’ van Joe Jackson. Nu je het zegt, heb ik veel nummers met nep liefdesliedjes…. Zoals een super (ironisch/cynisch)liefdesliedje vind ik The Wombats met ‘Dr Suzanne Mattox Phd’. Is het dan toch De Dijk met ‘Als ze er niet is’.

 

Dick Straathof: Mijn favoriete liefdesliedje is ‘Kind Woman’ van Buffalo Springfield uit 1968. Het is hartverscheurend. Door de zang en de piano. Een latere versie staat op een solo-cd van Richie Furey ‘The Heartbeat of Love’. Met Neil Young als tweede stem. Op YouTube is het nummer bij een reünie te zien van Buffalo Springfield in 2010 met Richie Furey, Neil Young en Stephen Stills. http://www.youtube.com/watch?v=GYffrEFnMDg Na 42 jaar nog steeds prachtig. Inmiddels een ‘ageless old rhyme’ zoals de tekst al aangeeft. En van de woordspeling ‘kind woman’ ‘kind of woman’ valt misschien iets te leren.

 

Vera Beemster: ‘Have you ever really loved a woman’ van Bryan Adams. ‘ Wonderful tonight’ van Eric Clapton. ‘Lady in red’ door  Chris de Burgh. Prachtige odes aan de vrouw.

 

Wim Wassenburg: Het artikel in de NRC had moeten luiden: Liefde en woorden. Ter verduidelijking:  De voorbeelden die je in je stuk noemt, zijn, als ik me niet vergis, alle afkomstig uit de amusementswereld. Omdat je zegt dat liefde en MUZIEK onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, graag het volgende.

Ik heb muziek opzettelijk met hoofdletters geschreven om je aandacht te vestigen op het feit dat amusementsmuziek (of popmuziek) het armoedige achterneefje is van  de muziek zoals die door echte componisten geschreven is. Om maar een paar namen te noemen: Franz Schubert, Gabriel Fauré, Maurice Ravel , Luciano Berio. Dit waren dus geen ‘singer-songwriters’, nee, die componeerden als echte professionals op teksten van echte professionals zoals we beroemde dichters als Goethe en Verlaine wel mogen noemen.

Omdat ik een klassieke muziekopleiding genoten heb, is het eerste wat me bij popmuziek opvalt, dat de MUZIEK in de meeste gevallen kwalitatief ver achterblijft bij de tekst.(Oppervlakkig, geen zeggingskracht en weinig vernieuwend)  Dus: wie zo nodig liederen wil maken en alleen goed kan dichten, doe dan zoals Goethe en Verlaine, zoek een echte componist op, die er muziek bij maakt

die de tekst versterkt, en niet zielloos begeleidt. Als voorbeeld van zo’n lied waarbij de MUZIEK ook expressief is kan ik je ‘Gretchen am Spinnrade’

van Schubert-Goethe aanraden. (Op you-tube in  vele uitvoeringen te beluisteren.) Je zult, als je muzikaal bent, constateren dat de muziek

de tekst versterkt en het geheel op een hoger plan brengt.

Dus, meer aandacht voor de muziek en minder voor de woorden!

 

Jeanne Hens: ‘Islands in the Stream’, door Dolly Parton en Kenny Rogers

 

Karin van As: ‘De Grote Zon’, Spinvis.   ‘Laat maar’, Theo Nijland. ‘Not a day goes by’, Steven Sondheim. Zonder tekst: Nimrod van Elgar

 

Ronald Veerman: Dit liedje is nooit gepubliceerd of op andere wijze in het publieke domein geraakt. Het is van mijzelf en het heet ‘Taller than me’.

Hoe kunnen wij met liedjes ons liefdesleven vooruit helpen? Wel, om te beginnen door geen enkele invalshoek bij voorbaat uit te sluiten, zoals de vrouw in jouw trein wél deed - nogal rigide en uiteindelijk weinig vruchtbaar, zo’n houding. Ook ‘Taller than me’ hanteert een waarschijnlijk in haar ogen verwerpelijk perspectief: dat van de afhankelijke, nogal bange en licht misogyne man. Hij zoekt bescherming achter de brede rug van een flink wat forsere vrouw:

 

Taller than me

Taller than me,

you’d really have to be taller than me

I need a woman that’s bigger than me,

wider than me, taller than me

 

Stronger than me,

see you gotta be stronger than me

then you could also be wilder than me,

faster than me, oh, taller than me

 

And I know that someday I will find you

When you block out the sun,

then I’ll know I’ve found the one

See I’ve got nowhere to hide

if you’re not over six foot wide

Oh, bigger than me, stronger than me, taller than me

 

Maar, to his defense, hij windt er tenminste geen doekjes om. Eerste stap in de liefde, immers, is: alle schilden laten zakken… een noodzakelijke investering die zich later, als het goed gaat, dubbel en dwars terugbetaalt, als je door de liefde van de ander wordt opgetild en… nee, niet op een roze wolk wegvliegt, maar op je eigen benen middenin de wereld wordt gezet. Zoals ook de zanger zich, ondanks alles, wel realiseert, getuige de tweede helft van het liedje:

 

Nicer than me

you’d also have to be nicer than me

I’m not easy with humanity

Not hard to be, nicer than me

 

Better than me

Yes, I wish I was better than me

But with you I might just easily

turn out to be, better than me

 

And just maybe, someday, you will find me

facing up to the world

then you could be my little girl

But for now, I’d be free

If I just came up to your knee -

Oh! Bigger than me,

stronger than me

taller than me

 

Zover is het nog niet, moet ook deze zanger erkennen. Maar hoop doet leven, en uiteindelijk is er niemand anders dan jijzelf verantwoordelijk voor je geluk. Zoek dus gewoon een grote vrouw, als je die nodig hebt!

 

Louis Rijk: Volgens mij mag ‘Back to Black’ van Amy Winehouse niet ontbreken

 

Erik Albarda: de songs: bijna het gehele repertoire van de Amerikaanse soul zangeres Milly Jackson kwalificeert. Om te beginnen met de verrukkelijke tekst ‘If Loving You Is Wrong, I Don’t Wanne Be Right’. Heerlijk. Of de ‘serenade’ die een vrouw zingt voor ‘her man’, getiteld ‘Lovin’ Arms’. Ik hoop dat een vrouw mij nog eens zo toezingt!

Tenslotte, om even naar het aanpalende onderwerp Hoe de liefde te bedrijven over te stappen…daar mag u ‘All The Way Lover’ niet missen. Duidelijker instructies voor de man zijn niet voor te stellen.

 

Hilke Schilthuis: ‘Keep it precious’ van Melissa Etheridge

 

Ada Velthoven: U heeft een leuk artikel geschreven over liefdesliedjes en de interpretatie ervan. Ik ben het niet met de treinmevrouw eens: ‘Always on my mind’ .. is juist een mooi liefdesliedje. Degene die het zingt stelt zich juist heel kwetsbaar op door zijn onmacht om zijn liefde in daden te tonen toe te geven. Hij betuigt zijn spijt daarover en vraagt haar hem nog een kans te geven. Ik vind het mooi. Het is wel, vind ik, een typisch mannenliedje.

De teksten die ik in zou willen brengen (2) zijn een liedje dat gezongen is door Frans Halsema, ‘Voor haar’ en een van Eric Clapton, ‘Wonderful tonight’. Ze werden ook nog eens allebei wonderschoon gezongen. M.n. Halsema klinkt erg intiem.

 

Annette van der Wel: Jefferson Airplane: ‘Triad’   (liefde in triootje)

Thin Lizzy: ‘Don’t believe a word’   (cognitieve dissonantie)

Led Zeppelin: ‘Tea for One’ (eigenlijk song geinspireerd door feitelijke heimwee naar het moederland, UK, maar kan net zo goed worden opgevat als heimwee naar de achtergelaten geliefde in moeder/-vaderland)

Beatles: ‘When I’m 64’

 

Jan Piek: ‘Que reste t’il’ (I wish you love). Is er een grotere liefde denkbaar dan je voormalige liefde de liefde van een ander te gunnen? ‘Ik zou je ’t liefste in een doosje willen doen’ is ook mooi.

 

Jan Palte: Als het om de verwoording van smachtende liefde gaat spant mijnsinziens het lied ‘Most of the time’ van Bob Dylan de kroon. Bovendien kent de versie op het album ‘Oh Mercy’ een passende muzikale begeleiding.

 

Petra Laseur: Wat dacht U van ‘My Coloring Book’? Ik heb ’t van Barbra Streisand. Woord voor woord te verstaan,ook wel eens prettig, vandaag de dag.

 

Emmi Schumacher: Kate Bush, ‘Running Up That Hill’

 

Thea Rurup: Johnny Cash, ‘Ring of fire’

 

Paul J. Bunder: Hymne á l’amour  -  Ne me quitte pas  - Que serais je sans toi  - aimer

á perdre la raison  -  mourir dáimer   -  Laat me niet alleen  -  Vraag

me niet waarom

 

Arie Nieuwenhuizen: Het nummer werd gezongen door de groep Champaign en is getiteld ‘How bout us’. http://www.youtube.com/watch?v=h1LFTG9egHI.

De tekst komt er voor mij op neer dat de twee geliefden zich afvragen of zij voor elkaar gemaakt zijn en of het zin heeft om bij elkaar te blijven hangen. De uitnodiging is dan ook om wat van de relatie te maken en het vuurtje aan te wakkeren.

 

Arie Nieuwenhuizen: Nog een liedje dan. Righteous Brothers, ‘Unchained melody’.

 

Inge Douma: Waarschijnlijk zal mijn keuze ook worden afgeserveerd als emancipatoir niet behulpzaam, maar het lied van Billy Joel ‘Have you ever really loved a woman’ is mijn favoriete liefdesliedje.

Er zijn er meer die ik geweldig vind, waaronder zeker ‘halleluja’ zowel van Leonard Cohen als van Jeff Buckley, maar die worden vast meer genoemd.

 

RR Mollevanger: Het mooiste liefdeslied - dat woorden te boven gaat - is misschien wel ‘Intime Briefe’ van Janacek. Maar ik vrees dat de oren van mensen met de smaak van Jan Drost daar niet veel mee kunnen… Jammer.

 

Harm Grünhagen: Een flard van een liedje in mijn hoofd met de tekst:

But you die inside

If you choose to hide

So I guess instead, I’ll love you.

Ik moest diep in mijn geheugen graven voor ik erachter kwam dat dit de laatste strofe is van ‘Everybody’s Been Burned’ van the Byrds (van het album ‘Younger Than Yesterday’).

Volgens mij is dat een heel mooi liedje voor de lijst.

 

Kiek Bigot: Sunny in de originele uitvoering van Bobby Hebb. Zeer egoïstisch liedje, maar prachtig! Zie: http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&NR=1&v=tEMPwJ9ScBw

 

Aukje van Wissen: Westlife, met You raise me up. http://www.youtube.com/watch?v=Rkkw8RhH9ck&feature=youtube_gdata_player

Will Kapell: Het ultieme liefdeslied voor een overleden partner: ‘Der Weg’ van Herbert Gronemeyer. Dit weekend nog te horen op Pinkpop. Maar laat aub het slappe aftreksel van GM uit Brabant buiten beschouwing.

 

Wil Prins: Wat eerst bij me opkomt: ‘Harvest moon’ van Neil Young, of toch op de eerste plaats Frans Halsema met ‘Voor haar’, en Johnny Cash met ‘First time ever’. Niet op de eerste plaats romantisch maar na jaren nog bij elkaar horen…

 

Bert Geijselaers: ‘Pretty Flamingo’, (Manfred Mann ca 1966)

‘First Cut is the Deepest’, (Cat Stevens ca 1967). Beide enkele klassen beter dan ‘Concrete and Clay’ (Unit 4+2 ook die tijd)

 

Steven van Dissel: Een prachtig artikel in de NRC van vandaag, 29 mei, mij uit het hart gegrepen! Op mijn lijst staat al jaren bovenaan: ‘I’ve grown accustomed to her face’, uit My Fair Lady.

Ben de Nederlandse musical-tekst toch nog maar even gaan opzoeken:

Ik voel opeens dat ik haar mis.

Ik ben opeens weer zo alleen.

Zij was ’t begin van elke dag,

en steeds als ik haar zag,

haar blik, haar lach,

haar oogopslag.

Het maakte deel uit van mezelf,

zoals m’n hoofd, zoals m’n hart …

 

O, ik was vroeger zo zelfstandig,

en vanzelf ben ik dat nog.

Natuurlijk brengt zo’n vrouw

niet echt verandering … en toch :

Ik voel opeens diep in m’n hart,

dat zij er niet meer is.

Ik voel dat ik haar mis.

Maar ach, zoals ze ‘s avonds mij

“Welterusten” zei …

Haar blik, haar lach,

haar oogopslag.

Het maakte deel uit van mezelf,

zoals m’n hoofd, zoals m’n hart …

“’t Is maar gelukkig dat ze een vrouw was !

Want een vrouw opgeven … och

van roken kom je ook wel af

uiteindelijk … en toch :

ik voel opeens dat in dit huis

die “sfeer” er niet meer is.

Ik voel dat ik haar mis.

 

Hans van der Valk: Wat mij betreft mogen niet ontbreken: ‘Blue Angel’ van Anthony and the Johnsons en ‘She’ van Charles Aznavour

 

Erik van Praag: Honey Pie (The Beatles, Witte Plaat)

 

Rogier Bos: Om met de deur in huis te vallen, op geen enkel lijstje van lovesongs zou “Wonderful Tonight” van Eric Clapton mogen ontbreken.

En niet alleen vanwege het altijd weer magistrale gitaarspel van Clapton.

Bij oppervlakkig luisteren naar dit liedje gaat het hier om een vrij eenzijdige relatie waarin ‘hij’ zich ten buiten kan gaan op een feestje (we go to a party), met haar loopt te pronken (this beautiful lady, that is walking around with me) en tenslotte ladderzat (I’ve got an aching head) door haar naar huis en in zijn bed moet worden geholpen (so I give her the car keys and she helps me to bed). Al met al een klassieke hork, een male chauvinist pig.

Maar de sleutel is te vinden in het intermezzo, waarin hij zijn liefde voor haar opbiecht:

I feel wonderful because I see

the love light in your eyes.

And the wonder of it al

is that you just don’t realize

how much I love you.

Weliswaar nog niet direct aan haar, daarvoor is hij nog te onzeker (and then I tell her, as I turn out the light, I say, “My darling, you were wonderful tonight”),

Maar via een omweg, die van dit liedje. En zo kunnen wij meegenieten van deze heerlijke muziek.

Vandaar…

 

Dick Kooyman: Leuk artikel en aangezien ik toch in de stemming ben om even iets anders te doen, heb ik meteen een oppervlakkige duik in mijn collectie genomen.

Wat me meteen opviel is dat je bij ons mannen uitkwam en dus dacht ik, “vrouwen!”

De hopeloos verliefde;

Don’t explain, Billie Holiday, maar dan in de versie van Beth Hart.

Love me like a river does, Melody Gardot.

Autumn leaves, Eva Cassidy.

De verliefde, maar verkeerde man;

Alleen de wind weet, Wende Snijders en Ok Huub van der Lubbe.

Your heart is as black as the night, weer Gardot, maar ook Hart.

De versmade vrouwen;

Mijn hart kan dat niet aan, Frederique Spigt.

Half past the blues, Michelle Wilson.

I’m gonna tear your playhouse down, Ann Peebles.

Empty bed blues, LaVern Baker.

Am I the one, Beth Hart.

Zoals je ziet heb ik nog niet zo lang geleden Hart en Gardot ontdekt en bovendien was het maar een korte duik.

Als ik dieper duik kom ik vast nog meer moois tegen.

Even voor de duidelijkheid, ik neem muziek serieus.

Of het nu Jazz, blues, Pop, Rock of klassiek is, voor mij is het emotie, kippenvel, genot, feest, iets om te vieren.

 

Akkie Zaal: ‘Beautiful Mess’ van Jason Mraz

 

Wim Wolters: Een tweetal liefdesliedjes die in je lijst niet zouden mogen ontbreken zijn:

‘The Banks Of The Nile’ van Fotheringay (Sandy Denny), en ‘This Must Be The Place’ van The Talking Heads.

‘The Banks Of The Nile’ verhaalt van de vriendin, die zoveel van haar vriend houdt, dat ze met hem mee wil naar het slagveld om maar dichtbij bij hem te zijn. Ontroerende tekst, minstens zo ontroerend gezongen (ik ben bevooroordeeld, Sandy Denny is mijn muze).

‘This Must Be The Place’ heeft een vrolijke tekst en een bijzonder aantrekkelijke melodie. De vrolijkheid straalt er vanaf.

 

Henk Bennink: ‘Feels Like Home’, van Randy Newman.

 

Maryke Friesendorp: ‘I’m not in love’ van 10CC: mierzoete muziek met een tekst die de verliefdheid ontkent en juist zo des te beter het tegendeel bewerkstelligt; met als mooiste voorbeeld:

I keep your picture …Upon the wall … It hides a nasty stain that’s lying there …

 

Peter Lucassen: ‘Forever Young’ van Bob Dylan is voor mij een van de mooiste liefdes liedjes

 

Nelly Tamminga: ‘Lady in Red’ van Chris de Burgh vind ik één van de mooiste liefdesliedjes die ik ken. Toen ik het voor het eerst hoorde moest ik huilen

 

Toos de Jong: Ik heb niet één liefdeslied, maar wel een advies: de Columbiarecordings van Billie Holiday (die de periode 1937 – 1942 beslaan). Nooit werd liefde mooier en schrijnender bezongen. Het is moeilijk een keuze te maken. Mijn favorieten (als er dan toch een titel moet komen):

‘Gloomy Sunday’ (waarin ze haar overleden geliefde betreurt)

‘I cover the waterfront’ (waar ze wacht op de man die, dat hoor je in het lied, niet terug komt) en:

‘My man’. In de Franse versie, ‘Mon Homme’, is er wat melancholie, maar bij Billie schuurt het aan alle kanten. Zij is de ultieme zangeres van het liefdeslied, maar goed komen, dat doet het zelden.

 

Lieke: Op de lijst mag zeker ‘I want you’ van Elvis Costello niet ontbreken.

 

Marion Stein-van Coevorden: Mijn ultieme liefdesliedje is ‘To a child’ van Laura Nyro, over de liefde van Laura voor haar zoontje Gil. Geen romantische liefde, maar eerlijke, onvoorwaardelijke moederliefde.

    • Tom Janssen