De declarette in

De Telegraaf opende zaterdag op de voorpagina met eigen nieuws: ‘TV-gids bij Telegraaf’.

‘In het nieuwe en extra dikke Weekeinde staan alle tv-gegevens, informatie over films en programma’s van vandaag tot en met komende vrijdag.’

Hoofdredacteur Sjuul Paradijs duidde het nieuws: „Dit is prachtig voor onze lezers! Met ingang van vandaag heeft iedereen reden om het Weekeinde-magazine uit de zaterdagkrant te halen, en de hele week op de salontafel te laten liggen. Bovendien maakt het de aanschaf van een tv-gids overbodig.”

Ja, als we zo gaan beginnen kunnen we als journalisten nog wel wat jaartjes vooruit. Bij deze krant krijgt u bij een abonnement een prachtige iPad cadeau, lijkt mij eerlijk gezegd ook groot nieuws. Heb ik die Rob ook wel eens gezegd, maar die duikt liever de diepte in. Op de Telesportpagina’s hadden ze trouwen ook nieuws wat wij hadden gemist. Een mooie kleurenfoto van Rafael van der Vaart die in het trainingskamp van Oranje op een tuinstoel ‘met alle plezier’ de EK-bijlage van De Telegraaf leest. Kop boven het artikel: ‘EK-bijlage valt in de smaak’.

Ik werd ooit geïnterviewd door De Telegraaf, de aanleiding was een boekje over Vitesse. De afspraak was in het Van der Valk-motel in Breukelen, want daar deden ze alle interviews. We zaten in de Chinese tuin en ik mocht daar van de jongen zoveel bitterballen eten en koffie drinken als ik wilde.

„Dat gooien we in de declarette.”

Wat verder opviel was de grote hoeveelheid opnameapparatuur die hij op tafel legde: een ouderwetse cassetterecorder, een telefoon en zo’n klein dingetje, want hij wilde goed citeren, heel belangrijk in de journalistiek.

Goed, babbeldebabbeldebabbel.

En tussendoor de terloopse vraag of ik het deed met de persvoorlichtster van de voetbalclub, want dat had hij wel eens gehoord. Ik ontkende, maar de vraag werd voor de zekerheid nog een keer herhaald, nu met redenen omkleed.

- „Nee, maar omdat het in de wandelgangen wel eens gezegd wordt.”

Na het verder prettige gesprek kwam de fotograaf.

Of ik een Vitesseshawl om mijn nek – om mijn hoofd mocht ook – wilde binden?

Beetje flauw dat ik dat niet wilde.

Poseren in de Chinese tuin was fototechnisch geen optie.

Dan maar voor een stenen muur onder een viaduct in Breukelen waar toevallig een Vitesseshawl hing . Toen het klaar was wandelden we terug naar het Van der Valk-motel waar ik de rest van de middag op kosten van De Telegraaf bitterballen heb zitten eten.

En nu las ik dus afgelopen zaterdag in NRC Weekend dat De Telegraaf het over een andere boeg gaat gooien. Onbeperkt eten en drinken tijdens interviews is er niet meer bij. Plaatsvervangend hoofdredacteur Arno Reekers ging nog een stapje verder. „Bordeelbezoek declareren zullen wij nooit meer goedkeuren.”

De gevolgen van dit nieuwe beleid werden meteen duidelijk. Nu de lol van het op pad gaan er af is zoeken de verslaggevers van De Telegraaf het voortaan dichter bij huis.

    • Marcel van Roosmalen