Bombast en melodrama

Cabaretier Thomas van Luyn (44) ging naar het concert van Tenacious D

Mike en Thomas Show FOTO: Leendert Jansen

Pop

Tenacious D. Gehoord: 3/6 HMH, Amsterdam. ****

Tenacious D is geen echte rockgroep, het is een stel jongens dat fantaseert dat ze rockers zijn. Maar ze doen het zo goed dat ze dicht in de buurt van hun voorbeelden komen. Tenacious D is de band van de acteur Jack Black, bekend van de film School of Rock (2003), en muzikant Kyle Glass. Ze zien er niet uit als rocksterren. Ze zijn klein en dik en Glass zou je eerder aanzien voor een branchemanager van McDonald’s. Ze zijn, net als jij in het publiek, eigenlijk buitenstaanders. Daar gaan hun liedjes ook over, zoals Kickapoo, over een jongen die bij zijn ouders thuis droomt van een spetterende rockcarrière.

Gisteravond in de Heineken Music Hall hadden ze een geweldige band bij zich, met een waanzinnige gitarist. Zo werd de grens tussen echt en parodie steeds dunner: ze spelen nummers die je als pastiche kunt opvatten, maar overstijgen de spot doordat ze het zo goed spelen.

De stijl en aanpak was mooi gedaan. Met zo’n uitstekende band en een Hollywoodacteur als Jack Black zou het makkelijk glad kunnen worden, maar het bleef een beetje knullig: Black en Glass in korte broeken, met een akoestische gitaar. Dat is de stijl van hun videoclips, die zien er ook low budget uit.

Als achtergrond diende hun logo, een feniks die eigenlijk een stijve pik met ballen is. Er waren slechts twee special effects: een explosie en een ‘alien’ die werd doodgeschoten. Dat had van mij wel meer gemogen.

Muzikaal bliezen ze me van mijn voeten met bombast en melodrama. Hun stijl doet denken aan The Who, waarvan rockopera Tommy in twee minuten werd samengevat. De nummers hebben vaak een break van een tokkelende gitaar, en dan barst het weer los in verzengende herrie. Alle hardrockclichés kwamen langs: duivels, moord en doodslag. Jack Black zong als een echte hardrocker, met mooie tenorstem, soms engelachtig en dan weer diep grommend.

Maar hij stond er ook als acteur, en dat maakte het extra grappig. Hij sprong en poseerde met veel omhaal. Na ieder nummer stond hij wel een minuut met zijn gitaar boven zijn hoofd, om zich te baden in de bijval van het publiek. Zo was het een spel tussen muzikant en publiek. Het publiek bracht hysterische ovaties, er werd met bier gegooid en gecrowdsurfd.

Mooi hoe Jack Black zijn klassiekers kende: zo stak hij een jodel af als eerbetoon aan Hocus Pocus van ‘onze’ Thijs van Leer. Als Tenacious D vanavond weer speelde, ging ik weer.