Niks aan de hand

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: Griekenland

Of ik een goede annuleringsverzekering had? Het gesprek ging helemaal de verkeerde kant op. Ik had alleen maar aan wat jongens met verstand van economie gevraagd of ik deze zomer wat cash mee moest nemen naar mijn Griekse vakantie-eiland. Ik wilde alleen even gerustgesteld worden. Maar binnen tien minuten was mijn reeds in december geboekte paradijs veranderd in een noodgebied.

„De toestand is misschien nog het best te vergelijken met een oorlogssituatie”, zei een van de jongens. Als Griekenland na de verkiezingen op 17 juni de euro vaarwel zegt, dan is dit volgens hem het scenario: geen geld uit de muur, geen benzine uit de pomp, een grimmige sfeer op straat en niemand die te vertrouwen is, want iedereen is op je geld uit.

En bedankt. Alsof het makkelijk is om een vakantiebestemming te vinden waar twee puberdochters hun maagdelijkheid kunnen bewaren zonder zich dood te vervelen. Het idyllisch gelegen appartement met openslaande deuren naar een terras en een groot zwembad met zeezicht op een klein Grieks eiland leek ze „best wel leuk”. Dus spel ik nu al vijf maanden de ervaringen van eerdere bezoekers op de website van het reisbureau. Ik weet dat de „oase van rust” in het echt nog mooier is dan op de foto’s, op welk strandje gratis wifi is (levensbehoefte nummer 1 voor mijn dochters) en waar je de lekkerste tzatziki eet. Ik weet ook dat de bedden te hard zijn en dat de bergweg naar het appartement enorm steil is en daarom oefen ik een paar keer per maand de hellingproef. Op alles ben ik voorbereid. En dan zou ik nu mijn vakantie moeten omboeken?

„Er is niks aan de hand hoor”, sust de mevrouw van het reisbureau. „Zo’n eiland heeft een eigen economie. De eilandbewoners zijn nog steeds heel aardig tegen toeristen. Zo’n vaart loopt het niet. Als Griekenland uit de euro stapt, dan merken toeristen daar op zijn vroegst in januari iets van.”

„Niks aan de hand hoor”, zeg ik even later tegen de jongens met verstand van economie. „Ik heb het even nagevraagd: tot januari is alles rustig.” Hoongelach. Hoe kan zo’n domme gans van het reisbureau dat weten? Durft zij te garanderen dat er na de verkiezingen geen „disfunctionerende samenleving” zal zijn, geen „toenemende afkeer van buitenlanders”? Op het vaste land is al een Duitser in elkaar geslagen. Dacht ik soms dat een Griek het verschil ziet tussen een Duitser en een Nederlander?

Ik dacht aan de ongeschonden gezichtjes van mijn dochters. Portugal was misschien ook leuk. Of anders Mallorca. Madeira misschien? Lanzarote? Want natuurlijk heb ik een annuleringsverzekering. Dat is het punt niet. Maar een annuleringsverzekering is als een blusdeken, een noodrem in de trein, een zuurstofmasker in het vliegtuig: ze zijn er om je het gevoel van controle te geven, niet om daadwerkelijk te gebruiken. Althans, dat dacht ik dus altijd.

Maar ho eens even. Liet ik mij nu de toegang tot het paradijs ontzeggen door een stelletje bange, paniekzaaiende economen? Had ik mij drie jaar geleden niet voorgenomen me nooit meer door angst te laten regeren? Toen deed ik iets veel engers. Wie durft te scheiden, durft ook in crisistijd naar Griekenland.

Bovendien: ik kan iets betekenen voor die Grieken. Ik weet hoe het voelt als je opeens ontdekt dat je jarenlang ten onrechte hebt gedacht dat je er financieel rooskleurig voor stond. Dus Grieken, hou vol. Ik zal mijn bh’s en die van mijn dochters volstoppen met cash. Onze koffers vul ik met sigaretten en whisky. We komen eraan. Zolang we onze buik inhouden en geen kuilen graven op het strand, hebben wij niets te vrezen.

    • Monique Snoeijen