Brieven opinie

Berichtjes afstandelijker dan met elkaar bellen

WhatsApp en pingen zijn handigere, effectievere en minder storende communicatiemethoden dan bellen, stellen Anouk van Kampen en Jan Truijens Martinez (Opinie & Debat, 26 mei). Volgens hen zouden deze communicatiemethoden ons de mogelijkheid geven om nuance terug te brengen in een gesprek, omdat we niet meteen hoeven te antwoorden. In dit opzicht hebben ze gelijk.

Helaas bieden deze nieuwe methoden ook de mogelijkheid om de emotie uit een gesprek te halen. Niet iedereen is altijd even goed in staat zich uit te drukken op papier of, misschien beter gezegd, op scherm. Dit heeft tot gevolg dat een bericht kil en afstandelijk kan overkomen of verdrinkt in emoticons, die worden gebruikt om nog enigszins een gevoelswaarde te verbinden aan het bericht. Met het gesproken woord, bellen dus, kunnen emoties sneller en gemakkelijker kenbaar worden gemaakt, simpelweg door intonatie.

De alternatieve communicatiemethoden kunnen nuance terugbrengen, maar dit wil nog niet zeggen dat ze dat ook doen. Probeer eens genuanceerd te zijn in 140 tekens. Ik schrijf liever een brief. Misschien stuur ik hem wel op per postduif.

B. van Basten

Groningen

Welke politici schuilen achter spuugincident?

Auke Kok suggereert dat Nederland zijn recentelijk beschadigde imago in het buitenland kan opvijzelen door goed en sportief te voetballen (Opinie & Debat, 26 mei). Dit leidt hij af uit het feit dat het imago van Nederland in 2010 werd beschadigd door de opkomst van PVV-leider Geert Wilders en de karatetrap van Nigel de Jong in de finale van het wereldkampioenschap voetbal tegen Spanje. Deze twee gebeurtenissen waren volgens de auteur van het artikel gerelateerd aan elkaar.

Het is jammer dat Kok geen politieke verklaring geeft voor het meer dan harde spel van Wim Suurbier, Johan Neeskens en Willem van Hanegem op het WK van 1974, het spuugincident van Frank Rijkaard met Rudi Völler op het WK van 1990 of het gemene spel tegen Portugal op het WK van 2006. Dit waren allemaal gebeurtenissen die het (voetbal)imago van Nederland schade hebben toegebracht. Welke uitspraken of handelingen van welke politieke leider zijn verantwoordelijk geweest voor deze sportieve wandaden?

Misschien heb ik het commentaar van Kok verkeerd begrepen en wil hij slechts zijn politieke antipathie ventileren via een pseudosociologische argumentatie.

Piet Verdouw

Doorn

Democratie is meer dan ‘de meerderheid beslist’

V. Jansen stelt dat „democratie een politiek systeem [is] waarbij de wil van het volk doorslaggevend is” en dat „de meeste stemmen gelden” (Opinie & Debat, 26 mei). Daarom zou democratisch kunnen worden besloten tot het opheffen van de scheiding van kerk en staat.

Wellicht gold dit voor de oervorm van democratie in de Griekse stadsstaten. Sinds de Verlichting zijn aan het begrip ‘democratie’ mede het begrip van de volkssoevereiniteit – in tegenstelling tot het goddelijk gezag – en de metawaarden vrijheid, gelijkheid, en broederschap verbonden. Dit begrip en deze waarden sluiten een theocratie of het mee regeren van een kerk, waarin immers het gezag alleen van boven komt en niet controleerbaar of beïnvloedbaar is, volledig uit. Een meerderheidsbesluit tot verbinding van kerk en staat zou dus in zijn aard ondemocratisch zijn.

‘De meerderheid’ is kern noch methode van de democratie. Het is slechts een middel om sommige uiteindelijke keuzes te maken.

O.L.E. Jongmans

Wateringen

Ook die katten worden extreem doorgefokt

Het verbod om te fokken met honden met aangeboren ziektes en gebreken komt rijkelijk laat, en misschien wel te laat (NRC Handelsblad, 30 mei). Meer dan de helft van de rashonden heeft ernstige problemen, maar dit geldt evenzeer voor de kattenfokkerij. Hierover hoor je minder. Zo is jaren geleden het Perzische ras op een dieptepunt beland vanwege het fokken op een extreem platte snuit. Andere rassen bevinden zich allang in de gevarenzone. Mensen zijn blind in hun eerzucht om op het podium van tentoonstellingen te staan.

De standaard waaraan een ras moet voldoen om ‘kampioen’ te worden op deze in dit opzicht rampzalige tentoonstellingen wordt en werd altijd extreem geïnterpreteerd. ‘Plat’ werd een snuit waartegen je een liniaal kon leggen, ten koste van een vrije ademhaling. Spitse en lange snuiten worden zo overdreven dat het gebit geen plaats meer vindt. Dit zijn maar een paar voorbeelden. De grenzen worden steeds opgerekt.

Hondenfokkersverenigingen spreken van een historisch besluit, maar dit is pas het begin. Zijn de besturen, in dit geval van de kattenverenigingen, ook zo flink tegenover de toonaangevende fokkers met financiële belangen en tegenover de gevestigde, machtige, vaak buitenlandse keurmeesters? Slaan de verenigingen de handen ineen, of proberen ze liever elkaar leden af te snoepen door een luchthartiger omgang met de regels, op en buiten de tentoonstellingen? De financiële belangen zijn groot. Een kampioen krijgt veel winstgevende dekkingen. De kittens worden duur verkocht. Op de imposante stambomen zie je wel veel dezelfde namen. Dit duidt op inteelt.

De overheid is de enige die kan ingrijpen, door fokkers te dwingen het roer om te gooien. Het zou me verwonderen als het hun zou lukken op eigen kracht. Heel wat pogingen zijn helaas al stukgelopen op de gevestigde krachten. Altijd zijn de dieren het slachtoffer.

We hebben een wet voor het dierenwelzijn. Deze zou kunnen worden uitgebreid met een paar duidelijke maatregelen.

Netty van Lookeren Campagne

Oud-voorzitter van de siamezenclub van Felikat en oud-voorzitter van de Sophia-Vereeniging tot Bescherming van Dieren, Amsterdam

    • O.L.E. Jongmans
    • Netty van Lookeren Campagne
    • B. van Basten
    • Piet Verdouw