Hé, daar gaat alweer een bordje naar de keuken!

Simone van der Vlugt: De ooggetuige. In juni gratis bij besteding van € 12,50 aan Nederlandstalige boeken.

‘Het functioneren van een blindengeleidehond is boeiender dan ik dacht’, is de overheersende gedachte bij het dichtslaan van De ooggetuige, het geschenkboekje bij de Maand van het Spannende Boek. In de 92 pagina’s die Simone van der Vlugt de lezer serveert, ontbreekt het in opmerkelijke mate aan spanning en urgentie. Het boek kabbelt. Niet eerder verscheen er een thriller waarin het de lezer bijblijft dat er tot tweemaal toe een bord naar de keuken wordt gebracht. ‘Hé, daar gaat weer een bordje’, is een gedachte die in een lezersbrein niet mag opkomen tijdens het lezen van een thriller.

Manon is een 22-jarige vrouw die zeer slecht ziet. Haar ene oog heeft een gezichtsscherpte van tien procent door een ziekte, haar andere oog is blind door een val in een stekelplant. In het begin van De ooggetuige zit Manon op de wc van haar juwelier. Dat doet ze vaker: ‘Ik was op het laatste moment de juwelierszaak binnengelopen om een gebroken armbandje te laten repareren en ging meteen even naar het toilet. Ik kom al jaren bij Rob voor mijn aankopen en reparaties en hij doet er nooit moeilijk over als ik gebruikmaak van de wc.’ Over zulke zinnen moet je niet te lang nadenken.

Feit is dat Manon, wanneer ze de wc verlaat, met haar blindenstok middenin een roofoverval stapt. Manon wordt, als blinde ooggetuige, gespaard. De politie ondervraagt haar, maar Manon kan niet veel bruikbaars melden. De wereld is voor haar een schimmenspel.

Als later op het Journaal wordt gezegd dat een slechtziende vrouw de politie helpt bij het onderzoek, realiseert Manon zich dat het niet prettig is dat de daders weten dat ze niet volledig blind is. Weldra wordt ze op de kermis vastgegrepen door een man die haar toevoegt: ‘Kop dicht over ons tegen de politie, begrepen? We weten je te vinden!’

Manon, die samenwoont met zus Bibi, maakt zich nu zorgen. Bibi niet: ‘Waarom zou hij speciaal naar ons huis komen?’ Omdat op roofmoord twintig jaar staat Bibi, denkt de lezer. Maar Manon laat zich er toch wat door sussen; een mooie illustratie van het gebrek aan urgentie in het boek.

Simone van der Vlugt kan voorwaar wel beter; wellicht heeft de wil om voor een zo breed mogelijk publiek te schrijven haar parten gespeeld. Of is De ooggetuige juist een boek voor fijnproevers. Velen zal deze thriller vermoedelijk vooral bevreemden. En voorlichten over slechtziendheid en geleidehonden. Opmerkelijk bijvoorbeeld dat ‘Zoek lift!’ tegen zo’n beest zeggen echt werkt.

    • Robert Gooijer