Der Unterhund

Spelers vlak voor de aftrap van de wedstrijd luisterend naar de volksliederen. Spelers vlak voor de aftrap van de wedstrijd luisterend naar de volksliederen.

Het is werkelijk onbegrijpelijk dat het begrip ‘underdog’ geen Duitse oorsprong kent. Het móet hier wel zijn uitgevonden. Zelfs als het Duitse nationale voetbalelftal het opneemt tegen de plaatselijke hengelvereniging uit San Marino, roept de bondscoach op voorhand nog dat je ze niet moet onderschatten. Vooral uit niet.

Zo ook gisteravond tegen Israël in Leipzig, de laatste oefenwedstrijd voor de Duitsers voor het EK. Een op papier al bijzondere tegenstander gezien de beladen geschiedenis. “Het is vriendschappelijk hoor jongens”, had de Israëlische bondscoach vermoedelijk haastig geroepen nadat hij zijn spelers uitnodigde voor de wedstrijd in Duitsland.

Maar Israël, zeg. Wat een armoedig elftal. Voor de wedstrijd wandelden de spelers het stadion binnen alsof ze net de hele dag op het strand hadden gelegen. Handen diep in de zakken, kauwgom kauwend, zonnebrillen op – terwijl het regende – met een houding van: waarom had ik hier ook alweer ‘ja’ op gezegd?

En toch wauwelden de Duitsers op voorhand weer over een zware trainingsweek die ze achter de rug hadden, over dat het elftal nog niet helemaal op elkaar was ingespeeld, over dat Israël vermoedelijk alleen maar kwam om te verdedigen… kortom, ganse natie, verwacht niet te veel! Wir sind der Unterhund!

Tijdens de rust van de wedstrijd haal je als Duitse voetbalfan natuurlijk bier en braadworst.Tijdens de rust van de wedstrijd haal je als Duitse voetbalfan natuurlijk bier en braadworst.

En verdomd als het niet waar is, geen enkele Duitse speler liet het achterste van z’n tong zien. Ik zag veel verkeerde passes, irritaties onderling, enorme kansen die gemist werden, geblunder in de verdediging. Ok, ze wonnen met 2-0, maar werkelijk niets deed vermoeden dat ik zojuist de aanstaande Europees Kampioen aan het werk had gezien.

Ik weet het zeker, ze doen het er om. Lekker nestelen in die underdog-rol. En er dan volgende week in de eerste EK-wedstrijd tegen Portugal gewoon staan. Typisch Duits.

D’r is alleen één verschil. Ook al was het voetbal in de laatste twee oefenpotjes niet om aan te gluren, veel fans die ik sprak in het stadion blijven uit volle borst rondkakelen dat Duitsland ‘einfach Europameister’ wordt. Volgens een officiële peiling gelooft 46 procent van de Duitsers heilig in de Europese titel. Het zelfvertrouwen was zelden zo hoog.

Dus, beste bondscoach Joachim Löw, je mag je wel blijven verschuilen achter dooddoeners dat Nederland zo sterk is, dat Spanje op papier de grootste favoriet is, dat het winnen van een Europese titel weliswaar een droom is, maar je mag dat nooit van spelers eisen. En zo nog veertig compleet doodgekookte voetbalclichés. Jullie zijn gewoon to-ren-hoog favoriet. Het hele land verlangt dat je kampioen wordt! Geef het gewoon toe!

Dan zijn wij nu een keer de Unterhund.
Zo.

Week in het teken van Duits-Israëlische betrekkingen

Het bleek op louter toeval te berusten, maar deze week staat volledig in het teken van Duits-Israëlische betrekkingen. De Duitse bondspresident Gauck was voor een officieel staatsbezoek – zijn eerste – in Israël, mede om de sterke band tussen beide landen te bekrachtigen. Gisteren kreeg die speciale band nog wat extra diepgang door de interland Duitsland- Isräel. En vandaag zullen enkele spelers van de Duitse selectie een bezoek brengen aan voormalig concentratiekamp Auschwitz. Enkele joodse organisaties in Duitsland hadden daar op aangedrongen omdat het toch niet zo kon zijn dat een Duits elftal drie weken lang in Polen en Oekraïne voetbalt, zonder zich bewust te zijn van de gruwelijke Duitse geschiedenis in beide landen. “Onze generatie heeft er dan wel niks mee te maken, maar wij spelers moeten ook goed beseffen wat hier gebeurd is”, zei aanvoerder Philip Lahm.

    • Tim de Wit