Autoliefhebber wordt burgemeester van Zoetermeer

VVD-Kamerlid Charlie Aptroot was compromisloos verdediger van automobilist en ondernemer. Hij vertrekt.

Bijna was Charlie Aptroot in 2007 uit de VVD-fractie gestapt. Zijn idool Rita Verdonk was net door VVD-leider Mark Rutte uit de fractie gegooid. „Te snel, te kil”, vond Aptroot. Maar na twee dagen bedenktijd en een goed gesprek met Rutte, besloot hij toch in de fractie te blijven. Wat zal hij blij zijn geweest met dat besluit.

Verder was het vooral leuk, zegt de 61-jarige Aptroot, over zijn negen jaren in de Kamer. Gisteren kreeg hij te horen dat zijn sollicitatie als burgemeester van Zoetermeer succesvol was. Zo keert de VVD’er terug naar het lokaal bestuur, waar hij zijn politieke carrière begon, als raadslid in Wassenaar. Dat was nog in de tijd dat hij directeur was van een succesvol distributiebedrijf in hobbyartikelen.

Zijn parlementaire loopbaan stond in het teken van het compromisloos verdedigen van de vrijheden van de automobilist en de ondernemer. Daar liggen ook de hoogtepunten van zijn carrière: Aptroot zelf noemt het tegenhouden van de kilometerheffing – waar overigens vooral CDA-Kamerlid Ger Koopmans voor verantwoordelijk was.

En natuurlijk meer „geld en snelheid” voor de Nederlandse snelwegen. Dat er op sommige plekken 130 kilometer per uur mag worden gereden? Daar kunt u de VVD en in het bijzonder ‘Charlie Asfalt’ voor bedanken, zoals hij wel eens werd genoemd.

Aptroot is een Wiegelliaanse VVD’er, met Wassenaarse tongval, pantalon, colbertje en stropdas, en een goed gevoel voor het conservatief-rechtse deel van de Nederlandse bevolking. Hij wist dan ook bijna wekelijks de kolommen van De Telegraaf te halen, met zijn autovriendelijke plannen of kritiek op de spoorwegen en de OV-chipkaart.

Aptroot hield ervan politiek simpel te houden. Productschappen, die hij wilde afschaffen, noemde hij „stalinistische dwangorganisaties”. Daarbij ging hij ook wel eens iets verder dan zijn wat voorzichtiger collega’s zouden willen. Zoals met zijn oproep aan ondernemers om onlogische belastingen collectief te boycotten.

Hij ergerde zich wel eens aan de hyperigheid in de Kamer, en wilde dat aanpakken door Kamervoorzitter te worden. Dat mislukte. „Ik was drie keer door collega’s gevraagd. Toen heb ik gesolliciteerd. Maar de Kamer wilde niets aan haar werkwijze veranderen. Ik wel.”

    • Derk Stokmans