Ode aan geduld dat oneindig is

Jeroen is 15 en heeft de verstandelijke vermogens van een kind van 4.

Holland Doc: Jeroen Jeroen Ned. 2, 22.55 - 00.00 uur

„Niet doen Jeroen”, zeggen zijn ouders tientallen keren per dag. Alsof ze de naam erop hebben uitgekozen. Wisten zij veel dat ze die rijmende mantra voortdurend zouden uiten, dag in dag uit, jaar in jaar uit. Jeroen is 15 en autistisch. Hij heeft de verstandelijke vermogens van een kind van 4. Zijn belangrijkste tijdverdrijf is het uitdagen, pesten en klieren. Zijn gescheiden ouders en vaste begeleider Kevin in de dagopvang hebben het zwaar te verduren.

Documentairemakers Peter Lataster en Petra Lataster-Czisch tonen twee dagen uit het leven van Jeroen, in één commentaarloos uur. Dat is een krachtige keuze, want het commentaar bedenkt de kijker er zelf zo bij: deze jongen is afmattend. Jeroen aan tafel, in de dagopvang. Hij spuugt naar een andere jongen. Begeleider Kevin grijpt in. Jeroen voor straf buiten in een omheinde ruimte met trampoline. Hij doet zijn broek naar beneden. Kevin grijpt in. Jeroen gooit een puzzel op de grond, een bureaustoel en alles wat hij tegenkomt. Kevin ruimt op.

’s Middags mag Jeroen naar huis. Zijn moeder is aan de beurt. Jeroen languit op de bank naast moeder, voeten naar moeders mond. Niet doen Jeroen. Jeroen maakt een slaande beweging. Niet doen Jeroen.

De documentaire is een ode aan de ouders van Jeroen en aan zijn begeleiders. Hun geduld is eindeloos. Zodat het goed gaat met Jeroen. Dan fladdert hij aandoenlijk met zijn handjes, of smeert hij met aandacht scheerschuim op Kevins lachende gezicht.