De drie beste dansvoorstellingen

Accordion Wrestling Foto Jussi Virkumaa

Bill & Mr. B

Het Nationale Ballet eert de twee grootste balletvernieuwers van de vorige eeuw met fascinerende, virtuoze hogeschooldans. De Russisch-Amerikaanse George Balanchine (1904-1983) verloste de dans van zijn verhaaldwang, prinsen en prinsessen; de Amerikaan William Forsythe (1949) zette wetmatigheden van volgorde, combinatie, plaats en richting op losse schroeven. Naar analogie van Stravinsky's ‘absolute muziek’, wordt Balanchines grillige, ritmische Symphony in Three Movements ook wel gekarakteriseerd als ‘absolute dans’. Forsythes Steptext schuurde volgens de Franse sterballerina Sylvie Guillem 'dicht tegen het onmogelijke aan.'

23 juni t/m 1 juli, Muziektheater.

Accordion Wrestling

Rare jongens, die Finnen. In de vorige eeuw was Grieks-Romeins worstelen een van de meest populaire sporten van het land. Nu is dat niet zo vreemd, wél dat de wedstrijden werden begeleid op accordeon. En niet alleen, aldus accordeonist Kimmo Pohjonen, om te verhullen dat door het gekneed aan elkanders lichamen nu en dan enig gas vrijkwam. De muzikanten waren minstens zo beroemd als de worstelaars. Samen met choreograaf Ari Numminen vertaalde Pohjonen deze opmerkelijke traditie naar spectaculair, fysiek muziektheater.

18 en 19 juni, Stadsschouwburg.

Enfant

Vorig jaar wierp Enfant tijdens het Festival d'Avignon veel vragen op. Boris Charmatz' voorstelling voor negen volwassenen en 26 kinderen ís een ongemakkelijke kijkervaring. De Franse choreograaf laat zien hoezeer kinderen onderworpen zijn aan de (egoïstische) verlangens van volwassenen. Ondanks een happy end waarin de kinderen hun eigen republiek uitroepen zijn huiveringwekkende gedachten onontkoombaar na maanden vol nieuwsberichten over gewetenloos kindermisbruik

8 en 9 juni, Westergasfabriek.