Catherine ten Bruggencate ‘Haar borsten zijn wapens’

‘In de versie van 2001 bij het Ro Theater, geregisseerd door Alize Zandwijk, speelde het verloren kind van de Lady een belangrijke rol. Ik denk dat Shakespeare dat als een vloek meegaf aan het echtpaar. In de regie werd ik tot aseksualiteit veroordeeld. Daardoor was de Lady-rol voor mij een eenzaam avontuur. Ik ben ervan overtuigd dat ze haar man onder druk zet door hem haar lichaam te onthouden. Maar ze is geen mannelijke vrouw, zoals vaak wordt beweerd. Ze smeekt zelfs de kwade geesten om haar borsten te vullen met gif in plaats van melk. Nou, een vrouwelijker wapen dan borsten ken ik niet.

„In de beroemde waanzinscène waarin de Lady slaapwandelt en Duncans bloed van haar handen probeert te wissen, at ik de snippers op van de brief van Macbeth waarin hij de voorspelling van de heksen memoreert. Dat was het enige moment waarin iets dierlijks zat, ik voelde me een insect dat zichzelf probeert uit te wissen. Een tip voor deze nieuwe Macbeth heb ik niet. Alleen dat de Lady geen echte vrouw zou zijn, dat kan nu niet meer. Alle vrouwen bij Shakespeare zijn echte vrouwen. Ik zou zeggen: ‘Think hard boys!’