Zo gaat dat als je twaalf bent

Wes Anderson (The Royal Tenenbaums, The Fantastic Mr. Fox) is een groot stilist. Voor Moonrise Kingdom, die twee weken geleden al het Filmfestival Cannes mocht openen, ontwierp hij bijvoorbeeld een decor als een poppenhuis: precies en petieterig, vol nostalgisch poëzieplaatjesplezier. Tussen dat zomerverblijf van de familie Bishop op het fictieve New Penzance Island even voor de kust van New England en de eindeloos groene geruststellende wildernis achter het tuinhekje van kreekjes, baaitjes en plotselinge onweerstormen speelt het leven van de twaalfjarige Sam en Suzy zich af.

Het is 1965, de zomer dat ze besluiten samen van huis weg te lopen. Ze zijn verliefd. Zoals dat gaat als je twaalf bent. Onpraktisch, onschuldig en onwetend. Zij neemt al haar lievelingsboeken mee. Hij z’n kampeerspullen. En voor je het weet zit iedereen achter ze aan: de plaatselijke padvinderij (aangevoerd door hoplieden Edward Norton en Harvey Keitel), de lokale sheriff (Bruce Willis), de kinderbescherming (Tilda Swinton) en de doodongeruste ouders van Suzy (gespeeld door Bill Murray en Frances McDormand). Een storm dient zich aan. Calamiteiten volgen elkaar op.

Moonrise Kingdom plaatst grote emoties en gebeurtenissen (liefde, het leven en allerhande grappige rampen) in een overzichtelijke wereld. De keuze om zijn verhaal te vertellen tegen de achtergrond van Benjamin Brittens Young Person’s Guide to the Orchestra (1946) is niet toevallig. Dat beroemde educatieve muziekstuk laat horen hoe in een symfonieorkest de losse instrumenten zich tot het geheel verhouden. Ook in Moonrise Kingdom vallen alle losse verhaallijntjes en motieven eerst uiteen voordat ze weer tot een glorieus slotakkoord worden samengevoegd.

Moonrise Kingdom is een kijkdoos, zelf geknutseld door het hoogbegaafde jongetje achterin de klas. Propvol. Vol betekenissen en verwijzingen. Verbazingwekkend gedetailleerd. Schattig en grappig. En onder al die kleurtjes en motiefjes, borduursels en schilderijtjes aan de muur ook heel wijs en menselijk.

Anderson is iemand met een vol hoofd. Zijn films proberen daar ordening in aan te brengen. En uiteindelijk, zo vertelde hij op het Filmfestival Cannes, gaat Moonrise Kingdom over iets heel persoonlijks en iets heel simpels. Eerste liefde. En natuurlijk lijkt het dan alsof het onweert. Ook vele eerste liefdes later nog. Wes Anderson bewijst ook nu met Moonrise Kingdom weer dat hij een van die zeldzame filmmakers is die zo eigen en authentiek te werk gaat dat hij ermee wegkomt als hij die bliksem dan ook daadwerkelijk laat inslaan. Boem. Klats. En nog een keer. Zo elektriseert hij ook het gemoed van de toeschouwer.