Winnen voor overleden Stéphane

Haar vriend en coach overleed aan een hersentumor. Virginie Razzano betrok het tennispubliek bij van haar verdriet. Na haar zege gisteren kwam de ontlading.

Parijs. - Met kramp in haar benen en tranen in haar ogen sloeg Virginie Razzano gisteravond de handen voor het gezicht nadat ze haar achtste matchpoint had verzilverd in een emotionele, drie uur durende wedstrijd tegen tennisvedette Serena Williams.

Met haar laatste krachten huppelde de nummer 111 van de wereldranglijst even later euforisch over het center court, terwijl ze stadion Philippe Chatrier meenam in haar achtbaan van emoties. De speelster verloor vorig jaar haar vriend aan kanker en heeft sindsdien een speciale plek in de Franse harten veroverd. De driesetter (4-6, 7-6 en 6-3) tegen de Amerikaanse ster draagt alleen maar bij aan de legendevorming rond Virginie Razzano.

Zij dus, en niet Serena Williams, is de volgende tegenstander van de Nederlandse Arantxa Rus. Die versloeg vorig jaar in de tweede ronde de als tweede geplaatste Kim Clijsters en gaat opnieuw een bijzondere wedstrijd tegemoet, nu tegen de Franse publiekslieveling. Mogelijk in een van de drie stadions op Roland Garros.

Met de overwinning van Razzano in de eerste ronde beleefde het publiek op court central gisteravond voor het eerst dit toernooi een sensatie. Alsof het verslaan van de voormalige nummer één van de wereld, de als vijfde geplaatste Williams, niet voldoende was voor heroïsche verhalen in de Franse ochtendkranten, was er ook nog eens een climax in de vorm van een bloedstollende, 25 minuten durende laatste game. Belangrijke bijrol als slechterik in het stuk was er voor de strikte umpire, die tot twee keer toe een zacht kreetje van Razzano beoordeelde als het ongeoorloofd hinderen van de tegenstander. Williams kreeg zo nog twee belangrijke punten cadeau.

Maar bovenal was Razzano’s overwinning een triomf die in het teken staat van haar vorig jaar overleden vriend en coach Stéphane Vidal. Kort voor de vorige Roland Garros stierf hij – na een negen jaar durende strijd – aan een hersentumor. Op zijn sterfbed spoorde hij zijn vriendin aan om niet te stoppen met tennis en zelfs de kracht te vinden die maand nog mee te doen aan het Franse grandslamtoernooi.

Razzano deed zoals hij had gewild maar verloor, overmand door emoties, in de eerste ronde. Ze kreeg een minutenlange staande ovatie van het publiek dat via een openbare hommage aan haar vriend, gepubliceerd in sportkrant l'Equipe, deelgenoot was gemaakt van haar verlies. Gisteren was het tafereel ook emotioneel; meer ontlading nu dan ontroering.

Na de wedstrijd was in de persruimte het postvakje met informatiemapjes over Razzano snel leeg. Amerikaanse journalisten, tuk op levensverhalen als het hare, konden geen genoeg krijgen van de romantiek van verlies en winst in het leven en de topsport. In antwoord op de vraag hoe de sportieve overwinning zich verhield tot de worsteling in haar privéleven schoot haar Engels tekort. Ze sprak in het Frans van een „délivrance”, een bevrijding. Bij een volgende vraag over haar grote verlies zette ze „een joker” in. „Ik heb mijn rouwperiode achter de rug. Vandaag voel ik me goed, dat heeft lang geduurd.”

De overwinning was sportief gezien ook symbolisch voor de kracht van het Franse tennis. Zes vrouwen en dertien mannen uit het gastland plaatsten zich voor de tweede ronde. Dat aantal was bij de mannen sinds 1971 niet meer overtroffen of geëvenaard. En dan doet toptennisser Gaël Monfils, die voor het toernooi geblesseerd moest afhaken, nog niet eens mee.

Het was tevens de slechtste prestatie ooit van Serena Williams op een grandslamtoernooi. Ze bewoog traag over de baan en kon haar krachtige slagen onvoldoende sturen. Als een klein meisje schuifelde ze verongelijkt over de baan. De Fransen hadden geen medelijden met de sterspeelster en begonnen bij 5-0 in de laatste set alvast aan de wave.

Dat leek de winnaarsmentaliteit van Williams aan te wakkeren. Ze kwam terug tot 5-3, terwijl bij haar opponent steeds vaker kramp in de benen schoot. Tegenover de acht wedstrijdpunten die Razzano in de laatste game kreeg, stonden vijf breekpunten die de Amerikaanse niet wist te benutten. Maar ze liet het vooral liggen in de tweede set, waar ze in de tiebreak een 5-1 voorsprong uit handen gaf.

Op de persconferentie zei Williams dat ze wist van Razzano’s verhaal. „We hebben allemaal een verhaal. Ik ben bijna doodgegaan [aan een longembolie], mijn zus Venus heeft haar problemen. Zo is het leven. Het komt er op neer hoe je met tegenslag omgaat en het is duidelijk dat Virginie dat heel goed doet.”