Kruising van Jezus en ‘The Dude’

Our Idiot Brother. Regie: Jesse Peretz. Met: Paul Rudd, Elizabeth Banks, Emily Mortimer, Zooey Deschanel, Steve Coogan. In: 15 bioscopen.

Ned is een echte positivo. Een kruising tussen Jezus – acteur Paul Rudd loopt rond met een Jezusbaard – en Jeff ‘The Dude’ Lebowski, de ultieme slacker.

In de openingsscène legt de komedie Our Idiot Brother meteen al zijn kaarten op tafel. Ned, gekleed in een Noorse trui en op oranje crocs, staat op de biologische markt waar hij zijn zelfgekweekte groenten en fruit verkoopt. Daar wordt hij aangesproken door een politieagent die graag wat marihuana wil kopen, hij heeft namelijk een zware week achter de rug. Zonder blikken of blozen geeft Ned hem een zakje. Gratis. Veel plezier ermee! Natuurlijk wordt hij gearresteerd en gevangengezet. De scène is Ned ten voeten uit: goed van vertrouwen en met een immer brede glimlach op zijn gezicht. Er zit geen kwaad bij. Hij kent geen zorgen, ziet het leven altijd zonnig in.

Net als Pasolini een engelachtig figuur (Terence Stamp) bij een bourgeois gezin dumpte in Teorema (1968) gebeurt in Our Idiot Brother iets soortgelijks. Als Ned uit de gevangenis wordt ontslagen wegens goed gedrag (hij was vier maanden achtereen een modelgevangene) fladdert hij van zijn ene naar zijn andere zus, drie in totaal. Met zijn eerlijkheid en naïeve optimisme ontregelt hij hun bestaan vol leugens en desillusie. En als in Teorema is na zijn vertrek niemand meer dezelfde.

Our Idiot Brother plaatst de oude hippiewaarden van deze onverbeterlijke positivo tegenover de 21ste eeuwse New Age waarin vooral heel veel moet. Je moet gelukkig zijn, je moet herboren worden, je moet openstaan, et cetera. Maar veel mag niet: zo mag het zoontje van een van Neds zussen niet op karate. Manchild Ned zet daar echte vrijheid-blijheid tegenover.

De innemende Paul Rudd speelt hem zeer ontwapenend. Eerst lach je hem uit, dan zie je hoe wijs hij eigenlijk is. Met een open blik, zonder een spoor van cynisme. Anno 2012 voorgoed verloren onschuld.