‘Dit is mijn hobby, dit doen we vaker’

Reis naar het middelpunt der aarde was de filmische ontmaagding van Thomas Acda (1967). Hij durft hem niet meer te bekijken.

„De eerste film die ik in de bioscoop zag, was fascinerend voor mij. Je kunt het vergelijken met ontluikende seksuele gevoelens, het moment dat je voor het eerst opvalt dat je tante borsten heeft. Het licht gaat uit, je krijgt snoep en er gebeurt van alles op het scherm.

„Die eerste keer was toen ik voor mijn verjaardag zes vriendjes uit mocht nodigen om naar de film te gaan, Reis naar het middelpunt der aarde (1959). Dat zal wel de film zijn geweest die op dat moment draaide. Buiten een scène waarin mensen worden achtervolgd door lava herinner ik me niet veel, maar ik vond het ongelofelijk spannend. Het was het moment waarop ik dacht: ‘Dit is mijn hobby, dit gaan we vaker doen.’

„Toen ik zo’n dertien jaar was ging ik bijna iedere dag naar de bioscoop, en soms zag ik wel vier films op een avond. Dan kocht ik maar één kaartje en sneakte voor het einde van iedere film weg om naar de volgende te gaan. Ach, vooraan zat toch nooit iemand. Ik weet nog dat ik zo bij Turks Fruit terecht kwam, een film waar ik helemaal niet hoorde te zitten toen.

„Nu, jaren later, is de film Once Upon a Time in America mijn favoriet. In die film zit alles: Robert de Niro, de maffia, een reis door de tijd én de beste filmmuziek die ooit iemand heeft gemaakt. Er is werkelijk niets mis met die film. Er gebeurt echt iets, en dat gevoel had ik ook toen ik mijn allereerste film Reis naar het middelpunt der aarde zag.

„Aan films met prachtige stills van een Duits landschap waar verder geen fuck gebeurt maar van alles wordt bedoeld heb ik niets. Reis naar het middelpunt der aarde heb ik later nog gekocht. Maar hij ligt nu thuis, bewaard in plastic. Ik heb hem nooit meer durven kijken, want ik ben als de dood dat hij tegenvalt. Ooit zal ik hem weer bekijken, maar voorlopig nog even niet.”