Column

Dansen met karretjes en Tofik terug naar school

Louis van Gaal kondigt vertrek aan in persconferentie, 2001.

De mooiste minuten van de televisieavond waren gisteren te vinden in een reportage van EenVandaag (AVRO) over een ballet met Canta’s. Het brommerwagentje, ook bij niet-invaliden steeds populairder, is onderwerp van een uitvoering van het Nationaal Ballet in de Amsterdamse Gashouder.

Documentairemaker Maartje Nevejan had dat beeld van dansers en met de portieren klappende Canta’s in een droom gezien. Binnenkort vertoont de NTR een vierluik van haar hand over het voertuig. Ze noemt het balletproject een kwestie van feelgood. Iedereen krijgt een goed humeur van de samenwerking van dansers en Cantarijders, die allen zeer betrokken zijn bij denken over mobiliteit. Hoge en lage cultuur raken elkaar, mens en machine, kunst- en vliegwerk. Maar het is vooral een wonderschoon gezicht, die lijven in interactie met functioneel blik.

De komkommertijd rukt snel op dezer dagen, en dan is zo’n schijnbaar vederlicht onderwerp met onverwachte inhoud meer dan welkom. Het past heel erg bij EenVandaag dat wel vaker een goede hand heeft in het bedenken van onverwachte onderwerpen voor een breed publiek.

Van alle actualiteitenrubrieken blijft het wekelijkse Altijd wat (NCRV) het meest onder de radar van het publieke debat. De identiteit is veelal aan de zachte kant, met een voorkeur voor levensbeschouwing, spiritualiteit en human interest. Er zit altijd een lang interview in met iemand uit de actualiteit, liefst op een weinig voor de hand liggende relevante locatie. Soms werkt dat heel goed, zoals vorige week toen Ghislaine Plag door Haarlem-Noord wandelde met Suus Jonkers, auteur van een autobiografisch boek over opgroeien in een asociale buurt. Al in de jaren zestig werden „woonscholen” ingesteld voor probleemgezinnen.

Deze week stelde het gesprek met Tofik Dibi in Amsterdam-Slotervaart teleur: bezoek je met de politicus de middelbare school die hem ooit verwijderde en verzuim je door te vragen wat hij dan precies had uitgehaald.

Maar de grootste misser van Altijd wat was gisteren een in de publiciteit tevoren uitgespeelde ‘enquête’ onder priesters, van wie 40 procent voor afschaffing van het celibaat was en 39 procent tegen. Maar het gaat slechts om een zeer selecte steekproef van 135 deelnemers, nadat de website Katholiek.nl geestelijken sterk had ontraden aan het onderzoek mee te doen. Bovendien is het niet relevant wat die paters vinden, want niet zij gaan erover, maar de Rooms-Katholieke Kerk.

Een introductie van het onderwerp als „terugblik op een affaire” is al even ongelukkig, omdat er nog lang geen einde is aan de nasleep van de talrijke misbruikzaken. Het moet te maken hebben met de protestantse identiteit van Altijd wat: wel voor spiritualiteit, maar niet van paapse snit.