Uitkleden voor de sexcam om het schoolgeld te betalen

Makkelijk geld, vinden veel Filippino's, wanneer jonge meisjes zich tegen betaling voor een camera uitkleden en betasten. Maar de overheid wil deze cyberseks verbieden.

In internetcafés kleden Filippijnse meisjes zich tegen betaling uit voor de camera. Buitenlandse klanten vragen hen op duizenden kilometers afstand zichzelf te betasten. Foto Benno Neeleman.

De eerste man die Emma helemaal naakt zag, was een oude en dikke Australiër op duizenden kilometers afstand. Ze was zestien toen haar oudere nicht haar overhaalde te poseren voor de sexcam. „Hij wilde dat ik me uitkleedde, dat ik ging staan, dat ik mijn eigen borsten streelde”, zegt Emma. Het moeilijkst vond ze die keer dat hij haar vroeg naakt en met haar benen wijd voor de camera te zitten.

Maar de Australiër maakte wel geregeld 1.000 pesos over, en daarmee kon de familie weer rijst of schoolgeld voor haar broertje betalen. Vandaar dat Emma’s alleenstaande moeder, die ook Emma heet, niet lang boos bleef nadat ze het ontdekte. Toen ze een grote lening moest terugbetalen, vroeg ze haar dochter weer contact op te nemen met de Australiër, zegt Emma Repollo. „Dan zei Emma: ‘Is goed mama, het maakt niet uit, ik hoef alleen mijn borsten te laten zien.’”

Zo deed Emma drie ‘shows’ per week. Nadat haar nicht en andere betrokkenen hun deel hadden opgestreken, hield ze er zo’n 1.300 pesos (24 euro) per maand aan over.

Gemakkelijk geld, noemen ze het in de Filippijnen: cyberseks tegen betaling. Vaak door minderjarigen, die door hun ouders worden aangemoedigd zo bij te dragen aan het familie-inkomen. Sociaal werkers in Cebu kennen talloze voorbeelden. En de Filippijnse overheid neemt het probleem serieus. Het parlement heeft vorige week een wet goedgekeurd die 12 jaar gevangenisstraf en een boete van 1 miljoen pesos (18.000 euro) stelt op cyberseks.

„Kijk, zij doet het ook”, fluistert Emma, wijzend naar een veertienjarig vriendinnetje in een vrolijke blauwe bloemetjesjurk. Veel van haar buren hebben een huis van losse planken, bamboe en golfplaat, maar wel met laptop en twee meter hoge antenne voor betere internetverbinding. Sommige vriendinnetjes van Emma verdienen meer geld dan zij, omdat ze verder gaan voor de camera. Ze brengen aubergines naar binnen (of doen alsof), gaan naar bed met hun vriendjes. Een kennis schakelde zelfs honden en katten in. „Ze zijn nergens meer bang voor, ze doen het gewoon”, zegt Emma.

„Ik schat dat in een kwart van de huizen hier cyberseks plaatsvindt”, zegt buurtgenoot Wilma Dinoy, die vrijwilliger is voor hulporganisatie Forge. Vaak begint het met de moeders. Wanneer klanten meer willen betalen voor jongere meisjes, schakelen ze hun dochters in. De meeste zijn veertien of ouder, maar ze kent ook twee jongere gevallen. „Met 7 jaar zijn ze nog geschokt, maar vanaf een jaar of 9 vinden ze het normaal. Ze zeggen: laten we praktisch zijn, we hebben het geld nodig.”

Want ze zien hoe hun buren vooruit komen dankzij sexcammen met Americano’s, zoals ze in de voormalige Amerikaanse kolonie alle blanke buitenlanders noemen. Emma’s nicht verruilde haar krot van bamboe voor een stenen huis met nieuwe bank, televisie en grote stereoset.

Betrokkenen noemen vele oorzaken van de opkomst van cyberseks in de Filippijnen. Armoede. Goedkoop internet. Het goede Engels, nodig om contact te leggen met klanten. De snelgroeiende callcenterindustrie, waardoor Filippijnen al gewend zijn aan communiceren met de andere kant van de wereld. En vooral de obsessie van Filippijnse vrouwen om te trouwen met een buitenlander, die de hele familie van de armoede zal redden.

Contact maken met buitenlanders is gemakkelijk, laat een 19-jarige collega van Dinoy zien in een internetcafé, waar je je internethokje kunt afsluiten met een gordijn. Inloggen op Yahoo Messenger, ‘I’m horny’ intikken in een chatroom en binnen tien minuten maken zo’n twintig mannen contact. Ene Jason Scot: „Hey sexy, do you want some financial help from a white American?” Een ander biedt gelijk 200 dollar, maar dan moet ze zich wel uitkleden. Het lastige is om zeker te weten dat het beloofde geld al is gestuurd, via geldtransferkantoor Western Union.

Het aanpakken van cyberseks door minderjarigen is lastig, omdat het vaak bij mensen thuis gebeurt. Maar voor de politie heeft het ook geen prioriteit, zegt hoofdcommandant Patrocinio Comendador van de politie in provincie Cebu. „We hebben grotere problemen: schietpartijen, overvallen.”

Buurtgenoten melden zelden misbruik, zegt Comendador. „Ze zeggen: het is veel minder erg dan prostitutie. Onze kinderen worden niet aangeraakt, ze hebben geen kans op seksueel overdraagbare ziektes. Ze weten niet dat het ook psychische schade kan aanrichten.” Het armste deel van de samenleving komt zelfs niet in actie als het gaat om kinderen onder de tien, zegt hij. „Voor hen geldt: eerst overleven, dan pas de moraliteit.”

Tot nu toe heeft zijn politiecorps vier cyberseksoperaties opgerold. Bij een zaak betrapte de politie op heterdaad enkele vrouwen die drie blote meisjes voor de camera hadden gezet, onder wie een dochter van acht. Het kind smeekte de politie haar moeder niet te arresteren, „want ze wilde het zelf”. De moeder riskeert levenslange gevangenisstraf.

De arrestaties maakten Emma en haar moeder zo bang dat Emma is gestopt met sexcammen. Ze woont nu in een weeshuis van Forge, is blij dat ze zich niet meer hoeft te schamen en wil weer naar school. Al vinden zij en haar moeder de Australiër nog steeds een goed mens. Want niet alle Americano’s zijn even genereus.