Springsteen is Pinkpops enige plus

De 43ste editie van Pinkpop viel tegen dit weekend. Het festival trok vooral oudere bezoekers en het muziekaanbod was weinig gedurfd.

Muziekjournalist

Bruce Springsteen regeerde op Pinkpop. ‘The Boss’ was gisteren de enige die een vol festivalterrein trok, na twee minder spectaculaire dagen in Landgraaf. The Cure bracht zaterdag een golf van nostalgie teweeg, maar speelde voor de helft van de mensenmassa die Springsteen op de been bracht. Zondag was zelfs een uitermate middelmatige festivaldag, met een onevenwichtig programma dat poogde voor elk wat wils te brengen, maar waar niemand zich helemaal in kon vinden.

De zachte jongetjes van Keane schrokken zich een ongeluk toen ze achter het 3FM-podium arriveerden en daar de harige metalgroep Mastodon troffen. De quasi-Ierse folkpop van Racoon was alleen voor de liefhebbers en met de brave pop van nieuwe namen Hungry Kids Of Hungary en Bombay Bicycle Club doe je de echte indiekids geen plezier. Het publiek was duidelijk ouder dan dat van Lowlands. Veel jonge festivalgangers kwamen met hun ouders, zoals zij die het hele weekend niet uit de gametent met spelcomputers waren weg te slaan. Daar in de buurt werd ook gratis water van het Limburgs waterleidingbedrijf uitgedeeld; geen overbodige luxe met dit prachtige weer. Het was zo ongeveer het enige wat gratis was op Pinkpop, waar corporate branding van drank- en kledingmerken met hun eigen kermisattracties een festival op zich is geworden.

Pinkpop verkeert in een identiteitscrisis, want het hinkte op honderd verschillende gedachten. Met Gers Pardoel als excuus voor het ontbreken van echte hiphop-acts en de feestelijke dubstep van Chase and Status knipoogde Jan Smeets wel naar die genres, maar er zat geen lijn in het programma. Oudere acts als The Specials, Soundgarden en Linkin Park bedienden het publiek dat ze tien of twintig jaar geleden hadden. Nieuwe zieltjes wonnen ze niet.

Des te stoerder was de triomf van het Kyteman Orchestra, die een ambitieuze pop-opera bracht met 53 man en vrouw aan muzikanten en zangers op het podium. Ze klonken overdonderend, maar er was ook ruimte voor zachtere passages van trompet of violen. Dirigent Kyteman kwam zo dicht als Pinkpop ooit gekomen is bij de première van een muziekstuk met modern-klassieke pretenties.

Wiet werd er nauwelijks meer gerookt op Pinkpop, vanwege de invoering van de wietpas. Zo klonk de popreggae van Will & the People net iets minder stoned liet dan bedoeld. Springsteen had die stimulantia niet nodig: hij zette het publiek in vuur en vlam met een twee uur durende set waarin de protestsongs van zijn recente album Wrecking Ball centraal stonden. ****