Opnieuw Palm voor Haneke

Niet eerder in de geschiedenis kreeg een filmmaker zo snel na elkaar twee keer de Gouden Palm. Michael Haneke nam de prestigieuze Franse filmprijs in gezelschap van de twee fenomenale hoofdrolspelers in zijn Amour in ontvangst.

Acteurs Jean-Louis Trintigant (81) en op de rug gezien Emanuele Riva (85) in de film ‘Amour’ van Michael Haneke die in Cannes de Gouden Palm won.

Het filmfestival van Cannes is een wedstrijd met 22 films en aan het einde wint Michael Haneke. Deze variant op de oude voetbalwijsheid dat bij een groot toernooi het Duitse elftal altijd wint, gaat inmiddels ook op voor de Oostenrijkse cineast die zaterdag zijn tweede Gouden Palm in ontvangst nam voor Amour. Drie jaar geleden ontving Haneke de Gouden Palm ook al voor zijn film Das weisse Band. Niet eerder in de geschiedenis kreeg een filmmaker zo snel na elkaar twee keer de Palm.

Haneke schreef Amour voor de legendarische Franse acteur Jean-Louis Trintigant, die eigenlijk al met pensioen was gegaan. Hij onderbrak zijn retraite voor Haneke, maar zei er meteen bij dat hij niet nog een keer een film zal maken. Trintigant speelt samen met Emanuele Riva een bejaard echtpaar, waarvan de vrouw wordt getroffen door een beroerte. De film volgt de lijdensweg van het stel en speelt zich vrijwel volledig af in hun Parijse appartement. Haneke nam de prijs in Cannes in ontvangst in gezelschap van zijn twee fenomenale hoofdrolspelers.

De Grand Prix (informeel: de tweede prijs) ging naar Reality van Matteo Garrone, die dezelfde prijs eerder kreeg voor zijn anti-maffiafilm Gomorra. De jury had geen boodschap aan de lauwe ontvangst van de film tijdens het festival en toonde zich gecharmeerd van dit sfeervolle, overtuigende portret van een Napolitaanse vishandelaar, die helemaal in de war raakt als hij auditie doet voor het realityprogramma Big Brother. De Prix du Jury (informeel: de derde prijs) ging naar de simpele, maar verrukkelijke komedie The Angel’s Share van de Britse veteraan Ken Loach, waarin kansarme Schotse jongeren zwendelen in exclusieve whisky.

Het moeilijk doordringbare Post Tenebras Lux (de titel alleen al: ‘Licht na duisternis’ in het Latijn) van Mexicaan Carlos Reygadas viel tijdens het festival het hardste en ook meest langdurige boegeroep ten deel. De jury kon er meer chocola van maken en beloonde Reygadas met de prijs voor beste regie. De experimentele film die mede met Nederlands geld is gefinancierd, gaat onder meer over de huwelijkscrisis van twee stadsmensen, die zijn neergestreken op het Mexicaanse platteland.

Beyond the Hills van de Roemeen Cristian Mungiu viel twee keer in de prijzen. Mungiu kreeg de prijs voor het beste scenario, de twee hoofdrolspeelsters delen de prijs voor beste actrice. De op feiten gebaseerde film volgt de vriendschap tussen een jonge non en haar beste vriendin, die in geestelijke crisis terecht komt. Langzaam maar zeker raakt de kloostergemeenschap ervan overtuigd dat de ze alleen te redden is met een primitief uitdrijvingsritueel. De prijs voor de beste acteur ging naar de Deen Mads Mikkelsen voor zijn ingehouden en genuanceerde portret van een man die ten onrechte van kindermisbruik wordt beschuldigd in Jagten van Thomas Vinterberg. De zeven grotendeels of geheel Amerikaanse films in de competitie (bijna een derde) bleven onbeloond door de jury.

De absolute verrassing van het festival, de comeback van het Franse enfant terrible Leos Carax met Holy Motors, een bizarre verzameling korte verhalen over Mr. Oscar (Denis Lavant) die elke keer als hij uit zijn limousine stapt transformeert in een nieuw personage, viel helaas buiten de prijzen. De ‘private’ cinema van Carax, vol persoonlijke verwijzingen, viel niet in de smaak bij de jury.

Dat geldt ook voor de confronterende, zeer expliciete film over een sekstoeriste van Ulrich Seidl, Paradies: Liebe . Beide films verdienden meer.