'I'm horny' intikken voor het schoolgeld

In de Filippijnen is cyberseks tegen betaling in opkomst. Gemakkelijk geld, vinden moeders. Hun dochters doen mee.

Correspondent Zuidoost-Azië

Cebu. De eerste man die Emma helemaal naakt zag, was een oude, dikke Australiër op duizenden kilometers afstand. Ze was zestien toen haar oudere nicht haar overhaalde te poseren voor de sexcam. „Hij wilde dat ik me uitkleedde, dat ik ging staan, dat ik mijn eigen borsten streelde”, zegt Emma. Het moeilijkst vond ze die keer dat hij haar vroeg om naakt en met haar benen wijd voor de camera te zitten.

Maar de Australiër maakte wel geregeld 1.000 pesos over, en daarmee kon de familie weer rijst of het schoolgeld van haar broertje betalen. Vandaar dat Emma’s alleenstaande moeder niet lang boos bleef nadat ze het ontdekte. Toen ze een grote lening moest terugbetalen, vroeg ze haar dochter om weer contact op te nemen met de Australiër, zegt Emma Repollo. Toen zei ze: ‘Is goed mama, het maakt niet uit, ik hoef alleen mijn borsten te laten zien.’

Zo deed Emma drie ‘shows’ per week. Nadat haar nicht en de andere betrokkenen hun deel hadden opgestreken, hielden Emma en haar moeder er zo’n 1.300 pesos (24 euro) per maand aan over.

Gemakkelijk geld, noemen ze het in de Filippijnen: cyberseks tegen betaling. Vaak door minderjarigen, die door hun ouders worden aangemoedigd zo bij te dragen aan het familie-inkomen. Hoeveel het er zijn, weet niemand. Maar maatschappelijk werkers in Cebu kennen talloze voorbeelden. De Filippijnse overheid neemt cyberseks ook uiterst serieus. Het Filippijnse parlement heeft vorige week een wet op cybercriminaliteit goedgekeurd die onder andere een boete van 12 jaar gevangenisstraf en een boete van 1 miljoen pesos stelt op cyberseks. De wet moet nog enige legislatieve hordes overwinnen voor hij ingaat. Ook zou er een speciaal cybercrime-onderzoekscentrum komen.

„Kijk, zij doet het ook”, fluistert Emma, wijzend naar een veertienjarig vriendinnetje in een vrolijke blauwe bloemetjesjurk. Veel van haar bu ren hebben een huis van losse planken, bamboe en golfplaat, maar wel met laptop en twee meter hoge antenne voor betere internetverbinding. Veel van Emma’s vriendinnetjes verdienen meer geld dan zij, omdat ze verder gaan voor de camera. Ze brengen aubergines naar binnen (of doen alsof), gaan naar bed met hun vriendjes. Een kennis schakelde zelfs honden en katten in. „Ze zijn nergens meer bang voor, ze doen het gewoon”, zegt Emma.

„Ik schat dat in een kwart van de huizen hier cyberseks plaatsvindt”, zegt buurtgenoot Wilma Dinoy, die vrijwilliger is voor hulporganisatie Forge. Vaak begint het met de moeders, die zich voor de camera uitkleden. Wanneer klanten meer willen betalen voor jongere meisjes, schakelen ze hun dochters in. De meeste zijn veertien of ouder, maar ze kent ook twee jongere gevallen. „Met 7 jaar zijn ze misschien nog geschokt, maar vanaf 9 jaar vinden ze het normaal.”

Betrokkenen noemen vele oorzaken van de opkomst van cyberseks in de Filippijnen. Armoede. Goedkoop internet en de populariteit van Facebook en chatten. Het goede Engels, dat nodig is om contact te leggen met klanten. De snelgroeiende callcenterindustrie, waardoor Filippijnen al gewend zijn aan communiceren met de andere kant van de wereld. En vooral de obsessie van Filippijnse vrouwen om te trouwen met een buitenlander, die de hele familie van de armoede zal redden.

Contact maken met buitenlanders is gemakkelijk, laat een 19-jarige collega van Dinoy zien in een van de vele internetcafés, waar je op verzoek je internethokje kunt afsluiten met een gordijn. Inloggen op Yahoo Messenger, ‘I’m horny’ intikken in een chatroom en binnen tien minuten maken zo’n twintig mannen contact. Ene Jason Scot: „Hey sexy, do you want some financial help from a white American?” Een ander biedt gelijk 200 dollar, maar dan moet ze zich wel uitkleden.

Emma laat in haar buurt zien wie rijker zijn geworden dankzij sexcammen. Emma’s nicht woonde eerst net zoals zij in een krot van bamboe dat met spandoeken waterdicht blijft. Nu heeft ze een stenen huis met een nieuwe bank, televisie en grote stereoset. Op de bovenverdieping poseerde Emma voor haar Australiër.

Het aanpakken van cyberseks door minderjarigen is lastig, omdat het vaak bij mensen thuis gebeurt. Bovendien weet de politie niet genoeg van cybercriminaliteit. Maar voor de politie heeft het ook geen prioriteit, zegt hoofdcommandant Patrocinio Comendador van de politie in provincie Cebu. „We hebben grotere problemen: schietpartijen, overvallen.”

De politie komt wel in actie als iemand misbruik meldt. Maar dat gebeurt zelden. Mensen uit dezelfde gemeenschap zien het probleem niet, zegt Comendador. „Ze zeggen: het is veel minder erg dan prostitutie. Onze kinderen worden niet aangeraakt, ze hebben geen kans op seksueel overdraagbare ziektes.” Het armste deel van de samenleving komt zelfs bij cyberseks door kinderen onder de tien niet in actie. „Voor hen geldt: eerst overleven, dan pas de moraliteit.”

Tot nu toe heeft de politie in Cebu vier cyberseksoperaties opgerold. Het zorgde voor veel aandacht in de landelijke media. Bij een zaak trof de politie drie blote meisjes voor de camera aan, van wie eentje van acht. De vrouwen die met de buitenlander aan het chatten waren – onder wie de moeder van de achtjarige – riskeren levenslange gevangenisstraf.

De arrestaties maakten Emma en haar moeder zo bang dat Emma inmiddels is gestopt met sexcammen. Ze is er blij mee, want ze schaamde zich erg. Al vinden zij en haar moeder nog steeds dat de Australiër een goed mens is. Niet alle ‘Americano’s’ zijn zo genereus als hij was.