Column

Ik weet niets

A ls je wilt weten in welke formatie het Nederlands elftal gaat spelen op het EK, dan moet je bij de bondscoach zijn.

Ben ik duidelijk?

Vraag maar niet door. Ik weet en zeg niets. Van mij krijg je niets te horen. Ik weet natuurlijk wel iets – ook niet alles – maar toch, genoeg om een aardig antwoord te geven, maar ik doe het niet. Nogmaals, daar staat de man die alles beslist: meneer Van Marwijk.

Handtekeningen zetten vanuit een auto is lastig. Ik rij in een model met hoge instap. Je probeert het natuurlijk wel, maar makkelijk is anders. Een hamstring is snel verrekt.

Natuurlijk, spelen wil je altijd. Het is je vak. Dit is het hoogste wat je kunt bereiken. Maar je gaat er niet over, ook al vind je – ik dus – dat je een plek verdient. Er zijn mensen die vinden dat ik op een andere plek hoor. Of zij dan gelijk hebben? Dat weet ik niet, daar gaat de bondscoach over.

Persoonlijk heb ik geen mening over dat zwarte tenue. Het zit lekker. Je krijgt er een wit gezicht van en het ziet er misschien niet flitsend uit. Ik zeg misschien, hè? Oude familieleden moesten aan de dood denken bij zwart. Denk niet dat het de bedoeling is. Meer kan ik er niet over zeggen, het is toch een beetje aan de kledingsponsor.

Mijn vrouw houdt van mij. Denk ik. Maar daar gaat zij vooral over.

Ik vind niet dat ik een mening moet hebben over roze voetbalschoenen. In de kleedkamer worden er natuurlijk grappen over gemaakt. Nee, ik kan niet zeggen wat voor grappen. Dat moet je aan de materiaalman vragen, die is er vaak bij. Hij moet er om lachen, dus zullen ze wel leuk zijn. Toch?

Jij mag vinden dat Van der Vaart en Van Persie op een verkeerde plek stonden tegen Bulgarije. Al ga jij daar niet over. Ik ook niet. Je moet echt bij de bondscoach zijn.

Je kunt het Wilhelmus meezingen. Dat kan. Al moet je die lange tekst dan wel helemaal uit je hoofd kennen. Je kunt ook doen alsof, ja. Ik zeg niet dat ik het doe. Maar het kan. Je moet aan andere spelers vragen wat zij doen. Ik weet het niet precies. Ik moet het aan mijn ouders vragen wat het beste is.

Over privézaken wil ik nooit veel kwijt. Dat is privé. Ik heb een jacuzzi, dat wil ik nog wel zeggen. En we hebben algen in het aquarium. Weet je nu genoeg? Van mij mag premier Rutte natuurlijk naar Oekraïne komen. Maar nu vraag je naar politiek. Dat is niet de bedoeling. Ik ben voetballer. Begrijp je dat? Dat begrijp je niet? Ik denk dat ik heel duidelijk ben.

Duurt het nog lang?

Als Ruud Gullit zegt dat hij geen plezier zag op het veld tegen Bulgarije, dan zeg ik: hoe kan hij dat zien vanuit de studio? Waarom altijd dat kritische toontje? Ik kan best tegen een stootje, maar dit noem ik zoeken. Er is altijd iets te vinden. Dat weet je. Maar dat heb je niet van mij.

Wie denk jij dat je bent, trouwens?