Rosé voor gevorderden

Afgelopen week zat ik met Ronald Giphart te lunchen. Zoals bekend is die niet bang voor een bordje eten. En voor wie het weten wil: met een mooi glas Aligoté 2011 van Perraud ernaast trouwens. De avond voor onze ontmoeting had hij met Nico Dijkshoorn zitten brainstormen ter voorbereiding van hun gezamenlijke show in het najaar (gaat dat zien, mensen!).

Om het nuttige met het aangename te verenigen dineerden zij bij een Chinees die in het water voor het Amsterdamse Centraal Station ligt, een restaurant dat in de volksmond ‘De Bamiboot’ wordt genoemd. En hoewel deze nickname doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een plichtmatige confectiechinees voor Nederlandse dagjesmensen en overige toeristen is het tegenovergestelde het geval.

Ondanks de look & feel van het etablissement - denk aan een enorme woonboot van drie verdiepingen in de vorm van een tempel met kitschdraken, klatergoud en andere snuisterijen uit de Chinese winkel- is dit een van de beste zaken in de stad. Echte Chinezen komen er graag. En die bestellen uit volle overtuiging ‘duizendjarig ei’. Als bewijsmateriaal van zijn culinaire avontuur toonde Giphart mij de foto: hij legt alles vast wat hij aan eetbare waar voor zijn neus krijgt.

‘In eerste instantie wilde de kelner mijn bestelling helemaal niet aannemen’, gniffelde Giphart. ‘Alleen Chinezen eten het gerecht, meneer. Is voor gevorderde smaak!’, waarschuwde de man nog. Koren op de molen van Giphart. Een Dijkshoorn die er niet aan moest denken toen hij het zwarte ‘ding’ aanschouwde dat de keuken had bereid. En vervolgens iets later een Giphart die ‘de smaak heel apart vond, maar het gerecht zeker niet nog een keer zou bestellen.’

Enfin, wat heeft dit nu met Pech Redon Rosé Épervier 2011 uit La Clape ( € 9,95) te maken? Goede vraag. Past er waarschijnlijk ook helemaal niet bij maar is echter eveneens een product voor de wijndrinker met een bijzonder gevorderde smaak. Bent u dat niet, blijf dan maar uit de buurt.

Is wild, biologisch en ongebolsterd. Lijkt in niets, maar dan ook niets, op die tegenwoordig veel voorkomende tralalafruitdrupjesrosés met een roze legging. Wenst aandacht. Blaft. Davert door de lokale garrigue van de Languedoc. Komt terug met een dode haas in zijn bek die er klaarblijkelijk al een tijdje heeft gelegen. Rolt nog wat door de koeienmest. Om vervolgens zonder schromen de bramenstruiken weer in te duiken.

Dijkshoorn zou er een gedicht over kunnen schrijven. Maar dat zie ik – gezien het een glas bier waarmee ik ‘m altijd bij DWDD aanschouw - niet snel gebeuren.