Geestige avonturen van een priester in Londen

Tom Hollander als de geplaagde predikant in ‘Rev.’

Rev. Seizoen 1 Zes afl. van 28 minuten € 11,- (bij Britse webwinkels)

Tv-series met dokters, veeartsen en priesters op het Britse platteland zijn er al genoeg, dachten de makers van Rev. Waarom zetten we zo iemand niet eens midden in het roerige, drukke, multiculturele Londen neer?

Een gouden idee, blijkt uit deze Britse serie rond een priester van de Anglicaanse kerk (een ‘vicar’), Adam Smallbone, meesterlijk gespeeld door Tom Hollander. Na een promotie is hij de nieuwe hoeder van een kleine parochie in armoedige Oost-Londen, waar hij predikt in een kleine, aftandse kerk.

De overgang van dorp naar stad is confronterend. Zijn kudde is nog geen tien man groot. Zijn steunpilaren zijn de voortdurende bier drinkende, werkloze Colin en de zwarte oma Adoha, die zich graag naar een orgasme kreunt tijdens zijn preken.

De botsingen tussen de onzekere, ongelukkige priester en de stadse mores zijn erg grappig. Zelfs zijn baas, de aartsbisschop, is alarmerend werelds: de running gag is dat hij Adam meeneemt in zijn auto met chauffeur, hem vermanend toespreekt en Adam midden in Londen weer eruit zet, omdat hij dringend sushi moet eten of een boekpresentatie gaat bezoeken.

Adam incasseert elke dag beledigingen en vernederingen – tot het hem te veel wordt. Graffiti op de kerkmuren (‘priesters houden van pik’) veinst hij niet te zien en bouwvakkers laat hij roepen („Hé priester, ga je een koorknaapje pakken?”). Maar als er één zijn broek laat zakken en zijn blote kont laat zien, vloekt Adam dat ze op moeten rotten, de mannen verbluft achter latend.

Complexer en subtieler zijn andere hedendaagse verschijnselen waar Adam mee kampt. Ouders bezoeken plots massaal zijn diensten als ze horen dat hij een plek mag toewijzen op de naburige, christelijke eliteschool. En een collega van een naburige parochie aan wie hij zijn kerk uitleent, richt de kerk in met witte sofa’s en smoothiebars en laat een relihiphopper de zaal op stelten zetten. Persoonlijk wordt het als een religieuze website zijn preek afkraakt.

Al die kwesties maken hem moedeloos en depressief. Zijn vrouw Alex – de Anglicaanse kerk kent geen celibaat – steunt hem, maar ze heeft ook haar eigen carrière. Een keer treft ze haar priester thuis tussen lege bierblikjes in onderbroek voor de tv. Even goed masturberen heeft hem flink opgemonterd, zegt hij met zijn droefgeestige hondenblik. Die scène is typerend voor wat deze vrijzinnige satire openbaart: om geestelijken valt hard te lachen.